Η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ανανεωμένη προσπάθεια γεωπολιτικής και ενεργειακής απομόνωσης στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς , σύμφωνα με την Daily Saba, ο άξονας Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου βαθαίνει τη συνεργασία του, όπως επιβεβαιώθηκε στην 10η τριμερή σύνοδο κορυφής στο Τελ Αβίβ.
Η «λιβανική εξίσωση» και η ενεργοποίηση συμφωνίας του 2007
Όπωςς αναφέρεται, το κομβικό σημείο των εξελίξεων είναι η πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης Αούν–Σαλάμ στον Λίβανο να ενεργοποιήσει και να επικυρώσει τη ναυτική συμφωνία με την Κυπριακή Δημοκρατια, η οποία παρέμενε σε αδράνεια από το 2007. Η Τουρκία χαρακτηρίζει τη συμφωνία νομικά άκυρη και πολιτικά υποκινούμενη, καθώς παραβλέπει την ύπαρξη του ψευδοκράτους και συγκρούεται με τα «ήδη κατοχυρωμένα θαλάσσια όρια Τουρκίας–ΤΔΒΚ», αλλά και με ενεργές άδειες ερευνών υδρογονανθράκων.
Διαβάστε επίσης: Έκκληση Ερντογάν σε Πρόεδρο Λιβάνου για τα «δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων»
Η τουρκική εστίαση σε Συρία
Η Sabah σημειώνει πως οι εξελίξεις επιταχύνθηκαν από δύο γεγονότα που άλλαξαν το περιφερειακό ισοζύγιο: την ισραηλινή εισβολή στη Γάζα και την πτώση του καθεστώτος Μπασάρ Άσαντ στη Συρία. Με τον άξονα Ιράν–Χεζμπολάχ–Άσαντ αποδυναμωμένο, η Τουρκία ενίσχυσε τον ρόλο της στη Συρία, αποκτώντας –σύμφωνα με τούρκους αναλυτές– καθοριστική επιρροή στην αναδιαμόρφωση του Λεβάντε, γεγονός που προκάλεσε ανησυχία στο Ισραήλ και στους συμμάχους του στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η αντίδραση της Άγκυρας και το επόμενο βήμα
Η Άγκυρα απορρίπτει κατηγορηματικά την επικύρωση της οριοθέτησης ΑΟΖ, ενώ αξιωματούχοι σημειώνουν ότι πιθανές μελλοντικές κινήσεις της Τουρκίας –όπως μια νέα συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης με τη Συρία– θα ακυρώσουν στην πράξη την προσπάθεια αποκλεισμού της από την ενεργειακή εξίσωση της Μεσογείου.
Στρατηγικό συμπέρασμα
Ο Λίβανος αναδεικνύεται ξανά πεδίο ανταγωνισμού και πίεσης, όχι μόνο λόγω των εσωτερικών του ρηγμάτων, αλλά και επειδή βρίσκεται στο σταυροδρόμι θαλάσσιων ζωνών Ισραήλ, Συρίας και Κύπρου. Η Τουρκία, όπως ισχυρίζεται η Daily Sabah, παραμένει «ο μοναδικός περιφερειακός παίκτης που μπορεί να προσφέρει σταθερότητα, ρεαλιστική διπλωματία και ενεργειακό αντίβαρο στην Ανατολική Μεσόγειο.»