Τι αναφέρει η Jerusalem Post
Μετά από περισσότερα από δύο χρόνια πολέμου και διπλωματικών διαπραγματεύσεων, έχουν περιοριστεί οι επιλογές του Ισραήλ για το ποιος θα αστυνομεύει τη Γάζα στο εγγύς μέλλον, εκτός από τη Χαμάς, είτε σε μια ομάδα ξένων μουσουλμανικών και ευρωπαϊκών χωρών, με τη συμμετοχή της Παλαιστινιακής Αρχής, είτε στην Τουρκία;
Και, αν ο φαινομενικά ατελείωτος αριθμός σεναρίων και επιλογών για το ποιος θα διευθύνει μια επερχόμενη Διεθνή Δύναμη Σταθεροποίησης (ISF) στη Γάζα έχει καταλήξει σε αυτή την αυστηρή επιλογή, γιατί δεν υπάρχει σαφής δημόσια συζήτηση σχετικά με αυτό καθώς ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου πετάει στην Ουάσινγκτον, πιθανώς για να αποφασίσει μεταξύ αυτών των δύο επιλογών με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ;
Το 2023 και για μεγάλο μέρος του 2024, ο Νετανιάχου και πολλοί άλλοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι ήταν σχετικά ασαφείς σχετικά με τη συμμετοχή τους στη διαμόρφωση του πώς θα έμοιαζε μια μεταπολεμική Γάζα.
Υπήρξε απογοήτευση για μεγάλο μέρος του 2024 όταν ο τότε υπουργός Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ και ο τότε υπουργός Πολέμου Μπένι Γκαντς άρχισαν να κάνουν συγκεκριμένες προτάσεις για το θέμα μαζί με την κυβέρνηση Μπάιντεν, και ο Νετανιάχου αρνήθηκε να συμμετάσχει, εκτός από το να απορρίψει σχεδόν όλες τις προτάσεις.
Ωστόσο, προς τιμήν του, από τα τέλη του 2024 και σίγουρα το 2025, ο Νετανιάχου ήταν λίγο πολύ ειλικρινής με το ισραηλινό κοινό ότι είναι πρόθυμος να παραιτηθεί από την ομαλοποίηση με τη Σαουδική Αραβία αυτή τη στιγμή, δεδομένου ότι ένα τέτοιο βήμα θα εξαρτηθεί από ένα δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα προς ένα παλαιστινιακό κράτος.
Μεγάλο μέρος του αμυντικού κατεστημένου διαφωνεί μαζί του σε αυτή την κρίση, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν πολλοί που συμφωνούν μαζί του, και στη χώρα γενικότερα είτε έχει την πλειοψηφία στην υποστήριξη της θέσης του είτε το ζήτημα παραμένει άλυτο.
Έτσι, στο βαθμό που ο Νετανιάχου κάνει ό,τι μπορεί για να υπονομεύσει οποιαδήποτε εμπλοκή της Παλαιστινιακής Αρχής στη Γάζα, ενώ υπάρχει έντονη κριτική για αυτό από τμήματα του αμυντικού κατεστημένου, σίγουρα ήταν διαφανής σχετικά με τις αρχές του.
Και είτε είναι στρατηγικά έξυπνο είτε όχι, είναι κατανοητό σε ένα ένστικτο γιατί μεγάλο μέρος της χώρας δεν θέλει να δώσει «ανταμοιβή» σε κανέναν Παλαιστίνιο, ακόμη και στην Παλαιστινιακή Αρχή, μετά την εισβολή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου.
Ποιες επιλογές διατήρησης της ειρήνης έχει το Ισραήλ για τη Γάζα;
Αλλά το ερώτημα πρέπει πάντα να είναι, ποια είναι η εναλλακτική λύση;
Αρχικά, η εναλλακτική λύση στη Χαμάς ή την Παλαιστινιακή Αρχή ήταν η συγκέντρωση μιας ομάδας σεΐχηδων της φυλής της Γάζας.
Μόνο το Ισραήλ άφησε αυτό το σχέδιο να διαρρεύσει στις αρχές του 2024, και η Χαμάς σκότωσε γρήγορα αρκετούς από τους εν λόγω σεΐχηδες.
