Εκτός από τη διεξαγωγή ενός πολέμου φθοράς κατά της Ινδίας, το Πακιστάν έχει σοβαρά περιβαλλοντικά ζητήματα για τα οποία η έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας το 2013 είχε εκφράσει σοβαρές ανησυχίες, δηλώνοντας ότι τα κορυφαία περιβαλλοντικά ζητήματα του Πακιστάν περιλαμβάνουν την ατμοσφαιρική ρύπανση, την ανεπαρκή παροχή πόσιμου νερού, την ηχορύπανση και την επιδείνωση της υγείας του αστικούς και αγροτικούς πληθυσμούς λόγω της ρύπανσης. Αυτές οι περιβαλλοντικές ανησυχίες όχι μόνο βλάπτουν τους Πακιστανούς πολίτες, αλλά αποτελούν επίσης σοβαρή απειλή για την οικονομία της χώρας.
Το 1997, η κυβέρνηση του Πακιστάν θέσπισε τον νόμο «Πακιστάν για την Προστασία του Περιβάλλοντος» για τη διαφύλαξη, τη διατήρηση, την αποκατάσταση και τη βελτίωση του περιβάλλοντος της χώρας μέσω μέτρων βιώσιμης ανάπτυξης, όπως ο έλεγχος της ρύπανσης. Το Συμβούλιο Προστασίας του Περιβάλλοντος του Πακιστάν, το οποίο ιδρύθηκε για πρώτη φορά το 1984, ανασυστάθηκε επίσης μετά τη θέσπιση της νομοθεσίας του 1997. Η κύρια λειτουργία του είναι να εποπτεύει την εφαρμογή του νόμου περί προστασίας του περιβάλλοντος του Πακιστάν. Μερικές ακόμη υπηρεσίες που ασχολούνται με τα οικολογικά ζητήματα του Πακιστάν παρατίθενται παρακάτω.
Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος του Πακιστάν
Αρχή Ενεργειακής Απόδοσης και Διατήρησης (παλαιότερα γνωστή ως ENERCON)
Πακιστάν Δασικό Ινστιτούτο
Εθνικό Συμβούλιο για τη Διατήρηση της Άγριας Ζωής
Τμήμα Ζωολογικής Έρευνας του Πακιστάν
Εθνικό Κέντρο Αγροτικής Ανάπτυξης & Δημοτικής Διοίκησης Akhtar Hameed Khan
Μπόρεσαν όμως αυτοί οι οργανισμοί να κατευθύνουν το Πακιστάν προς μια βιώσιμη και πράσινη οικονομία στον 21ο αιώνα; Ο Δείκτης Περιβαλλοντικής Απόδοσης (EPI) είναι ένας διεθνής οργανισμός κατάταξης που κατατάσσει τις χώρες ως προς την περιβαλλοντική υγεία και την αειφορία τους.
Ξεκίνησε το 2002 από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ σε συνεργασία με το Yale Centre for Environmental Law and Policy και το Columbia University Center for International Earth Science Information Network. Είναι ένας διετές ευρετήριο που στοχεύει να συμπληρώσει τους περιβαλλοντικούς στόχους των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας των Ηνωμένων Εθνών και να παρέχει μια σύνοψη βάσει δεδομένων για την κατάσταση της βιωσιμότητας σε όλο τον κόσμο. Το EPI κατατάσσει 180 χώρες ως προς την απόδοση της κλιματικής αλλαγής, την περιβαλλοντική υγεία και τη ζωτικότητα του οικοσυστήματος. Αυτοί οι δείκτες παρέχουν ένα όργανο σε εθνική κλίμακα για το πόσο κοντά προχωρούν αυτές οι χώρες στην επίτευξη των καθιερωμένων στόχων περιβαλλοντικής πολιτικής.
