Πέντε εβδομάδες στον αέρα, 2.000 χλμ. μακριά από το σπίτι και τρεις-τέσσερις βολές την ημέρα: Ο διοικητής της βάσης Ramat David αποκαλύπτει πώς μοιάζει ο διπλός πόλεμος της Πολεμικής Αεροπορίας σε Ιράν και Λίβανο
«Είμαστε η βορειότερη βάση κρούσης. Τις τελευταίες πέντε εβδομάδες βρισκόμαστε στον αέρα συνεχώς. Πετάμε όλο το εικοσιτετράωρο. Ως βόρεια βάση, πριν από δύο ή τρεις εβδομάδες είπα στους διοικητές της μοίρας ότι το Ιράν είναι μια κύρια αρένα, σήμερα κατά τη γνώμη μου οι αρένες για το Ιράν και τον Λίβανο είναι και οι δύο κύριες. Κινητοποιούμαστε για την εκστρατεία στον Λίβανο με όλες μας τις δυνάμεις, πραγματοποιώντας επιθέσεις στον Λίβανο, βοηθώντας δυνάμεις, κυνηγώντας εκτοξευτές, σχηματίζοντας μάχη σε πολύ σύνθετες αποστολές, βοηθώντας 4 μεραρχίες που κάνουν ελιγμούς εκεί. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη βρίσκονται στον ουρανό. Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε συνεχώς στο Ιράν, εμβαθύνοντας τα επιτεύγματα και την αεροπορική παρουσία εκεί συνεχώς. Είναι μια πρόκληση, αλλά αυτή είναι η αποστολή», λέει ο Συνταγματάρχης Α., διοικητής της αεροπορικής βάσης Ramat David.
Ο Συνταγματάρχης Α. επέστρεψε λίγες ώρες πριν από την κλήση από μια επίθεση στο Ιράν. Αυτή τη φορά ήταν μια νυχτερινή επίθεση. Οι στόχοι που δέχτηκαν επίθεση ήταν τα εργοστάσια και τα εργαστήρια των IDF (Defense Industries) για τη δημιουργία βιολογικών όπλων.
Ο Συνταγματάρχης Α. μιλά για τις μόνες προκλήσεις στις επιθέσεις στο Ιράν, ξεκινώντας από τη μεγάλη πτήση, τις δυνατότητες αεράμυνας του Ιράν και τα σημεία επίθεσης, μερικά από τα οποία είναι καλά προστατευμένα. «Ο συνδυασμός όλων αυτών των πραγμάτων, αν έπρεπε να το αναλύσω για μια στιγμή, ένα μαχητικό αεροσκάφος απαιτείται να πετάξει 2.000 χιλιόμετρα από το σπίτι. Αυτό είναι ένα πολύ πιο περίπλοκο επιχειρησιακό γεγονός.
Ένα λάθος στο Ιράν είναι πολύ πιο σημαντικό από ένα λάθος εδώ κοντά στο σπίτι. Μετατρέπει κάθε μικρό πράγμα σε κάτι πιο περίπλοκο», λέει ο Συνταγματάρχης Α. και αποκαλύπτει την αλλαγή στη συμπεριφορά του συστήματος αεράμυνας στο Ιράν τις τελευταίες ημέρες: «Το αντιαεροπορικό τους σύστημα έχει σηκώσει το κεφάλι του τις τελευταίες ημέρες. Προσπαθούν να μας προκαλέσουν να δράσουμε εναντίον των αεροπλάνων… Εξακολουθούμε να έχουμε αεροπορική υπεροχή, αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Έχουμε ελευθερία δράσης σε όλο το Ιράν, αλλά είναι στο μηδέν, μας εκτοξεύουν πυραύλους. Δεν έχουν καταφέρει να χτυπήσουν τα μαχητικά μας αεροσκάφη μέχρι στιγμής, αλλά είναι ένας αγώνας», λέει ο Συνταγματάρχης Α.
Ο διοικητής του Ραμάτ Νταβίντ εξηγεί την αλλαγή στο έδαφος: «Πολεμάμε ενάντια σε έναν σοβαρό εχθρό. Βρίσκεται σε έναν πόλεμο επιβίωσης ενός τρομοκρατικού καθεστώτος και υπάρχει ένας αγώνας μάθησης. Δεν μας επιτρέπεται να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου δεν είμαστε δύο βήματα μπροστά από αυτόν. Οι πτήσεις στο Ιράν αποτελούν κίνδυνο για τα αεροπλάνα, αλλά δεν σταματήσαμε ούτε για ένα δευτερόλεπτο, ξέρουμε πώς να το χειριστούμε. Επιτιθέμεθα σε τρελούς στόχους, πέταξα και το είδα στους φτωχούς. Οι στόχοι που επιλέχθηκαν για επίθεση είναι στόχοι που είναι σίγουρα δεσμευμένοι να δεχθούν επίθεση.