Ομοίως, όταν το Ισραήλ απέσυρε τον Ισραηλινό Στρατό από το μισό της Γάζας που ανήκει στη Χαμάς τον Οκτώβριο, δεν έκανε τίποτα για να κρατήσει τους καλύτερους πιθανούς συμμάχους του στη Γάζα ασφαλείς από τη Χαμάς, με μια ομάδα από αυτούς τους συμμάχους να σφαγιάζεται για άλλη μια φορά γρήγορα από την τρομοκρατική ομάδα της Γάζας.
Θεωρητικά, θα μπορούσε να υπάρξει μια ειρηνευτική δύναμη της Γάζας υπό τη διεύθυνση της Αιγύπτου, των ΗΑΕ, της Ινδονησίας, του Πακιστάν, της Ιταλίας και άλλων που έχουν εκφράσει ενδιαφέρον.
Αλλά μέχρι σήμερα, κανένα από αυτά δεν έχει υπογράψει, με όλα ή τα περισσότερα από αυτά να λένε ότι θα συμμετάσχουν μόνο εάν εμπλακεί και η Παλαιστινιακή Αρχή για να τους δώσει νομιμότητα στο παλαιστινιακό κοινό.
Ο Νετανιάχου ήλπιζε ότι τελικά ένα ή περισσότερα από αυτά τα ξένα κράτη θα απέρριπταν την Παλαιστινιακή Αρχή ως όρο, κινούμενα από τη συμπάθειά τους για τους κατοίκους της Γάζας που υποφέρουν στα χέρια της Χαμάς.
Αλλά αποδεικνύεται ότι οι περισσότερες ή όλες αυτές οι χώρες φοβούνται περισσότερο τον θάνατο των στρατιωτών τους πολεμώντας τη Χαμάς παρά νοιάζονται για τα βάσανα των κατοίκων της Γάζας.
Μπορεί επίσης να έχουν αντίρρηση επειδή θέλουν την εμπλοκή της Παλαιστινιακής Αρχής, αλλά ένα μέρος του εμποδίου είναι ο φόβος της Χαμάς.
Στην πραγματικότητα, το ενδιαφέρον ερώτημα είναι αν θα έστελναν στρατεύματα αν ο Νετανιάχου επέτρεπε στην Παλαιστινιακή Αρχή να έχει βάση στη Γάζα ή αν θα δίσταζαν ακόμα, αποφασίζοντας ότι ακόμη και με την Παλαιστινιακή Αρχή στην εικόνα, η Χαμάς θα εξακολουθούσε να σκοτώνει τους ειρηνευτικούς στρατιώτες της;
Εκτός αν ο Τραμπ αναγκάσει τον Νετανιάχου να παρέμβει στο θέμα, μπορεί να μην το μάθουμε ποτέ.
Και ίσως το να αφήσει αυτό το ερώτημα ανοιχτό θα μπορούσε να είναι ανεκτό για το Ισραήλ αν η εναλλακτική λύση δεν ήταν η Τουρκία.
Η Άγκυρα έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι είναι στην ευχάριστη θέση να στείλει ειρηνευτικές δυνάμεις χωρίς την εμπλοκή της Παλαιστινιακής Αρχής.
Αυτό δεν είναι συγκλονιστικό.
Η Τουρκία είναι τόσο Μουσουλμανική Αδελφότητα όσο και η Χαμάς και είναι βασικός υποστηρικτής της Χαμάς.
Είναι κατά της πιο κοσμικής Παλαιστινιακής Αρχής και, ούτως ή άλλως, θέλουν το δικό τους έρεισμα ισχύος στην περιοχή για να μπορούν να επιδείξουν περισσότερο τους μύες τους εναντίον του Ισραήλ.
Κάποιος θα πίστευε ότι ακόμη και η πιθανότητα να μείνουν κολλημένοι με Τούρκους ειρηνευτικούς στη Γάζα θα ωθούσε αμέσως τον Νετανιάχου να αποδεχτεί την εμπλοκή της Παλαιστινιακής Αρχής για να κάνει ό,τι μπορούσε για να φέρει εκεί μη Τούρκους ειρηνευτικούς.
Η Τουρκία είναι μια περιφερειακή δύναμη.
