Ο γεωπολιτικός χάρτης της Μέσης Ανατολής ξαναγράφεται βίαια, και οι τεκτονικές πλάκες αυτής της αλλαγής φτάνουν μέχρι την Άγκυρα.
Αυτό που καταγράφεται σήμερα στο Ισραήλ δεν είναι απλώς μια συγκυριακή διπλωματική ψυχρότητα με την Τουρκία, αλλά μια βαθιά, δομική αλλαγή στρατηγικού δόγματος. Η ισραηλινή πολιτική ηγεσία και η κοινή γνώμη προετοιμάζονται ψυχολογικά για μια παρατεταμένη σύγκρουση με το καθεστώς του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Όταν κορυφαία πολιτικά πρόσωπα, όπως ο Ναφτάλι Μπένετ, χαρακτηρίζουν την Τουρκία ως το «νέο Ιράν», το μήνυμα είναι σαφές. Το Τελ Αβίβ εκτιμά ότι μετά την ενδεχόμενη αποδυνάμωση της Τεχεράνης, ο επόμενος υπαρξιακός κίνδυνος για το κράτος του Ισραήλ θα προέλθει από τον Βόσπορο.
Ο ισραηλινός Τύπος, από την Jerusalem Post και τους Times of Israel μέχρι τη Haaretz και το Ynet, βομβαρδίζει την κοινή γνώμη με αναλύσεις που αποδομούν πλήρως το αφήγημα της ειρηνοποιού Τουρκίας, παρουσιάζοντάς την ως τον νέο μεγάλο υποκινητή της αστάθειας στα βόρεια σύνορά τους.
Ο τυχοδιωκτισμός του Ερντογάν και η παγίδα του σουνιτικού άξονα
Πώς φτάσαμε όμως στο σημείο η Τουρκία, ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, να θεωρείται «κόκκινο πανί» για τη Δύση; Η απάντηση κρύβεται στον επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό της τουρκικής ηγεσίας. Εκμεταλλευόμενος την αποδυνάμωση του λεγόμενου Άξονα της Αντίστασης, ο Ερντογάν επιχειρεί να καλύψει το γεωπολιτικό κενό, φιλοδοξώντας να ηγηθεί ενός νέου «Σουνιτικού Άξονα».
Το διπλό παιχνίδι είναι πλέον εξόφθαλμο. Από τη μία πλευρά, η Άγκυρα εκλιπαρεί τη Δύση για οικονομική στήριξη και εξοπλιστικά προγράμματα (όπως τα F-16), και από την άλλη, παρέχει διπλωματική ομπρέλα και υλικοτεχνική υποστήριξη σε οργανώσεις όπως η Χαμάς και τα υπολείμματα της Χεζμπολάχ, θρηνώντας παράλληλα τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.
Αυτή η σχιζοφρενική εξωτερική πολιτική απομονώνει την Τουρκία, μετατρέποντας την στα μάτια των δυτικών συμμαχιών σε έναν αναξιόπιστο «Δούρειο Ίππο», έναν κράτος-παρία που χρησιμοποιεί τις δυτικές δομές για να προωθήσει τον ισλαμικό ριζοσπαστισμό.
Η χρυσή στρατηγική ευκαιρία για Αθήνα και Λευκωσία
Μέσα σε αυτό το εξαιρετικά ρευστό και επικίνδυνο σκηνικό, αναδύεται μια ιστορική ευκαιρία για τα εθνικά μας συμφέροντα. Η οριστική ρήξη των σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας δημιουργεί ένα τεράστιο στρατηγικό κενό στην Ανατολική Μεσόγειο, το οποίο μόνο ο Ελληνισμός έχει τη θεσμική βαρύτητα, τη δημοκρατική σταθερότητα και τη στρατιωτική ικανότητα να καλύψει.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Jerusalem Post, η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία αγγλόφωνη εφημερίδα του Ισραήλ, καταλήγει στο συμπέρασμα πως η ενίσχυση των δεσμών με την Ελλάδα και την Κύπρο «δεν είναι πλέον επιλογή, είναι ζήτημα επιβίωσης». Η Αθήνα και η Λευκωσία δεν καλούνται απλώς να παρακολουθήσουν την τουρκική διπλωματική κατάρρευση. Οφείλουν να δράσουν άμεσα.
Ως το απόλυτο σύνορο της Δύσης και με την Ορθοδοξία να αποτελεί διαχρονικό φάρο πολιτισμού και σταθερότητας απέναντι στον εξτρεμισμό, η Ελλάδα και η Κύπρος αποτελούν τον μοναδικό αξιόπιστο άξονα αναχαίτισης του τουρκικού αναθεωρητισμού.
Η εμβάθυνση της στρατηγικής και αμυντικής συνεργασίας με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ τώρα, είναι το κλειδί για να εδραιωθεί ο Ελληνισμός ως ο αδιαμφισβήτητος γεωπολιτικός κυρίαρχος της περιοχής για τις επόμενες δεκαετίες.