Είναι ηθικοί στόχοι. Τις τελευταίες ημέρες εργαζόμαστε ενάντια στις δυνατότητες της βιομηχανίας όπλων και στα μέσα που κατασκευάζουν για να μας βλάψουν», λέει ο Συνταγματάρχης Α., ο οποίος προσθέτει: «Στο τέλος της ημέρας, βλέπουμε το τεράστιο εργοστάσιο, μια βιομηχανική δύναμη, όχι μόνο επιτιθέμεθα εμείς, επιτίθενται και οι Αμερικανοί. Έχουν μια διαστημική και κυβερνοβιομηχανία, πυραύλους, κάθε είδους βιομηχανία, εξαρτήματα για αμυντικά συστήματα, χώρους έρευνας και ανάπτυξης, ένα πανεπιστήμιο, εργαστήρια για όπλα μαζικής καταστροφής. «Είναι τόσο σημαντικό, ειδικά την επόμενη μέρα».
Ο Συνταγματάρχης Α. δεν διοικούσε τη βάση Ραμάτ Νταβίντ κατά τη διάρκεια του πολέμου «Αμ Καλαβί». Ανέλαβε τη διοίκηση της μονάδας πριν από λίγους μήνες. Ως Καλαβί, συμμετείχε σε επιθέσεις στον ουρανό πάνω από το Ιράν. Αναφέρει την κίνηση του προκατόχου του, ο οποίος κατάφερε να πείσει τον Διοικητή της Πολεμικής Αεροπορίας, Υποστράτηγο Τόμερ Μπαρ, ότι τα βετεράνα μαχητικά αεροσκάφη θα συμμετείχαν σε επιθέσεις βαθιά στην καρδιά του Ιράν. Μια κίνηση που αργότερα αποδείχθηκε εκπληκτική δεδομένων των επιτευγμάτων των βετεράνων F16. «Η βάση λειτουργεί μοίρες αεροσκαφών Barak, καθώς και αεροσκάφη μοντέλων C και D. Υπήρχε συζήτηση ότι τα αεροσκάφη Barak δεν ήταν κατάλληλα για τόσο μακρινές πτήσεις για επίθεση. Η ιδέα ήταν ότι τα αεροσκάφη F16 Sufa, F15 και F35 θα πολεμούσαν σε έναν τρίτο κύκλο και τα υπόλοιπα αεροσκάφη μας θα πολεμούσαν σε έναν δεύτερο κύκλο.
Το περιβάλλον για αυτό έχει να κάνει με τα συστήματα επικοινωνίας του αεροσκάφους και άλλα πράγματα. Ακόμα και όταν πετάμε 2.000 χιλιόμετρα, χρειαζόμαστε επαφή με το Τελ Αβίβ. Για τα παλαιότερα αεροσκάφη, πρέπει να βρεθεί μια άλλη λύση για να ξεπεραστεί ο περιορισμός της επικοινωνίας. Αυτή η ιδέα κατέρρευσε πριν από λίγες εβδομάδες με τον «Am Kalavi», ο οποίος συνειδητοποίησε ότι όλα τα μαχητικά αεροσκάφη ήταν απαραίτητα και έφερε λύσεις στη σύνδεση. Η συστοιχία «Barak» προσφέρει πολλές σημαντικές δυνατότητες, φτάνουν πιο μακριά και βαθύτερα. Και οι δυνατότητες ελιγμών τους, σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι καλύτερες από τα νέα αεροσκάφη», λέει ο Συνταγματάρχης Α.
Σύμφωνα με αυτόν, ο Διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας, Υποστράτηγος Tomer Bar, πήρε την θαρραλέα απόφαση: «Όλα τα αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας εκτελούν όλες τις αποστολές, συμπεριλαμβανομένης της αποτροπής εκτόξευσης βαλλιστικών πυραύλων. Αυτή είναι η δική μας Η αποστολή της ζωής είναι να αποτρέψει σημεία καταστροφής στο Ισραήλ και να εντοπίσει εκτοξευτές. Και πετάμε επίσης στην Τεχεράνη. Στο «Am Kalavi» ήταν πολύ σαφές ότι όλα τα μαχητικά αεροσκάφη θα πετούσαν στο Ιράν και σε όλες τις περιοχές του Ιράν. Αυτό δεν ήρθε μόνο του, αλλά με ένα πλήρες πακέτο: ακριβείς πληροφορίες, σχεδιασμό και ετοιμότητα για τη διάσωση ενός εγκαταλελειμμένου πιλότου, και μια τεχνική διάταξη και δυσλειτουργίες που μπορούν να προκύψουν κατά τη διάρκεια χιλιάδων ωρών πτήσης. Σε αυτήν την εκστρατεία, το πακέτο της Πολεμικής Αεροπορίας είναι πάνω και πέρα…», λέει ο διοικητής της βάσης.
Ο Συνταγματάρχης Α. μιλά για τις δραστηριότητες της Πολεμικής Αεροπορίας γενικά, και της βάσης Ramat David, της βόρειας βάσης των στρατιωτών, στις μάχες στον Λίβανο. «Όλα τα συστήματα της Πολεμικής Αεροπορίας εμπλέκονται σε μεγάλο βαθμό στον Λίβανο, αμυντικές πυροβολαρχίες, ένα σύστημα ελέγχου λειτουργεί όλο το SDAK, υπάρχουν ελικόπτερα για την εκκένωση των τραυματιών. Έχουμε εικόνα πληροφοριών, παρακολουθούμε εκτοξευτές, κυνηγάμε σε πραγματικό χρόνο και βοηθάμε τις δυνάμεις. Επιτιθέμεθα πολύ κοντά στις δυνάμεις, πρέπει να φέρουμε πυρά σε σημεία συγκρούσεων και να ανοίξουμε μια επίγεια διαδρομή για προώθηση».
