Με λόγια αιχμηρά και άκρως πολιτικά φορτισμένα, ο Ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ τοποθετήθηκε δημόσια για τις τελευταίες ραγδαίες εξελίξεις στη Βενεζουέλα, μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Μαδούρο. Στην ανάρτησή του, που ήδη έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις διεθνώς, ο Γκαλ δεν μασά τα λόγια του:
«Η πτώση του καθεστώτος της Βενεζουέλας είναι αναμφίβολα καλό νέο. Δεν πρόκειται για αποτυχία κράτους, αλλά για ένα μοντέλο εξουσίας που επέλεξε το έγκλημα».
«Καθεστώς που εξήγαγε βία και συμμαχούσε με καρτέλ»
Ο Σάι Γκαλ χαρακτηρίζει τη Βενεζουέλα του Μαδούρο ως ένα «καθεστώς που ταύτισε την κρατική κυριαρχία με το οργανωμένο έγκλημα, εξήγαγε βία και επέλεξε τη συστημική καταπίεση». Σύμφωνα με τον ίδιο, η απομάκρυνση ενός τέτοιου καθεστώτος δεν συνιστά κλιμάκωση, αλλά αποκατάσταση της έννομης τάξης.
Ο Ισραηλινός αναλυτής επικαλείται το Άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, το οποίο εγγυάται το δικαίωμα αυτοάμυνας έναντι επίμονων ένοπλων απειλών, καθώς και τη θεμελιώδη αρχή του «Responsibility to Protect» (R2P), κατά την οποία η κρατική κυριαρχία είναι υπό όρους και προϋποθέτει υπεύθυνη διακυβέρνηση.
«Καθεστώτα που μετατρέπουν την καταστολή σε όπλο και εξάγουν τη βία χάνουν το προνόμιο της κυριαρχίας», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Το μήνυμα προς την Τεχεράνη και η προειδοποίηση για Ιράν – Ισραήλ
Ο Σάι Γκαλ επεκτείνει τη συλλογιστική του και στο Ιράν, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα προς την Τεχεράνη: «Η Τεχεράνη παρακολουθούσε την Καράκας σήμερα το πρωί. Ορθά. Διότι το μήνυμα είναι δομικό. Καθεστώτα που λειτουργούν ως μόνιμες μηχανές απειλής, δεν προστατεύονται πλέον από συνήθεια, κόπωση ή διπλωματική αδράνεια».
Μάλιστα, προειδοποιεί ότι ένας νέος γύρος ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν δεν είναι θεωρητικός αλλά θέμα χρόνου – ίσως και ημερών. Και προσθέτει: «Το δικαίωμα του Ισραήλ να αποδομήσει το ιρανικό καθεστώς είναι ηθικό, νόμιμο και, δεδομένου του πολέμου μέσω αντιπροσώπων και της πυρηνικής του τροχιάς, καθήκον».
«Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά» στη Δύση – από την Καράκας στην Άγκυρα
Ο Γκαλ, χωρίς να κρύβει την οργή του για την διπλή στάση της διεθνούς κοινότητας, φέρνει ως παράδειγμα την Τουρκία: «Αυτό που ο Τραμπ χαρακτήρισε τρομοκρατία στην Καράκας, έγινε συνεργασία αλλού. Αυτό που είναι τρομοκρατία στη Βενεζουέλα, γίνεται “διαχείριση συμμαχίας” στην Άγκυρα».
Καταγγέλλει ότι η διεθνής νομιμότητα δεν πρέπει να εξαιρεί κράτη που φιλοξενούν ή ενεργοποιούν ένοπλη βία: «Οι σημαίες δεν ξεπλένουν την ευθύνη. Τα παλάτια δεν προσφέρουν άσυλο.»
Τέλος: «Όχι πλιάτσικο – οι πόροι ανήκουν στους λαούς»
Ολοκληρώνοντας την ανάρτησή του, ο Ισραηλινός αναλυτής θέτει και ένα ηθικό όριο: «Το πετρέλαιο και ο χρυσός της Βενεζουέλας ανήκουν μόνο στους Βενεζουελάνους, όπως οι πόροι του Ιράκ στους Ιρακινούς. Η απομάκρυνση του καθεστώτος είναι νόμιμη. Η λεηλασία όχι.»
Καταλήγει τονίζοντας πως: «Ο κόσμος σήμερα είναι πιο ασφαλής επειδή ένα εγκληματικό καθεστώς έχασε τη σημαία του.» Σημειωτέον, ότι στην ανάρτησή του Γκαλ μοιράστηκε αρθρογραφία του σχετική με το ζήτημα της Βενεζουέλας: