Η Τουρκία μπαίνει στην περίοδο 2026-2030 με ένα φιλόδοξο και πολυεπίπεδο αεροπορικό πρόγραμμα, που στοχεύει όχι απλώς στην ανανέωση στόλου αλλά στη δημιουργία βάθους, αντοχής και αριθμητικής υπεροχής. Τα 40 F-16 Block 70 Viper, ο εκσυγχρονισμός 173 αεροσκαφών στο πρότυπο Özgür-2 και η πιθανή ένταξη έως 44 Eurofighter Typhoon Tranche 3A και 4 διαμορφώνουν μια Τουρκική Αεροπορία με μεγάλο όγκο και αυξημένη διαθεσιμότητα. Παράλληλα, τα προγράμματα Kızılelma και Anka-3 δείχνουν ξεκάθαρη στροφή στο manned-unmanned teaming, με έμφαση στη διείσδυση και τον κορεσμό αεράμυνας.
Η ελληνική απάντηση όμως δεν βασίζεται στους αριθμούς καθώς η Αθήνα έχει επενδύσει στη λογική του πρώτου πλήγματος και της ποιοτικής υπεροχής. Τα Rafale με Meteor, τα πλήρως δικτυωμένα F-16V, η ανώτερη εκπαίδευση πληρωμάτων και η στενή διασύνδεση με ναυτικές και αντιαεροπορικές πλατφόρμες δημιουργούν ένα πλέγμα αποτροπής που ανεβάζει δραστικά το κόστος κάθε τουρκικής επιλογής.
Το κρίσιμο δεν είναι ποιος θα σηκώσει περισσότερα αεροσκάφη, αλλά ποιος θα δει πρώτος, ποιος θα χτυπήσει πρώτος και ποιος θα αντέξει απώλειες. Σε αυτό το τρίπτυχο, η Ελλάδα παραμένει αξιόπιστος και επικίνδυνος αντίπαλος καθώς η ισορροπία κρατιέται μόνο με συνεχή επένδυση και στρατηγική καθαρότητα.
Την ίδια ώρα, η Αθήνα στρέφεται συνειδητά σε δοκιμασμένα ισραηλινά συστήματα από εταιρείες όπως οι Elbit, Rafael και IAI, με στόχο να κλείσει κρίσιμα κενά σε αποτροπή, αεράμυνα και πλήγματα μεγάλης ακτίνας. Η επιλογή δεν είναι ιδεολογική αλλά επιχειρησιακή, καθώς πρόκειται για οπλικά συστήματα με πραγματική πολεμική εμπειρία. Πολλά εντάσσονται στο πλαίσιο της πολυεπίπεδης «Ασπίδας του Αχιλλέα», που καλύπτει drones, UAV και πυραυλικές απειλές. Η ανάπτυξή τους στα νησιά επιτρέπει ταχύτερη αντίδραση απέναντι σε αεροπορικά ή αποβατικά σενάρια, αυξάνοντας το κόστος κάθε επιθετικής κίνησης.
Να σημειωθεί πως σε ένα υποθετικό σενάριο κλιμάκωσης στο Αιγαίο, με αποβατικές απειλές, υπερπτήσεις ή ενεργειακές τριβές, οι ελληνικοί μικροδορυφόροι θα μετατραπούν σε κρίσιμο πολλαπλασιαστή ισχύος για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Η βασική τους αξία εντοπίζεται στην επιτήρηση και την έγκαιρη συλλογή πληροφοριών για κινήσεις στόλου, αποβατικών σχηματισμών, UAV και στρατιωτικών εγκαταστάσεων στα τουρκικά παράλια και στη θαλάσσια ζώνη του Αιγαίου.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η χρήση SAR τεχνολογίας, η οποία λειτουργεί ανεξάρτητα από καιρικές συνθήκες και φωτισμό, προσφέροντας κάλυψη 24/7. Αυτό επιτρέπει τον εντοπισμό συγκεντρώσεων δυνάμεων ή «σιωπηλών» μετακινήσεων πλοίων που δεν αποκαλύπτονται εύκολα από οπτικά μέσα. Μέσω της συνεργασίας με την ICEYE, η Ελλάδα αποκτά σχεδόν συνεχή κάλυψη σε περιοχές υψηλού ενδιαφέροντος.
Παρότι δεν πρόκειται ακόμη για καθαρά στρατιωτικούς δορυφόρους, η μετάβαση σε εγχώριο SAR ISR σύστημα και η σύνδεση με ασφαλείς δορυφορικές επικοινωνίες δημιουργούν τις βάσεις για ουσιαστική διαστημική αυτονομία.