Η απότομη αύξηση του κυβερνοεγκλήματος στο Πακιστάν, η οποία συζητήθηκε στην Εθνοσυνέλευση την περασμένη εβδομάδα, δείχνει ότι αυτό που κάποτε ήταν μια περιστασιακή ενόχληση έχει εξελιχθεί σε μια διάχυτη απειλή, επηρεάζοντας τα οικονομικά, τη φήμη, ακόμη και την ελευθερία των πολιτών. Με την Εθνική Υπηρεσία Διερεύνησης Κυβερνοεγκλήματος να λαμβάνει περισσότερες από 150.000 καταγγελίες σε ένα μόνο έτος, η κλίμακα του προβλήματος είναι έντονη. Οι νομοθέτες επέστησαν την προσοχή σε απάτες που έχουν γίνει θλιβερά οικείες: ψεύτικες προκλήσεις κυκλοφορίας, μηνύματα από δόλιες οντότητες που μεταμφιέζονται σε τράπεζες και απόπειρες ηλεκτρονικού “ψαρέματος” (phishing) που εκμεταλλεύονται την εμπιστοσύνη του κοινού. Ακόμη και ο Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης δήλωσε ότι είχε λάβει τέτοια μηνύματα.
Πιο ανησυχητικές, ωστόσο, ήταν οι αποκαλύψεις ότι ορισμένα άτομα που ασχολήθηκαν με ψεύτικες διαδικτυακές επικοινωνίες αργότερα βρέθηκαν μπλεγμένα σε υποθέσεις βλασφημίας ή κατά του κράτους. Η εμπειρία του Πακιστάν αντικατοπτρίζει τις παγκόσμιες τάσεις. Η παγκόσμια έρευνα υπογραμμίζει πώς το κυβερνοέγκλημα πλέον περιλαμβάνει όχι μόνο οικονομική κλοπή, αλλά και παρενόχληση, παρακολούθηση, καταναγκαστικό έλεγχο, παραπληροφόρηση και ριζοσπαστικοποίηση. Τα κίνητρα κυμαίνονται από χρηματικό κέρδος έως πολιτική χειραγώγηση. Καθώς οι ψηφιακές τεχνολογίες εδραιώνονται, οι ευκαιρίες για κακή χρήση πολλαπλασιάζονται – πιο γρήγορα από ό,τι μπορούν να ανταποκριθούν οι νόμοι και οι θεσμοί.
Ο ισχυρισμός του υπουργείου Εσωτερικών ότι εισάγονται μεταρρυθμίσεις στον NCCIA είναι ενθαρρυντικός, όπως και οι οδηγίες προς τις εταιρείες τηλεπικοινωνιών για την ενίσχυση των διαδικασιών έκδοσης SIM. Ωστόσο, οι θεσμικές αλλαγές δεν θα επαρκούν. Οι νόμοι περί κυβερνοασφάλειας του Πακιστάν απαιτούν σοβαρή ενημέρωση για την αντιμετώπιση των νέων μορφών ψηφιακής βλάβης και των ολοένα και πιο εξελιγμένων τακτικών που χρησιμοποιούν οι εγκληματίες. Αυτή η αναθεώρηση πρέπει να γίνει με προσοχή. Οι νόμοι περί κυβερνοασφάλειας δεν πρέπει να γίνουν εργαλεία για την καταστολή της ελεύθερης έκφρασης, την ποινικοποίηση της διαφωνίας ή τη διεύρυνση του δικτύου ασαφών αδικημάτων. Η ιστορία της ψηφιακής ρύθμισης στο Πακιστάν προσφέρει άφθονους λόγους για προσοχή. Η προστασία των πολιτών από το διαδικτυακό έγκλημα είναι μια θεμιτή και επείγουσα κρατική ευθύνη. Αλλά πρέπει να επιδιωχθεί μέσω ακριβών νόμων, διαφανούς επιβολής και σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Η αυξανόμενη τάση του κυβερνοεγκλήματος απαιτεί προσεκτική μεταρρύθμιση, όχι υπερβολές.