Wall Street Journal: Το Ιράν αρνήθηκε να σταματήσει τον εμπλουτισμό ουρανίου στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ. Στις διαπραγματεύσεις μεταξύ υψηλόβαθμων εκπροσώπων των ΗΠΑ και του Ιράν, η Τεχεράνη επιβεβαίωσε τη θέση της να αρνηθεί να σταματήσει τον εμπλουτισμό πυρηνικών καυσίμων. Και οι δύο πλευρές κατέστησαν σαφές ότι είναι έτοιμες να συνεχίσουν τις διπλωματικές επαφές με στόχο την εξεύρεση λύσης που θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Οι «Ταξιαρχίες των Μαρτύρων» και το παράλληλο κράτος
Η εικόνα ανδρών να εγγράφονται στις λεγόμενες «ταξιαρχίες μαρτύρων» της Kataeb Hezbollah σε τζαμιά της Βαγδάτης δεν είναι απλώς ένα επικοινωνιακό στιγμιότυπο.
Είναι η απτή απόδειξη ότι στο Ιράκ λειτουργεί εδώ και χρόνια ένα παράλληλο σύστημα εξουσίας, όπου ένοπλες οργανώσεις με άμεσους δεσμούς με την Τεχεράνη ασκούν επιρροή συγκρίσιμη – και συχνά ανώτερη – από αυτήν του επίσημου κράτους.
Παρότι ο Ammar al-Tamimi, στέλεχος της φιλοϊρανικής Οργάνωσης Badr επιχείρησε να παρουσιάσει τους εθελοντές ως «ουδέτερη εφεδρική δύναμη» για τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.
Η ίδια η Popular Mobilization Forces (PMF), στην οποία αναφέρθηκε, αποτελεί μια ομπρέλα ένοπλων σχηματισμών με έντονο ιδεολογικό και οργανωτικό προσανατολισμό προς το Ιράν.
Η διάκριση μεταξύ κράτους και παραστρατιωτικών δομών έχει σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει.
Η υποβολή των 4.947 ονομάτων στην Επιχειρησιακή Διοίκηση της Diyala και, εν συνεχεία, στον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων του Ιράκ, δεν είναι απλώς γραφειοκρατική διαδικασία.
Είναι η θεσμοποίηση μιας πραγματικότητας όπου το ιρακινό κράτος αναγκάζεται να συνυπάρχει – και να συνεργάζεται – με δυνάμεις που δηλώνουν ανοιχτά την ετοιμότητά τους να πολεμήσουν για λογαριασμό τρίτης χώρας.
Η απάντηση των ΗΠΑ – Κυρώσεις και αεροπλανοφόρα
Απέναντι σε αυτή τη δυναμική, η αμερικανική πολιτική μοιάζει εγκλωβισμένη σε εργαλεία του παρελθόντος.
Νέες κυρώσεις κατά του ιρανικού πετρελαϊκού τομέα, στοχοποίηση δεξαμενόπλοιων με σημαίες τρίτων χωρών, κυρώσεις σε εταιρείες και φυσικά πρόσωπα.
Όλα αυτά συνθέτουν ένα γνώριμο μοτίβο που, μέχρι σήμερα, δεν έχει καταφέρει ούτε να κάμψει τη στρατηγική του Ιράν ούτε να αποτρέψει την περιφερειακή του διείσδυση.
Την ίδια στιγμή, αμερικανικά αεροπλανοφόρα, όπως το USS Abraham Lincoln, παραμένουν στα ανοικτά των ιρανικών ακτών.
Οι εικόνες ανεφοδιασμού στην Αραβική Θάλασσα λειτουργούν περισσότερο ως επίδειξη σημαίας παρά ως αξιόπιστη αποτροπή.
Σε ένα περιβάλλον όπου χιλιάδες μαχητές δηλώνουν πρόθυμοι να πολεμήσουν «χωρίς αντάλλαγμα», η στρατιωτική υπεροχή δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε πολιτικό έλεγχο.
Το Ιράκ ως πεδίο σύγκρουσης επιρροών
Το Ιράκ παραμένει ο κεντρικός κόμβος αυτής της αντιπαράθεσης.
Από το 2003, όταν η αμερικανική εισβολή ανέτρεψε τον Saddam Hussein, η χώρα μετατράπηκε σε πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης.
Παρά την παρουσία χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών, η πολιτική, κοινωνική και στρατιωτική επιρροή του Ιράν όχι μόνο επιβίωσε, αλλά ενισχύθηκε.
Η σημερινή εικόνα, με φιλοϊρανικές οργανώσεις να στρατολογούν ανοιχτά εθελοντές στην καρδιά της Βαγδάτης, αποτυπώνει την αποτυχία της αμερικανικής στρατηγικής «σταθεροποίησης».
Το Ιράκ δεν λειτουργεί ως ανάχωμα απέναντι στο Ιράν, αλλά ως στρατηγικό του βάθος.