Ο λόγος πίσω από αυτό είναι ότι η παγκόσμια κούρσα έχει δώσει στην οικονομική πολιτική ένα διαφορετικό νόημα. Ο καινοτόμος σχεδιασμός στη βιομηχανία, την αμυντική παραγωγή και την ενεργειακή μετάβαση περιστρέφεται τώρα γύρω από τον χαλκό, τις σπάνιες γαίες, τον γραφίτη, το νικέλιο, το κοβάλτιο και άλλες στρατηγικές εισροές. Η Παγκόσμια Προοπτική για τα Κρίσιμα Ορυκτά 2025 του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας και η εντολή του Λευκού Οίκου του Μαρτίου 2025 για την αμερικανική παραγωγή ορυκτών δείχνουν πόσο μακριά έχει επιτευχθεί αυτό. Η δήλωση της κυβέρνησης Τραμπ των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2026 σχετικά με τα επεξεργασμένα κρίσιμα ορυκτά και ένας τελικός κατάλογος κρίσιμων ορυκτών που δημοσιεύθηκε το 2025 από την Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ, καθώς και μια πρόσφατη ανάλυση του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων δείχνουν επίσης προς τη σωστή κατεύθυνση: Οι Ηνωμένες Πολιτείες αρχίζουν να θεωρούν την ασφάλεια των ορυκτών ως εθνική ασφάλεια.
Αυτό είναι που κάνει το Πακιστάν σπουδαιότερο σε σύγκριση με τα ίδια δύο χρόνια πριν. Τον Απρίλιο του 2025, το Reuters ανέφερε ότι ο Υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο είχε συνάντηση με τον Πακιστανό υπουργό Εξωτερικών και συζήτησε για τα κρίσιμα ορυκτά. Τον Αύγουστο του 2025, το Reuters ανέφερε για άλλη μια φορά ότι η Ουάσινγκτον ενδιαφέρεται για συνεργασία με το Πακιστάν σχετικά με κρίσιμα ορυκτά και υδρογονάνθρακες. Έχει διεξαχθεί επίσης ενημέρωση στο Υπουργείο Εξωτερικών σχετικά με τις ευκαιρίες εξόρυξης στο Πακιστάν. Το πιο σημαντικό, έχουμε το συνέδριο ορυκτών του Πακιστάν που τράβηξε την προσοχή των ΗΠΑ, της Κίνας και του Κόλπου και είναι δύσκολο να συμφωνήσει κανείς ότι το Πακιστάν έχει εισέλθει στη συζήτηση για τα ορυκτά στις ΗΠΑ.
Παρ’ όλα αυτά, η πολιτική διαμάχη εξακολουθεί να υστερεί σε σχέση με την πραγματικότητα επί του εδάφους. Στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία στην οποία δίνεται η μεγαλύτερη σημασία σε αυτή την ιστορία, η εξόρυξη δεν είναι απλή υπόθεση. Το αν μια εξωτερική δύναμη μπορεί να εισφέρει τεράστια χρηματικά ποσά σε μια περιοχή συνεχιζόμενης σύγκρουσης χωρίς να κατανοεί ότι η γεωλογία και η ασφάλεια αποτελούν πλέον μια ενιαία οντότητα. Το δυναμικό των ορυκτών στο Πακιστάν μπορεί να είναι τεράστιο, ωστόσο ο ορυκτός πλούτος δεν παρασύρεται. Χρειάζεται δρόμους, ηλεκτρική ενέργεια, τοκογλυφία, περιβαλλοντικές άδειες και πάνω απ’ όλα κάποια ομοιότητα πολιτικής τάξης. Η Ουάσινγκτον δεν μπορεί να θέλει τον χαλκό και να ξεχάσει τον πόλεμο.
