Ένα τουρκικό άρθρο ισχυρίζεται ότι η απεικόνιση της Τουρκίας ως «νέο Ιράν» είναι μια επικίνδυνη και παραπλανητική αντίληψη. Παρά τις εντάσεις με το Ισραήλ, η Άγκυρα λειτουργεί εντός ενός κρατικού και ΝΑΤΟϊκού πλαισίου, και η εφαρμογή της ετικέτας θα μπορούσε να αυξήσει την περιφερειακή κλιμάκωση.
Πρόσφατα, μια νέα αφήγηση κερδίζει έδαφος στο Ισραήλ και σε μέρη της Δύσης: Ενώ το Ιράν αποδυναμώνεται, η Τουρκία δυναμώνει και γίνεται η επόμενη μεγάλη απειλή στην περιοχή, ένα είδος «νέου Ιράν». Ωστόσο, ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στην τουρκική ειδησεογραφική ιστοσελίδα «Turkey Today» ισχυρίζεται ότι αυτή η αντίληψη δεν είναι μόνο θεμελιωδώς λανθασμένη, αλλά και επικίνδυνη και θα μπορούσε να ωθήσει τη Μέση Ανατολή σε περαιτέρω κλιμάκωση χωρίς περιορισμούς.
Σύμφωνα με την ερμηνεία, ενώ το Ιράν είναι μια απομονωμένη χώρα υπό αυστηρές κυρώσεις και βασίζεται σε ένα δίκτυο πολιτοφυλακών και ένοπλων πληρεξουσίων, η Τουρκία λειτουργεί στην περιοχή με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και των χωρών της G20 με εκτεταμένους εμπορικούς δεσμούς με την Ευρώπη και τη Δύση. Η Τουρκία ασκεί περιφερειακή ισχύ, αλλά το κάνει ως κυρίαρχο κράτος που χρησιμοποιεί οικονομικούς, διπλωματικούς και στρατιωτικούς μοχλούς, και όχι ως προστάτης διασυνοριακών τρομοκρατικών οργανώσεων που στοχεύουν να βλάψουν το Ισραήλ.
Η τουρκική ανάλυση δεν αγνοεί τη βαθιά κρίση μεταξύ Ιερουσαλήμ και Άγκυρας. Ο πόλεμος στη Γάζα έχει οδηγήσει σε πολιτικό και οικονομικό ρήγμα, και η Συρία μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ παραμένει εστία εκρηκτικών τριβών. Ενώ η Τουρκία πιέζει για την εγκαθίδρυση ενός κεντρικού και ισχυρού συριακού κράτους που θα επιτρέπει την επιστροφή των προσφύγων, το Ισραήλ συνεχίζει να επιχειρεί στρατιωτικά στην περιοχή για να ασφαλίσει τα σύνορά του.
Ωστόσο, και οι δύο χώρες διατηρούν τεχνικούς μηχανισμούς αποκλιμάκωσης για να αποφύγουν την άμεση σύγκρουση. Η ταμπέλα της Τουρκίας ως «νέο Ιράν» μπορεί να εξυπηρετεί εσωτερικές πολιτικές ανάγκες, αλλά δυσκολεύει την υπεράσπιση αυτών των ρεαλιστικών μηχανισμών και θα μπορούσε να ενθαρρύνει λανθασμένες προληπτικές ενέργειες.
Ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα που συζητείται είναι το κουρδικό ζήτημα. Η Άγκυρα προειδοποιεί ότι εάν η Δύση χρησιμοποιήσει κουρδικές δυνάμεις για να πιέσει μια καταρρέουσα Τεχεράνη, η Τουρκία θα το δει αυτό ως άμεση απειλή, η οποία θα μπορούσε να την ωθήσει σε σιωπηλή συνεργασία πληροφοριών με το Ιράν. Ταυτόχρονα, ένα άλλο πεδίο αγώνα αναπτύσσεται στο Κέρας της Αφρικής, όπου η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ συγκρούεται με τις τεράστιες επενδύσεις ασφαλείας της Τουρκίας στη Σομαλία – αλλά πρόκειται για μια γεωπολιτική μάχη για τον έλεγχο των ναυτιλιακών οδών, όχι για έναν πολιτισμικό θρησκευτικό πόλεμο.
Το άρθρο καταλήγει με ένα σαφές μήνυμα προς το Ισραήλ: τα συνθήματα δεν υποκαθιστούν την πολιτική. Η αντιμετώπιση της Τουρκίας ως απόλυτου εχθρού, όπως και το Ιράν, δεν θα κάνει την περιοχή ασφαλέστερη, αλλά θα προσθέσει μόνο μια ακόμη κινητήρια δύναμη κλιμάκωσης στην ήδη εύθραυστη Μέση Ανατολή.”