Τα ακόλουθα θα πρέπει να ξεκινήσουν με το τελικό συμπέρασμα: Αυτή τη στιγμή, κανείς στο Ισραήλ δεν γνωρίζει πού οδεύει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Μήπως έχει διστάσει και προσπαθεί να κατέβει από το δέντρο στο οποίο ανέβηκε πριν από ένα μήνα και σχεδόν μια εβδομάδα; Θα οδηγήσουν οι διαπραγματεύσεις στην παράδοση του Ιράν στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένης της παράδοσης εμπλουτισμένου ουρανίου, της διάλυσης βαλλιστικών πυραύλων και της διάλυσης του συστήματος πληρεξουσιότητας – από τη Χεζμπολάχ στους Χούθι, μέσω της Χαμάς και των πολιτοφυλακών στο Ιράκ και τη Συρία; Ή μήπως πρόκειται για μια σκόπιμη αναμονή για συσσώρευση περισσότερης ισχύος, αυστηροποίηση των σχεδίων επίθεσης και διατήρηση ενός σχεδίου εξαπάτησης εναντίον των Ιρανών;
Σε συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στο Ισραήλ με ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους των ΗΠΑ και ανώτερους αξιωματούχους της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων των απεσταλμένων της προεδρίας των ΗΠΑ Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, ήταν σαφές στους Ισραηλινούς ότι οι Αμερικανοί συμφωνούν με το Ισραήλ για το πρόβλημα στο ιρανικό καθεστώς, τους στόχους της επίθεσης και τον τελικό στόχο της εκστρατείας. Είναι αλήθεια ότι οι Αμερικανοί έχουν ένα ευρύτερο ενδιαφέρον για όλα όσα σχετίζονται με το Ιράν, πολύ πέρα από το ισραηλινό ζήτημα. Αλλά το Ισραήλ έχει ένα ενσωματωμένο πλεονέκτημα: κατέχει μεγάλα μέρη της γνώσης των μυστικών υπηρεσιών. Επιπλέον, το Ισραήλ έχει ήδη την εμπειρία 12 ημερών μάχης εναντίον του Ιράν και πρόσθετων επιθέσεων που έλαβαν χώρα σε ιρανικό έδαφος από την Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία τα τελευταία δύο χρόνια.
Το Ισραήλ κατανοεί ότι η ευκαιρία που έχει δημιουργηθεί τώρα, κατά την οποία οι Αμερικανοί κινητοποιούνται με ιδιαίτερα μεγάλες δυνάμεις που μπορεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να κατακλύσουν το Ιράν, είναι ένα γεγονός που συμβαίνει μία φορά στα πενήντα χρόνια, ίσως και περισσότερο. Ο μεγαλύτερος φόβος στο Ισραήλ αυτή τη στιγμή είναι ότι οι Αμερικανοί θα ξεκινήσουν την κίνηση αλλά δεν θα την ολοκληρώσουν. Αυτό δεν είναι λιγότερο κακό σενάριο από την πιθανότητα οι Αμερικανοί να μην ξεκινήσουν καθόλου την κίνηση. Το πρόβλημα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι το Ιράν θα νιώσει ότι είναι αρκετά ισχυρό αφού επιβιώσει από την επιθετική δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ και θα αναδυθεί με μια αίσθηση δύναμης. Από εδώ, θα εργαστεί για να υπαγορεύσει μια ατζέντα στην περιοχή που πιθανότατα θα βασίζεται στη διασυνοριακή τρομοκρατία, στις απειλές για τα πετρελαϊκά αποθέματα των γειτόνων του και σε άλλα. Με αυτόν τον τρόπο, το Ιράν θα οικοδομήσει μια ευρεία γεωπολιτική δύναμη.
Όποιος ψάχνει για μια υπόδειξη αυτού, το έχει ήδη καταλάβει τις τελευταίες ημέρες, όταν Άραβες γείτονες, όπως η Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, τα Εμιράτα, ακόμη και το Κατάρ – που φοβούνται θανάσιμα το Ιράν – ήρθαν να το υπερασπιστούν και έπεισαν τους Αμερικανούς να διαπραγματευτούν αντί να επιτεθούν. Δεν το έκαναν αυτό από αγάπη για τον Μορντεχάι. Συμπεριφέρονται με το στυλ, δικαιολογήστε την εικόνα, μιας υποτακτικής γυναίκας που χτυπιέται από τον σύζυγό της, ο οποίος την τρομοκρατεί από το σπίτι, κάνει ό,τι λέει και εκείνη δεν μιλάει εναντίον του από φόβο για το μέλλον της λόγω της εξάρτησης και του τρόμου που της ασκεί.
Παρεμπιπτόντως, ορισμένοι από τους υπολογισμούς που γίνονται στην Τεχεράνη αυτή τη στιγμή είναι ακριβώς αυτοί. Προσπαθούν να εκτιμήσουν την έκταση της ζημιάς που μπορεί να τους προκαλέσουν οι Αμερικανοί σε περίπτωση πολέμου και υπολογίζουν το βάθος της ευελιξίας που θα ασκήσουν στις διαπραγματεύσεις. Το καθεστώς στην Τεχεράνη δεν θέλει να παραδοθεί στους Αμερικανούς, αλλά ούτε θέλει να χάσει την εξουσία. Γι’ αυτό διεξάγουν σκληρές διαπραγματεύσεις, όπως μόνο οι Πέρσες έμποροι του παζαριού ξέρουν πώς να διεξάγουν.
Δοκιμάζουν τα όρια της αμερικανικής ικανότητας να τους χτυπήσουν. Μπορεί ακόμη και να επιλέξουν να κρατήσουν μέρος του οπλοστασίου τους και των δυνάμεών τους υπόγεια, έτσι ώστε την επόμενη μέρα μιας αμερικανικής επίθεσης να μπορέσουν να βγουν νικητές. Αυτό θα ήταν ένα γρήγορο εφαλτήριο για την ανασυγκρότηση. Αυτό είναι το δόγμα που χρησιμοποιούν οι πληρεξούσιοί τους: η Χεζμπολάχ στον Δεύτερο Πόλεμο του Λιβάνου και η Χαμάς στην Επιχείρηση Προστατευτική Παρυφή.
Το Ισραήλ έχει καταστήσει σαφές στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι είναι προετοιμασμένο και έτοιμο για οποιοδήποτε σενάριο. Το Ισραήλ έχει χαράξει μια κόκκινη γραμμή στο ζήτημα των βαλλιστικών όπλων. «Δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί», λέει το αμυντικό κατεστημένο. Επί του παρόντος, οι Ιρανοί έχουν περίπου 1.800 πυραύλους και ίσως αρκετές δεκάδες εκτοξευτές – κάτι μεταξύ 60 και 80. Μόλις αυτός ο αριθμός αυξηθεί σημαντικά, το Ισραήλ θα πρέπει να λάβει μια απόφαση. Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου σκοπεύει να το καταστήσει σαφές μεθαύριο στην Ουάσινγκτον.
Το Ισραήλ το έχει κάνει αυτό τουλάχιστον δύο φορές τα τελευταία δύο χρόνια και είναι ικανό να το κάνει ξανά. Η μπάλα είναι τώρα στο γήπεδο του Λευκού Οίκου. Η απόφαση είναι στα χέρια του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Τι θα αποφασίσει; Όπως γράφτηκε στην εισαγωγή – αυτή τη στιγμή, κανείς δεν ξέρει πραγματικά πώς να προβλέψει.