Το σημείο εκκίνησης είναι η αγορά. Αυτό αποδεικνύεται από την πρόγνωση του IEA για το 2025, η οποία δείχνει ότι η ζήτηση για βασικά ενεργειακά ορυκτά, ιδίως αυτά που σχετίζονται με το δίκτυο, την αποθήκευση και τη μεταφορά, θα συνεχίσει να αυξάνεται. Εν τω μεταξύ, η συγκέντρωση είναι το κύριο πρόβλημα. Η Κίνα παραμένει ο κυρίαρχος παράγοντας στη διύλιση και την επεξεργασία και αυτό εξακολουθεί να προκαλεί πανικό στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής με έδρα την Ουάσινγκτον. Η εγχώρια επιτάχυνση, η εμπορική δράση και η διαφοροποίηση της αλυσίδας εφοδιασμού είναι μερικές από τις απαντήσεις που έχει χρησιμοποιήσει ο Λευκός Οίκος. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σε θέση να αντικαταστήσουν την Κίνα στο εγγύς μέλλον. Το γεγονός ότι η Ουάσινγκτον αναζητά αξιόπιστους εξωτερικούς εταίρους δεν υποδηλώνει το αντίθετο.
Η προοπτική του Πακιστάν δεν είναι απλώς μια εναλλακτική λύση, και μια λιγότερο σοβαρή εναλλακτική λύση από τις υποθέσεις πολλών αναλυτών στην Αμερική. Τα αποθέματα της χώρας όσον αφορά τα ορυκτά έχουν εκτιμηθεί ότι συχνά αξίζουν τρισεκατομμύρια και ακόμη και η ώθηση των επενδύσεων από το ίδιο το Πακιστάν έχει φέρει αυτή την εκτίμηση στο προσκήνιο της συζήτησης. Αυτό που είναι πιο σημαντικό από το ποσό στον τίτλο είναι το επιχειρηματικό γεγονός ότι το Reko Diq είναι ένα τεράστιο μη αναπτυγμένο έργο χαλκού και χρυσού στον κόσμο. Το ορυχείο δεν είναι πλέον μια υποθετική ιδέα, όπως εξηγήθηκε στην ενημέρωση σκοπιμότητας του Απριλίου 2025 που έδωσε η Barrick. Το Reuters ανέφερε προβλεπόμενη ελεύθερη ταμειακή ροή δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, και μια άλλη έκθεση του Reuters περιέγραψε λεπτομερώς μεγάλη εξωτερική χρηματοδότηση και ένα σταδιακό πρόγραμμα ανάπτυξης που θα παρήγαγε αρχικά μέχρι το τέλος του 2028. Τον Δεκέμβριο του 2025, η πρεσβεία των ΗΠΑ στο Ισλαμαμπάντ δήλωσε ότι η τράπεζα εξαγωγών και εισαγωγών των ΗΠΑ χρηματοδότησε το έργο με 1,25 δισεκατομμύρια δολάρια. Η IFC και η ADB δεν έχουν μείνει πίσω στην παροχή σημαντικής βοήθειας.
Δεν είναι συμβολικές κινήσεις. Αποδεικνύουν ότι το Πακιστάν έχει ξεπεράσει κάποιο σημαντικό εμπόδιο στο μυαλό της Αμερικής. Η Ουάσιγκτον δεν μιλάει πλέον γενικά για συνεργασία στο μέλλον. Αρχίζει ακόμη και να χρηματοδοτεί ένα πραγματικό έργο με πραγματικά χρήματα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ασφάλεια γύρω από το Μπαλουχιστάν είναι ακόμη πιο σημαντική, όχι μικρότερη. Όταν μια στρατηγική χρηματοδότηση μιας γιγαντιαίας μεταλλευτικής επιχείρησης από τις Ηνωμένες Πολιτείες εξαρτάται από αυτήν, η αστάθεια της γειτονικής περιοχής δεν παραμένει πλέον ένα μακρινό πακιστανικό ζήτημα. Μετατρέπεται σε αμερικανική στρατηγική έκθεση.
Η σημασία του Πακιστάν δεν περιορίζεται σε ένα ορυχείο (το Ρέκο Ντικ είναι η ναυαρχίδα), ωστόσο. Είναι ο συνδυασμός χρόνου και κλίμακας με τη γεωγραφική θέση. Το Πακιστάν βρίσκεται γεωγραφικά στο σταυροδρόμι της Νότιας Ασίας, της Αραβικής Θάλασσας, δυτικά της Κίνας, και εμπορικών δρόμων που θεωρητικά θα μπορούσαν να συνδέσουν την Κεντρική Ασία με το θαλάσσιο εμπόριο. Η Κίνα είναι εξοικειωμένη με την αξία αυτής της γεωγραφικής θέσης.