Οι ειδικοί των περιβαλλοντικών ανησυχιών του Πακιστάν λένε ότι η υποβάθμιση των φυσικών πόρων, η διάβρωση του εδάφους, η αποψίλωση των δασών, η άκρατη και απρογραμμάτιστη αστικοποίηση και η μόλυνση των υπόγειων υδάτινων πόρων είναι μερικά από τα κύρια και σοβαρά ζητήματα που χρήζουν άμεσης προσοχής από την κυβέρνηση του Πακιστάν και την αντιμετώπισή τους. Η χώρα αντιμετωπίζει οξεία λειψυδρία, με τους ειδικούς να λένε ότι η χώρα μπορεί να μείνει χωρίς νερό μέχρι το 2040, εάν οι αρμόδιες αρχές δεν λάβουν μακροπρόθεσμα μέτρα για να αντιμετωπίσουν τα ζητήματα. Οι ερευνητές προβλέπουν ότι το Πακιστάν οδεύει προς το να γίνει η χώρα με το μεγαλύτερο στρες στο νερό στην περιοχή.
Επίσης, οι πιο κρίσιμες προκλήσεις για το Πακιστάν περιλαμβάνουν τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής —πλημμύρες, κύματα καύσωνα, ξηρασία, απώλειες καλλιεργειών και ασθένειες— των οποίων η συχνότητα αυξήθηκε ραγδαία τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Κάθε χρόνο το Πακιστάν χάνει σχεδόν 27.000 εκτάρια φυσικών δασικών εκτάσεων, που σχεδόν τα τρία τέταρτα του πληθυσμού της χώρας χρησιμοποιούν δασικούς πόρους λόγω έλλειψης εναλλακτικών πόρων ενέργειας. Παρόλο που η κυβέρνηση έχει ξεκινήσει πολλαπλές δενδροφυτείες στο Πακιστάν τα τελευταία χρόνια για να ξεπεράσει αυτό το πρόβλημα, για παράδειγμα, η πρωτοβουλία «One Billion Trees» που ανέλαβε η επαρχία Khyber Pakhtunkhwa είναι επίσης ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα για την αντιμετώπιση αυτού του σημαντικού ελλείμματος . Ομοίως, το «Karachi Cleanliness Drive», ένα άλλο κραυγαλέο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο το Πακιστάν πρέπει να λάβει απτά βήματα για να αντιμετωπίσει τα περιβαλλοντικά του ζητήματα.
Η ηχορύπανση είναι μια άλλη σοβαρή απειλή με την οποία μάχονται οι προσπάθειες διατήρησης του περιβάλλοντος. Οι κόρνες πίεσης και τα εργοστάσια προκαλούν ηχορύπανση. Η ηχορύπανση μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογικές επιπλοκές, διαταράσσοντας έτσι τις κοινωνικές σχέσεις. Και πάλι, το θέμα είναι με τη μη εφαρμογή και συμμόρφωση με τους νόμους της χώρας. Όλες οι επαρχιακές και ομοσπονδιακές κυβερνήσεις στο Πακιστάν έχουν απαγορεύσει τη χρήση πλαστικών σακουλών, αλλά οι πολίτες δεν φαίνεται να τηρούν τους νόμους. Η απελευθέρωση τοξικών αερίων από τα εργοστάσια, οι κλιβάνοι τούβλων και οι εκπομπές άνθρακα από τα οχήματα μεταφοράς είναι οι κύριες αιτίες για την ατμοσφαιρική ρύπανση.
Ένα άλλο σημαντικό περιβαλλοντικό ζήτημα που απειλεί το Πακιστάν είναι η διαχείριση των απορριμμάτων. Τα εργοστάσια και τα νοσοκομεία της χώρας απορρίπτουν χιλιάδες τόνους των απορριμμάτων τους στους ωκεανούς, τις λίμνες και τα ποτάμια, τα οποία είναι απειλητικά για τη ζωή για την υδρόβια και την ανθρώπινη ζωή που εξαρτώνται από αυτούς τους υδάτινους πόρους. Ομοίως, η έλλειψη κατάλληλου μηχανισμού, οι κατανεμημένες τοποθεσίες υγειονομικής ταφής και η αμέλεια από τις τοπικές δημοτικές εταιρείες και το κοινό είναι η κύρια αιτία των απορριμμάτων που απορρίπτονται ανοιχτά σε δρόμους και δρόμους του Πακιστάν.