Το να τους δώσεις άμεσα σύνορα με το Ισραήλ θα μπορούσε να είναι σαν να δίνεις στο Ιράν άμεσα σύνορα με το εβραϊκό κράτος.
Μέχρι τώρα, η Τουρκία δεν έχει χρησιμοποιήσει την τρομοκρατία άμεσα εναντίον της Ιερουσαλήμ, αλλά φιλοξενεί τη Χαμάς για πολλά χρόνια και έχει υποστηρίξει ενεργά μια ποικιλία προσπαθειών για να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας από το Ισραήλ – κάτι που θα διευκόλυνε πολύ τη Χαμάς να αποκτήσει μεγαλύτερης κλίμακας και πιο θανατηφόρα όπλα.
Οι Τούρκοι «ειρηνευτικοί» θα μπορούσαν να πάρουν ανοιχτά το μέρος της Χαμάς σε μια ανταλλαγή πυροβολισμών.
Αν το έκαναν, θα μπορούσε το Ισραήλ να αντεπιτεθεί στις Τούρκες ειρηνευτικές δυνάμεις; Ή μήπως θα έπρεπε το Ισραήλ να ανησυχεί ότι τα πυρά εναντίον Τούρκων στρατιωτών θα μπορούσαν να οδηγήσουν την Άγκυρα να χρησιμοποιήσει τον τρομερό στρατό της, συμπεριλαμβανομένης της αεροπορίας της, για να εμπλακεί σε πολύ πιο επικίνδυνη μάχη με το Ισραήλ;
Είναι ακόμη πιθανό ότι ένας λόγος που η Τουρκία θέλει τους στρατιώτες της στη Γάζα είναι για να κάνει πιο πιθανό ένα τέτοιο περιστατικό πυροβολισμών, το οποίο θα μπορούσε να γίνει δικαιολογία για να επέμβει στρατιωτικά με μεγαλύτερο τρόπο στη σύγκρουση Ισραήλ-Γάζας.
Αυτό θα ήταν μια πραγματική στρατηγική καταστροφή, δεδομένου ότι η Άγκυρα θα είχε πολύ καλύτερες πιθανότητες να φτάσει τη στρατιωτική ισχύ του Ισραήλ από την Τεχεράνη.
Λοιπόν, όταν ο Νετανιάχου απορρίπτει την Παλαιστινιακή Αρχή, πράγμα που σημαίνει απόρριψη επιλογών για μη Τούρκους στρατιώτες, γιατί κανείς δεν συζητά ότι αυτό θα μπορούσε να αναγκάσει το Ισραήλ να δεχτεί Τούρκους ειρηνευτικούς – κάτι που ο Τραμπ και οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι υπονοούν όλο και περισσότερο;
Υπάρχει ακόμα χρόνος για την Ιταλία ή κάποια άλλη χώρα να στείλει ειρηνευτικές δυνάμεις χωρίς την Παλαιστινιακή Αρχή, και ίσως η τουρκική επιλογή απλώς εξελίσσεται από τις ΗΠΑ για να προσπαθήσουν να πιέσουν τον Νετανιάχου να αποδεχτεί την Παλαιστινιακή Αρχή.
Θεωρητικά, ο Νετανιάχου θα μπορούσε επίσης να πείσει τον Τραμπ να αποσυρθεί και να αφήσει το Ισραήλ και τη Χαμάς να αντιμετωπίσουν επ’ αόριστον, είτε με τον Ισραηλινό Στρατό είτε με τη Χαμάς να κυβερνούν τη Γάζα, είτε με τη διαίρεση της Γάζας για μεγάλο χρονικό διάστημα – αλλά ο Τραμπ είναι πολύ πιθανό να απορρίψει αυτές τις επιλογές, καθώς αντιβαίνουν στους σαφείς στόχους και τη στρατηγική του.
Έτσι, εάν η πιθανότητα της Τουρκίας είναι πραγματική, φαίνεται ότι η συζήτηση για την Τουρκία εναντίον της Παλαιστινιακής Αρχής θα ήταν μια κρίσιμη δημόσια συζήτηση, δεδομένων των πιθανών μακροπρόθεσμων επιπτώσεων στο εβραϊκό κράτος.”