Τι συνέβη με τους παίκτες και πόσο εύκολη ήταν η δουλειά του Μαρτίνς; Ο Σπύρος Γρομητσάρης γράφει για την αλλαγή προπονητή στο Λιμάνι, τους λόγους που απολύθηκε ο Ισπανός κόουτς και τα… παράλογα με τις αλλαγές του στη Θεσσαόνίκη και τις επιλογές του στην 11αδα.
Ότι ο Κάρλος Κορμπεράν δεν θα μακροημέρευε στον Ολυμπιακό το αντιλαμβάνονταν ΟΛΟΙ από τις πρώτες κιόλας μέρες του στο Ρέντη. Αλλιώς είχε παρουσιαστεί στους ερυθρόλευκους ο Ισπανός όταν προτάθηκε, αλλιώς αποδείχθηκε ότι ήταν πραγματικά ο 39χρονος κόουτς. Απλά ο Κορμπεράν πήρε την ευκαιρία καθώς οι ερυθρόλευκοι είχαν πίεση χρόνου όταν αποφάσισαν να απομακρύνουν τον Πέδρο Μαρτίνς και οι υπόλοιποι με τους οποίους συνομίλησαν ζητούσαν χρόνο.
Από ποιά «πράγματα» φαινόταν ότι δεν θα μακροημερεύσει ο Κορμπεράν; Από σχεδόν τα πάντα. Από τη λίγη σε διάρκεια και απλή προπόνηση που έκανε στο Ρέντη καθημερινά. Από το άγχος που έβγαζε επί 90 λεπτά στον πάγκο στη διάρκεια των αγώνων που χειρονομούσε και έδινε εντολές στους παίκτες διαρκώς, εντολές που συνήθως δεν ήταν δυνατό να ακουστούν λόγω της φασαρίας των γηπέδων!
Προφανώς δεν ευθύνεται για τα πάντα ο Κορμπεράν αλλά ευθύνεται σίγουρα για ουκ ολίγα. Το κυριότερο που τον απομάκρυνε ήταν η μεγάλη εικόνα. Καταλάβαιναν όλοι ότι δεν είχε την ικανότητα να οδηγήσει κάπου την ομάδα. Όπως προανέφερα, η καθημερινότητα στο Ρέντη που δεν ήταν ενθαρρυντική και φυσικά η εικόνα του στον πάγκο. Οι περισσότεροι παίκτες όχι μόνο δεν εμπνέονταν από ‘κείνον αλλά τον είχαν… ακυρώσει από πολύ νωρίς. Και όταν σε… ακυρώνουν οι παίκτες, ακόμα και καλός προπονητής να είσαι, είσαι χαμένος.
Και τώρα τι; Δεν θα γράψω κάτι για τον επόμενο καθώς αφενός δεν έχει τελειώσει κάτι και αφετέρου όταν διαβάζετε αυτό το κείμενο μπορεί να έχει ήδη ανακοινωθεί ο διάδοχος του Κορμπεράν. Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: τελικά δεν είναι τόοοσο εύκολο όπως νομίζουν όλοι μια ομάδα να κατακτά το πρωτάθλημα και να παίρνει επαγγελματικές, έστω και αντι…τουριστικές νίκες όπως έκανε στο β’ μισό της περυσινής σεζόν με τον Μαρτίνς. Τώρα κοιτώντας κάποιος πίσω το αντιλαμβάνεται. Ή μάλλον το θυμάται γιατί πίστεψαν άπαντες ότι το να κερδίζεις διαρκώς είναι παιχνιδάκι. ΔΕΝ είναι παιχνιδάκι, είναι δύσκολο. Πολύ δύσκολο και πέρα από καλούς παίκτες θες και πολύ καλό προπονητή και τέτοιος ήταν ο Πέδρο Μαρτίνς.
ΥΓ: Είναι απίστευτο αυτό που συνέβη στο Άρης-Ολυμπιακός. Στο α’ ημίχρονο οι ερυθρόλευκοι δεν κινδύνεψαν και ήταν κυρίαρχοι του ματς δείχνοντας ότι θα φτάσουν σε άνετη και πειστική νίκη. Στο β’ ημίχρονο, από την ώρα που άρχισε να κάνει αλλαγές ο Κορμπεράν, οι πρωταθλητές κατέρρευσαν. Με κάθε του αλλαγή ο Ισπανός τα έκανε χειρότερα! Είναι πραγματικά απίστευτο. Κι αυτή η… έμπνευση με τον Αγκιμπού από το… πουθενά, είναι να τραβάς τα μαλλιά σου.
ΥΓ2: Απίστευτο επίσης είναι ότι επέλεξε τον Μπα μετά την εικόνα του στο ματς με τη Φράιμπουργκ. Δηλαδή του άρεσε με τους Γερμανούς ο Αφρικανός στόπερ και τον… επιβράβευσε βάζοντάς τον βασικό με τον Άρη; Ο Σωκράτης πόσο χειρότερος μπορεί να είναι με τα όποια μειονεκτήματα του;
ΥΓ3: Κι αυτός ο Βατσλίκ, έκανε πάλι ό,τι μπορούσε να δικαιώσει όλους στον Ολυμπιακό που ψάχνονται για τερματοφύλακα όλο το καλοκαίρι…
