Τη δεκαετία του 1980, το Ισραήλ ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα για την ανάπτυξη ενός μαχητικού αεροσκάφους τοπικής παραγωγής: το Levy. Το όνομά του είχε σκοπό να αντικατοπτρίζει την υπόσχεσή του: ένα ευέλικτο και κομψό αεροσκάφος, το οποίο οι πιλότοι δοκιμών περιέγραφαν ως εξαιρετικά ευέλικτο, και κατασκευάστηκε για να δώσει στην Πολεμική Αεροπορία ένα ποιοτικό πλεονέκτημα στις αερομαχίες.
Αλλά τελικά, το κυβερνητικό υπουργικό συμβούλιο ακύρωσε το έργο με οριακή ψηφοφορία 12-11, μετά από πιέσεις Αμερικανών αξιωματούχων. Η αντίθεση στην Ουάσιγκτον προήλθε από διάφορους παράγοντες: το υψηλό κόστος που θα μπορούσε να επιβαρύνει τον ισραηλινό αμυντικό προϋπολογισμό, τον φόβο ότι το έργο θα εκτρέψει το Ισραήλ από την αγορά αμερικανικού εξοπλισμού μέσω στρατιωτικής βοήθειας, καθώς και την πιθανότητα το Lavi να ανταγωνιστεί τα αεροσκάφη F-16.
Τώρα, σύμφωνα με το σχόλιο της Cassie Akiva, ξένης ανταποκρίτριας της The Daily Wire, το έργο Levy παρουσιάζεται ως προειδοποιητική ιστορία ακριβώς σε μια εποχή που ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου και άλλοι Ισραηλινοί ηγέτες επιδιώκουν να μειώσουν την εξάρτηση του Ισραήλ από τη στρατιωτική βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στο ίδιο σχόλιο, ο Νετανιάχου αναφέρεται ότι θέλει να «μειώσει σταδιακά τη στρατιωτική βοήθεια μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια». Οι δηλώσεις έγιναν σε συνέντευξή του στον Economist τον Ιανουάριο, περίπου ένα μήνα αφότου ο Νετανιάχου παρουσίασε ένα επενδυτικό σχέδιο αξίας 108 δισεκατομμυρίων δολαρίων ανά δεκαετία, με στόχο την οικοδόμηση μιας ανεξάρτητης ισραηλινής βιομηχανίας όπλων. Ταυτόχρονα, τόνισε ότι δεν ήθελε να βλάψει τις σχέσεις με το αμερικανικό κοινό, και μάλιστα είπε ότι «θα έπρεπε να είσαι τρελός» για να μην θέλεις την υποστήριξή του.
Σύμφωνα με την ερμηνεία, εάν η κίνηση προχωρήσει, το Ισραήλ θα σταματήσει να λαμβάνει ετήσια βοήθεια περίπου 3,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων – εκ των οποίων περίπου 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια προορίζονται κυρίως για αμερικανικές εταιρείες.
Ο Akiva σημειώνει ότι ο Νετανιάχου δεν είναι ο μόνος που προωθεί αυτή τη γραμμή. Άλλες πηγές που μίλησαν στον ιστότοπο ισχυρίστηκαν ότι ο στόχος δεν είναι η αποδυνάμωση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, αλλά η αλλαγή της φύσης τους σε μια εταιρική σχέση που βασίζεται στην αμοιβαία ισχύ. Για παράδειγμα, ο Υποστράτηγος (ε.α.) Αμίρ Αβίβι, πρόεδρος και ιδρυτής του Φόρουμ Ασφάλειας και Άμυνας του Ισραήλ (IDSF), αναφέρεται ότι δήλωσε ότι το Ισραήλ επιδιώκει μια «εταιρική σχέση» και όχι μια σχέση που βασίζεται στη «βοήθεια», επειδή, σύμφωνα με τον ίδιο, το Ισραήλ δεν είναι «χώρα του Τρίτου Κόσμου», αλλά μια περιφερειακή δύναμη – και σε ορισμένες περιοχές ακόμη και μια με παγκόσμια επιρροή.
