Τι αναφέρει το israelnationalnews
Η ξαφνική εμφάνιση της συριακής εθνικής σημαίας πάνω από την πόλη της Ράκα στις 19 Ιανουαρίου σηματοδότησε κάτι περισσότερο από μια απλή αλλαγή στον διοικητικό έλεγχο. Σηματοδότησε την επίσημη εκτέλεση μιας στρατηγικής παγίδας που έχει κλείσει γύρω από τις μειονότητες της περιοχής εδώ και χρόνια.
Η ολοκληρωμένη συμφωνία ολοκλήρωσης 14 σημείων που υπογράφηκε μεταξύ του Προέδρου Ahmad al-Sharaa και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), υπό την ηγεσία των Κούρδων, αντιπροσωπεύει μια οριστική παράδοση του αυτόνομου έργου που κάποτε χρησίμευε ως κοσμικό ανάχωμα στα βορειοανατολικά. Ενώ η ρητορική που προέρχεται από τη Δαμασκό το γιορτάζει ως «νίκη για όλους τους Σύρους» και ένα «κεντρικό σημείο καμπής» προς την εθνική ενότητα, μια ψυχρή ανάλυση των μηχανισμών της συμφωνίας αποκαλύπτει ένα σχέδιο για τη συστηματική εκκαθάριση της κουρδικής δράσης.
Για το Ισραήλ, αυτή η αναδιάταξη είναι μια σοβαρή εξέλιξη, που σηματοδοτεί την κατάρρευση ενός βασικού μη κρατικού εταίρου και την επέκταση μιας αρχιτεκτονικής ασφαλείας που υποστηρίζεται από την Τουρκία και απειλεί να εδραιώσει έναν νέο ισλαμιστικό άξονα στη βόρεια περιφέρεια του Ισραήλ.
Το πιο θανατηφόρο στοιχείο αυτής της νέας τάξης πραγμάτων κρύβεται στη συγκεκριμένη γλώσσα που διέπει την ενσωμάτωση των SDF στον μηχανισμό εθνικής ασφάλειας. Για σχεδόν μια δεκαετία, η κουρδική ηγεσία και οι δυτικοί σύμμαχοί της υποστήριζαν ότι οποιαδήποτε συγχώνευση με τον συριακό στρατό πρέπει να διατηρεί τις SDF ως μια συνεκτική, οργανική μονάδα για να διασφαλίζει την ασφάλεια των βασικών συστατικών τους. Αντίθετα, η ρήτρα 4 της νέας συμφωνίας ορίζει ότι όλο το στρατιωτικό προσωπικό και το προσωπικό ασφαλείας πρέπει να ενσωματώνονται στα Υπουργεία Άμυνας και Εσωτερικών σε αυστηρά «ατομική βάση» μετά από μια ολοκληρωμένη διαδικασία ελέγχου ασφαλείας.
Δεν πρόκειται για συγχώνευση ίσων· είναι η τακτική εξατομίκευση μιας μαχητικής δύναμης. Απογυμνώνοντας τη συλλογική ταυτότητα των SDF και διασκορπίζοντας τα μέλη τους σε τακτικές συριακές μονάδες, η Δαμασκός ουσιαστικά εξουδετερώνει τη μόνη δύναμη που είναι ικανή να αντισταθεί στις κεντρικές επιταγές ή να εξισορροπήσει την περιφερειακή κυριαρχία των σουνιτικών ισλαμιστικών παρατάξεων.
Αυτή η συγκέντρωση χρησιμεύει ως μια ιστορική στρατηγική νίκη για την Τουρκία, μετατρέποντας τη «Νέα Συρία» σε έναν πρώτο φορέα επιβολής των τουρκικών συμφερόντων εθνικής ασφάλειας. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν φέρεται να κάθισε στο Οβάλ Γραφείο, εξετάζοντας το συριακό αρχείο «χάρτη προς χάρτη» για να διασφαλίσει ότι οι τουρκικές ανησυχίες αντιμετωπίστηκαν σημείο προς σημείο. Η προκύπτουσα συμφωνία, και συγκεκριμένα η ρήτρα 12, δεσμεύει το συριακό κράτος στην πλήρη απέλαση όλων των μη Σύριων μελών του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), ικανοποιώντας μια δεκαετιών τουρκική απαίτηση για διάλυση του «κρατιδίου που συνδέεται με το PKK» στη βόρεια Συρία.
