Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ, η δημογραφική ανισορροπία στην Κίνα είναι πιθανό να έχει εκτεταμένες επιπτώσεις για την οικονομία, συμπεριλαμβανομένων των ελλείψεων εργατικού δυναμικού, της αύξησης του κόστους απασχόλησης και της αποδυνάμωσης των δαπανών, κάτι που θα ήταν τροχοπέδη στην οικονομική ανάπτυξη.
Ο πληθυσμός σε ηλικία εργασίας της Κίνας μεταξύ 16 και 59 ετών μειώνεται κατά μέσο όρο 0,14 τοις εκατό ετησίως μεταξύ 2011 και 2022 και η ετήσια μέση μείωση αναμένεται να επιβραδυνθεί περαιτέρω στο 0,83 τοις εκατό μεταξύ 2022 και 2035. Ο πληθυσμός σε ηλικία εργασίας μειώθηκε στο 62 τοις εκατό του πληθυσμού στο τέλος του 2022 από 62,5 τοις εκατό ένα χρόνο νωρίτερα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, η Κίνα προβλέπεται να έχει εργατικό δυναμικό μικρότερο από 400 εκατομμύρια έως το 2100.
Ο επικεφαλής οικονομολόγος της HSBC για την Ασία, Frederic Neumann, δήλωσε ότι η κινεζική οικονομία εισέρχεται σε μια κρίσιμη μεταβατική φάση, χωρίς πλέον να μπορεί να βασίζεται σε ένα άφθονο, ανταγωνιστικό εργατικό δυναμικό για να οδηγήσει την εκβιομηχάνιση και την ανάπτυξη.
Ο Robert Blohm, οικονομολόγος με έδρα το Τορόντο και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας επενδύσεων «Keen Resources Asia», πίστευε ότι η δημογραφική πτώση της Κίνας είναι ο μόνος μεγαλύτερος παράγοντας που μειώνει την οικονομική της ανάπτυξη.
Η Κίνα γερνά πριν πλουτίσει, κάτι που έχει σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία καθώς μειώνονται τα έσοδα και το δημόσιο χρέος αυξάνεται λόγω των αυξανόμενων δαπανών υγείας και πρόνοιας. Ο βραδύτερος ρυθμός ανάπτυξης, η συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού και η αναμενόμενη μείωση των φορολογικών εσόδων λόγω
Η γήρανση και η συρρίκνωση του πληθυσμού θα δημιουργούσε σημαντική οικονομική επιβάρυνση στον κρατικό προϋπολογισμό και θα δυσκόλευε την Κίνα να επιτύχει τους «Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης» (SDW).
Η εποχή της διψήφιας ανάπτυξης της Κίνας έχει σχεδόν τελειώσει και ο ρυθμός ανάπτυξης που θα διαχειριζόταν η χώρα τα επόμενα χρόνια εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο προσαρμογής της στις διαρθρωτικές προκλήσεις της οικονομίας της. Το προηγούμενο μοντέλο ανάπτυξης της Κίνας που βασιζόταν στη φθηνή και άφθονη εργασία δεν ισχύει και το μέλλον είναι ασαφές. Η απώλεια ανθρώπινου κεφαλαίου θα συνεπαγόταν λιγότερους επιχειρηματίες, καινοτόμους και ειδικευμένους εργαζόμενους για να τροφοδοτήσει την οικονομία και να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη. Η έλλειψη εργατικού δυναμικού και οι επακόλουθες αυξήσεις του κόστους εργασίας θα καθιστούσαν πιο δύσκολο για τις κινεζικές εταιρείες να ανταγωνιστούν στην παγκόσμια αγορά.
Ήδη η Κίνα αντιμετωπίζει έλλειψη εργαζομένων υψηλής εξειδίκευσης, ιδιαίτερα στους τομείς της τεχνολογίας, της υγειονομικής περίθαλψης και της μηχανικής. Αυτή θα ήταν μια μεγάλη πρόκληση για τα φιλόδοξα σχέδια του Σι Τζινπίνγκ να κάνει την Κίνα τη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και κυρίαρχη υπερδύναμη.