Σύμφωνα με το σχόλιο, ο Νετανιάχου είπε ότι είπε στον Τραμπ κατά τη συνάντησή τους τον Δεκέμβριο στο Μαρ-α-Λάγκο ότι εκτιμούσε τη βοήθεια, αλλά ότι το Ισραήλ είχε «μεγαλώσει» και η οικονομία του βρισκόταν στο δρόμο για να φτάσει το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Ο Αβίβι πρόσθεσε ότι η αμερικανική βοήθεια αποτελεί επί του παρόντος, κατά τη γνώμη του, ένα μικρότερο μέρος των συνολικών αμυντικών δαπανών και, ως εκ τούτου, το Ισραήλ μπορεί να χρηματοδοτήσει το ίδιο τις αμυντικές του ανάγκες.
Παρουσιάζονται επίσης στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η συνολική στρατιωτική και αντιπυραυλική βοήθεια από τις ΗΠΑ προς το Ισραήλ ανέρχεται σε περίπου 140,6 δισεκατομμύρια δολάρια από το 1948. Σημειώνεται ότι εκτός από την ετήσια βοήθεια, το Ισραήλ έλαβε συμπληρωματική βοήθεια το 2024: 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε στρατιωτική βοήθεια, 4 δισεκατομμύρια δολάρια για αντιπυραυλική άμυνα και 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια για το σύστημα λέιζερ Or Eitan. Σύμφωνα με το κείμενο, το συνολικό ποσό μειώθηκε το 2025 στα 4 δισεκατομμύρια δολάρια και αναμένεται να μειωθεί ξανά το 2026.
Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η αμερικανική χρηματοδότηση αντιπροσώπευε το 16,2% του αμυντικού προϋπολογισμού του Ισραήλ το 2022 (πριν από τον πόλεμο) και το 28,5% το 2024 στο αποκορύφωμα του πολέμου (συμπεριλαμβανομένης της ετήσιας και συμπληρωματικής βοήθειας). Όσον αφορά το 2026, σημειώνεται ότι η βοήθεια αναμένεται να αντιπροσωπεύει το 10,66% ενός προϋπολογισμού 35,64 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Όσον αφορά την ευρύτερη εικόνα, σημειώνεται ότι ο αμυντικός προϋπολογισμός του Ισραήλ για το 2025 ανέρχεται περίπου στο 7,2% του ΑΕΠ (610,8 δισεκατομμύρια δολάρια), ένα ποσοστό που τοποθετεί το Ισραήλ στη δεύτερη θέση παγκοσμίως σε στρατιωτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ – μετά την Ουκρανία. Συγκριτικά, σημειώνεται ότι οι χώρες του ΝΑΤΟ έχουν δεσμευτεί να φτάσουν το 5% έως το 2035.
Το ισραηλινό επιχείρημα: Η εξάρτηση από τα αμερικανικά πυρομαχικά περιορίζει το εύρος των επιχειρήσεων
Το ίδιο σχόλιο παραθέτει τον βουλευτή Simcha Rotman (Θρησκευτικός Σιωνισμός) ο οποίος προτείνει αλλαγή του πλαισίου: Σύμφωνα με αυτόν, η χρηματοδότηση δεν αποτελεί «βοήθεια» με τη συμβατική έννοια και ισχυρίζεται ότι το Ισραήλ παρέχει στις ΗΠΑ ένα ευρύ όφελος ασφαλείας, ενώ το ίδιο το πακέτο χρηματοδότησης υποστηρίζει επίσης αμερικανικές βιομηχανίες – και τεχνολογίες που δοκιμάζονται σε πεδία μάχης και παρέχουν, όπως ισχυρίζεται, απόδειξη σκοπιμότητας.
Αργότερα υποστηρίχθηκε ότι ο ίδιος ο όρος «βοήθεια» τροφοδοτεί πολιτικές συζητήσεις στις ΗΠΑ και χρησιμοποιείται ως επιχείρημα από τους αντιπάλους του Ισραήλ, οι οποίοι παρουσιάζουν τη σύνδεση ως κόστος για τον φορολογούμενο. Ο Avivi προσθέτει ότι ορισμένες φωνές στις ΗΠΑ το χρησιμοποιούν αυτό για να επιτεθούν στο Ισραήλ και, ως εκ τούτου – σύμφωνα με τον ίδιο – το Ισραήλ επιδιώκει να «αφαιρέσει το επιχείρημα» παραιτούμενο από τη βοήθεια.