Η κυβέρνηση Ερντογάν έχει επαινέσει τη συμφωνία ως «ιστορικό σημείο καμπής», αναγνωρίζοντας ότι επιτυγχάνει μέσω των συριακών δυνάμεων πληρεξουσίου αυτό που δεν μπόρεσαν χρόνια άμεσης τουρκικής στρατιωτικής επέμβασης: τον πλήρη τερματισμό της κουρδικής πολιτικής και στρατιωτικής αυτονομίας κοντά στα σύνορά του.
Για το Ισραήλ, μια ενωμένη Συρία υπό την κυβέρνηση της Σαρίας δεν αποτελεί σταθεροποιητική δύναμη εάν χρησιμεύει ως όχημα για τον «νόμιμο ισλαμισμό» που ευνοείται από την Τουρκία και το Κατάρ. Η απώλεια του περιφερειακού SDF σημαίνει ότι η επιρροή του Ισραήλ στα βορειοανατολικά δίκτυα ασφαλείας, τα οποία είχαν στενέψει τους τελευταίους μήνες μέσω άτυπης προσέγγισης, ουσιαστικά διακόπτεται, αφήνοντας ένα κενό για να καλυφθεί από εχθρικούς παράγοντες.
Η ευπάθεια που δημιουργείται από αυτή τη συμφωνία εκτείνεται πολύ πέρα από τους Κούρδους, ρίχνοντας μια σκοτεινή σκιά πάνω στους Χριστιανούς και τους Δρούζους. Η πίεση της κυβέρνησης Sharaa για πλήρη διοικητικό έλεγχο – όπως αποδεικνύεται από την άμεση επιστροφή της Κεντρικής Τράπεζας στη Ράκα και την κατάληψη του φράγματος Tishrin – αφαιρεί τη δημοσιονομική και εδαφική επιρροή που επέτρεπε στις μειονότητες να διαπραγματεύονται για την επιβίωσή τους. Στο νότο, οι Δρούζοι της Σουγουάιντα παρακολουθούν με αυξανόμενη ανησυχία, καθώς το Ισραήλ ιστορικά θεωρούσε την αυτονομία τους ως άμεση πρόκληση για το κεντρικό καθεστώς στη Δαμασκό και μια απαραίτητη ισορροπία στις ανησυχίες για την περιφερειακή ασφάλεια. Το ισραηλινό κατεστημένο ασφαλείας αντιμετωπίζει τώρα μια πραγματικότητα όπου η «κοσμική ασπίδα» που παρέχεται από τις SDF έχει αντικατασταθεί από μια κεντρική αρχή που ανταποκρίνεται όλο και περισσότερο σε εξωτερικούς ισλαμιστές προστάτες παρά στις προστατευτικές ανάγκες των δικών της πολιτών.
Η διεθνής επικύρωση αυτής της συμφωνίας από έθνη όπως το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία υποδηλώνει περαιτέρω ότι η «Νέα Συρία» βασίζεται σε μια συναλλακτική λογική που περιθωριοποιεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων υπέρ της περιφερειακής ενοποίησης.
Η επιστροφή της κρατικής εξουσίας στα συνοριακά περάσματα και τα κρίσιμα πετρελαϊκά πεδία του Ντέιρ εζ-Ζορ διασφαλίζει ότι η κεντρική κυβέρνηση έχει τους πόρους για να επιβάλει αυτή τη νέα, άκαμπτη ιεραρχία. Ενώ ο Πρόεδρος αλ-Σαράα εξέδωσε το Προεδρικό Διάταγμα Αρ. 13 για να αναγνωρίσει τα κουρδικά πολιτιστικά δικαιώματα, αυτές είναι παραχωρήσεις συναισθήματος, όχι εξουσίας. Παρέχουν στους Κούρδους διακοπές και γλώσσα, αλλά τους αφαιρούν τα όπλα και τη θεσμική υποδομή που απαιτείται για την προστασία και των δύο.
Το Ισραήλ πρέπει τώρα να πλοηγηθεί σε ένα βόρειο μέτωπο όπου το «Δόγμα της Νίκης» των γειτόνων του – συγκεκριμένα της Τουρκίας – έχει καταφέρει να αντικαταστήσει ένα πλουραλιστικό όριο ασφαλείας με ένα κεντρικό κλουβί που ευθυγραμμίζεται με τους ισλαμιστές.
Σε αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων, η «ειρήνη του κράτους» είναι απλώς η σιωπή των περιθωριοποιημένων, και το Ισραήλ πρέπει τώρα να προετοιμαστεί για μια Συρία που είναι πιο ενωμένη, πιο ισλαμιστική και σημαντικά πιο επικίνδυνη.