Περιγράφει τις μάχες εναντίον της Χεζμπολάχ: «Δίνουν μια μάχη για επιβίωση. Από την οπτική τους γωνία, η Πολεμική Αεροπορία επιχειρεί εναντίον τους με δύναμη. Δέχονται χτυπήματα. Θα εμβαθύνουμε τη ζημιά που τους έχει προκληθεί και θα συνεχίσουμε να αμυνόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε. Μάθαμε από την 7η Οκτωβρίου. Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις εισήλθαν μέχρι τον ποταμό Λιτάνι για να σχηματίσουν μια ζώνη ασφαλείας μεταξύ της Χεζμπολάχ και των αμάχων. Το υποστηρίζω αυτό με όλες μου τις δυνάμεις, είμαστε πλήρως επικεντρωμένοι σε αυτήν την περιοχή».
Η Πολεμική Αεροπορία έχει πληγώσει όλες τις αεροπορικές δυνάμεις στον Δυτικό κόσμο, γεγονός ότι τα αεροπλάνα και οι πιλότοι πραγματοποίησαν τον μεγαλύτερο ανταγωνισμό από μία βομβαρδιστική εξόρμηση την ημέρα στο Ιράν. Υπάρχουν πλατφόρμες που λειτουργούσαν τρεις και τέσσερις φορές την ημέρα στους ουρανούς του Ιράν. Όταν ρωτήθηκε ο Συνταγματάρχης Α. αν αυτός και οι άντρες του καταφέρνουν να κοιμηθούν, απάντησε με ένα χαμόγελο: «Το γεγονός είναι έντονο και απαιτητικό, όχι μόνο στην Πολεμική Αεροπορία και όχι μόνο στη βάση μου. Οι άνθρωποι αντέχουν λόγω του ανέμου και επειδή ξέρουν ότι προστατεύουν το εσωτερικό μέτωπο, και αντέχουν ακόμη και με πολύ λίγες ώρες ύπνου. Τις πρώτες μέρες ήμασταν στα πρόθυρα, οι άνθρωποι χρειάζονται ύπνο, ένας τεχνικός που σφραγίζει ένα αεροπλάνο και είναι υπεύθυνος για τις ζωές των ανθρώπων χρειάζεται ύπνο. Δουλεύουμε βάρδιες, φέραμε 8 διαταγές. Πέταξα με τον σχηματισμό Μπαράκ, όπως κάθε μονάδα μάχης, οι άνθρωποι έφταναν με βραχιόλι τοκετού, άφησαν τα πάντα στην άκρη για ένα μήνα, και όχι μόνο τα πληρώματα αεροσκαφών».
Ο πόλεμος της «Ταραχής του Άρι» πρόσθεσε ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ένδοξη ιστορία της Πολεμικής Αεροπορίας. «Πάντα κοιτάμε ταπεινά την ιστορία και την κληρονομιά της Πολεμικής Αεροπορίας, η Επιχείρηση «Moked» ήταν μια τρελή στρατιωτική επιτυχία, δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Κατά τη δική μου μικρή συμμετοχή. Πάνω από 200 μαχητικά αεροσκάφη στην πτήση Beresheet. Πάντα έχουμε αεροπλάνα που παραμένουν για να υπερασπιστούν το Κράτος του Ισραήλ.
Ο Διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας έκανε μια ιδιαίτερα γενναία κίνηση, αφήσαμε μια ελάχιστη δύναμη, αλλά το 98% των μαχητικών αεροσκαφών πήγε στο Ιράν. Ξέραμε τι διακυβευόταν. Αν η Επιχείρηση Beresheet δεν ήταν επιτυχής, στο τέλος πετύχαμε, αυτή η πτήση ήταν μια τρελή επιτυχία. Υπήρχε ένας ορισμός ότι ακόμα κι αν υπήρχε «κόκκινο χρώμα», απαγορευόταν να σταματήσουμε, επειδή έπρεπε να φέρουμε βόμβες στην αεράμυνα, επειδή ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να υπάρξει ένα άλλο χτύπημα στο εσωτερικό μέτωπο. Οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι επιτιθέμασταν για να αμυνθούμε, το συνάντησα στον πύργο ελέγχου, στις μοίρες, σε όλα αυτά τα μέρη που είμαστε εκτεθειμένοι. Είπα στους στρατιώτες να μην σταματήσουν ακόμα κι αν μεταφέραμε βόμβες για να οπλίσουμε ένα αεροπλάνο.» Φοράμε κράνος και εκτελούμε την αποστολή, κάθε στιγμή καθυστέρησης είναι μια ακόμη βολή στην πατρίδα μας, στο εσωτερικό μέτωπο», λέει ο Συνταγματάρχης Α.