Θα υπήρχαν άλλες πιθανές κοινωνικές επιπτώσεις για την Κίνα, καθώς το σύστημα κοινωνικής ασφάλισής της θα υφίστατο πίεση καθώς θα υπήρχαν λιγότεροι εργαζόμενοι για να χρηματοδοτήσουν τις αυξανόμενες συντάξεις και τη ζήτηση για υγειονομική περίθαλψη λόγω της γήρανσης του πληθυσμού. Η συρρίκνωση της εργασίας και η ραγδαία γήρανση του πληθυσμού θα επηρεάσουν τις εισφορές στο τεράστιο συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας. Η γήρανση του πληθυσμού και η μείωση του εργατικού δυναμικού θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αύξηση του κόστους κοινωνικής ασφάλισης.
Ο λόγος ηλικίας εργασίας προς εξάρτηση της Κίνας αυξήθηκε από 37 τοις εκατό το 2010 σε 45 τοις εκατό το 2021, πράγμα που σημαίνει ότι για κάθε 100 άτομα, 45 χρειάζονταν υποστήριξη. Θα υπάρξει αυξανόμενη ζήτηση για υγειονομική περίθαλψη, υπηρεσίες φροντίδας ηλικιωμένων και συναφή προϊόντα που αναζητούν σημαντικές επενδύσεις. Η Κίνα αντιμετωπίζει ένα δίλημμα κατανομής των σπάνιων πόρων μεταξύ των ανταγωνιστικών αναγκών διαφόρων τομέων, διατηρώντας παράλληλα την οικονομική ανάπτυξη.
Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να αυξήσει την κάλυψη των υπηρεσιών υγείας μετά τον Covid19, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της χώρας εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά αναποτελεσματικό, άνισα κατανεμημένο και ανεπαρκές. Αυτό θα απαιτούσε μια μεγάλη επένδυση στο μέλλον, καθώς η Κίνα αγωνίζεται να συμβαδίσει με την ταχύτητα των δημογραφικών και οικονομικών αλλαγών. Σύμφωνα με τον Cai Yong, καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας που μελετά ζητήματα κινεζικού πληθυσμού, καθώς οι Κινέζοι ζουν περισσότερο και ο αριθμός των ενηλίκων σε ηλικία εργασίας, που παράγουν πλούτο συρρικνώνεται, το κόστος της εκπαίδευσης, της υγειονομικής περίθαλψης και των συντάξεων είναι πιθανό να ανέβουν στο 25 τοις εκατό του ΑΕΠ μέχρι τα μέσα του αιώνα από 15 τοις εκατό.
Από την άλλη πλευρά, η Ινδία βρίσκεται σε καλή θέση και διαθέτει τους πόρους του δημογραφικού μερίσματος ενός μεγάλου πληθυσμού σε ηλικία εργασίας σε απόλυτους αριθμούς (1,1 δισεκατομμύρια) και αναλογία (75 τοις εκατό) από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη οικονομία για να εκμεταλλευτεί την κατάσταση και επηρεάζουν τις εμπορικές και επενδυτικές ροές και ανατρέπουν την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων.
Ήδη λόγω των διαταραχών από τον COVID-19 και των αυξανόμενων γεωπολιτικών εντάσεων με τη Δύση, οι βιομηχανίες και οι επενδυτές αναζητούν άλλους προορισμούς εκτός από την Κίνα για τις αλυσίδες εφοδιασμού και τα εργοστάσιά τους. Το υψηλότερο κόστος εργασίας, λόγω της ραγδαίας συρρίκνωσης του εργατικού δυναμικού και της μετατόπισης της Δύσης από την Κίνα λόγω γεωπολιτικών λόγων, πρόκειται να ωθήσει τη μεταποίηση χαμηλού περιθωρίου και έντασης εργασίας από την Κίνα σε χώρες με άφθονη εργασία, όπως η Ινδία.