Ο δικηγόρος Ran Bar – Yoshpat, που αναφέρεται στο σχόλιο, ισχυρίζεται ότι η συνέχιση της λήψης βοήθειας «δημιουργεί ανταγωνισμό» τόσο στην άκρα δεξιά όσο και στην αριστερά και προσθέτει ότι η εξάρτηση από μια εξωτερική αλυσίδα εφοδιασμού θα μπορούσε να έχει επιπτώσεις στην επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Σύμφωνα με την ερμηνεία, η ίδια η δομή βοήθειας γίνεται αντιληπτή στο Ισραήλ ως εργαλείο που εντείνει την εξάρτηση από την Ουάσινγκτον και βλάπτει την τοπική βιομηχανία όπλων. Σημειώνεται ότι η συμφωνία που τέθηκε σε ισχύ το 2019 επέτρεψε στο Ισραήλ να δαπανά μόνο το 25% της ετήσιας βοήθειας για τοπικές προμήθειες – ένα ποσοστό που αναμένεται να μειωθεί στο 11% φέτος και στο μηδέν μέχρι το 2028. Ο Bar-Yoshvat προσθέτει ότι η εξάρτηση από τα αμερικανικά πυρομαχικά μπορεί στην πραγματικότητα να επηρεάσει την επιχειρησιακή του ικανότητα και το εύρος των επιχειρησιακών επιλογών.
Το σχόλιο υπενθυμίζει παραδείγματα από το πρόσφατο παρελθόν: Κατά την περίοδο του «Προστατευτικού Αιχμής» το 2014, γράφεται, η κυβέρνηση Ομπάμα ενέτεινε τους ελέγχους στις μεταφορές όπλων και μάλιστα ανέστειλε την αποστολή πυραύλων Hellfire. και κατά τη διάρκεια του πολέμου που ξεκίνησε μετά την επίθεση της Χαμάς το 2023, η κυβέρνηση Μπάιντεν σταμάτησε την αποστολή βαρέων βομβών και απείλησε να καθυστερήσει τα επιθετικά όπλα λόγω του ζητήματος της Ράφα – μέχρι που, σύμφωνα με το κείμενο, οι αποστολές συνεχίστηκαν μετά την είσοδο του Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Εν τω μεταξύ, ο Νετανιάχου αναφέρεται ότι κατηγορεί το εμπάργκο για την έλλειψη πυρομαχικών και ακόμη και για τα θύματα.
Σε αυτό το πλαίσιο, καταλήγει το σχόλιο, το Ισραήλ επενδύει μεγάλα ποσά για να επεκτείνει την ανεξαρτησία του στην παραγωγή πυρομαχικών και κρίσιμων δυνατοτήτων. Ωστόσο, σημειώνεται ότι δεν υπάρχει πρόθεση να αναβιώσουν ακριβά προγράμματα όπως το Levy. Παράλληλα με την απομάκρυνση από την εξάρτηση, παρουσιάζεται επίσης μια έννοια συνεργασίας: ο συνδυασμός της «ισραηλινής δημιουργικότητας» με τις «αμερικανικές οικονομικές και παραγωγικές δυνατότητες» σε κοινά έργα.
Τέλος, σημειώνεται ότι, παρόλο που το πακέτο βοήθειας έχει προγραμματιστεί να ανοίξει ξανά για διαπραγματεύσεις το 2028, ο γερουσιαστής Lindsey Graham δήλωσε ότι η διακοπή της βοήθειας θα πρέπει να προωθηθεί και ακόμη και να επιταχυνθεί για να υποστηριχθεί η επίτευξη της ανεξαρτησίας – υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για «καλή επένδυση», αλλά ότι τα χρήματα των φορολογουμένων θα πρέπει να ανακατευθυνθούν στον αμερικανικό στρατό.