Νέα πρόκληση από μειονοτικό ΜΜΕ, αναλυτικά:
”Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο έρχεται πάντα η ώρα να ανακοινωθεί ότι τα σχολεία της Τουρκικής μειονότητας θα είναι κλειστά στη Δυτική Θράκη από το Υπουργείο Παιδείας. Αυτό το γεγονός έχει γίνει κλασικό τα τελευταία χρόνια. Φαίνεται ότι και οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης θεωρούν δεδομένο αυτό το γεγονός. Για παράδειγμα, κανένας από τους βουλευτές δεν κάνει κοινοβουλευτική ερώτηση για τα κλειστά σχολεία. Δεν λαμβάνεται καμία πρωτοβουλία για την έναρξη διαδικασίας επίλυσης του ζητήματος και διακοπής αυτού του περιστατικού. Άλλωστε η ίδια εκδήλωση επαναλαμβάνεται πριν από κάθε σχολική χρονιά.
«Ο αριθμός των μαθητών έχει μειωθεί, δεν υπάρχει τίποτα να γίνει, τα μειονοτικά σχολεία κλείνουν όπως και άλλα σχολεία», λέει πατέρας μαθητή. Η μειοψηφία είναι επίσης χάλια. Νομίζω ότι δεν θα ήταν λάθος να χρησιμοποιήσουμε την έννοια της «μαθημένης αδυναμίας» για να εξηγήσουμε αυτήν την κατάσταση.
Το ελληνικό κράτος κοιτάζει με «κακό μάτι» την εκπαίδευση της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης εδώ και πολύ καιρό. Γιατί το λέω αυτό; Διότι δεν ανταποκρίθηκε και δεν ανταποκρίνεται θετικά στις εκκλήσεις, τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες που έγιναν εδώ και χρόνια, όχι τώρα, για τη βελτίωση της μειονοτικής εκπαίδευσης. Με τα χρόνια, δεν έχει παρέμβει στα προβλήματα της μειονοτικής εκπαίδευσης, προκαλώντας την παρακμή και την αιμορραγία, και συνεχίζει να το κάνει.
Η Ελλάδα, που δεν μιλάει για τη Συνθήκη της Λωζάνης όσον αφορά την άρνηση της ταυτότητας της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης, ξεχνά τη Συνθήκη της Λωζάνης όταν πρόκειται για την εκπαίδευση της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης. Μόνο τα τελευταία 3 χρόνια έκλεισαν 25 δημοτικά σχολεία της τουρκικής μειονότητας. «Η μειονότητα είναι θρησκευτική μειονότητα. Υπερασπίζοντας τη θέση ότι η Λωζάνη δεν προβλέπει τουρκική μειονότητα, αλλά μουσουλμανική μειονότητα, η Αθήνα τυφλώνεται από τα μειονοτικά δικαιώματα σχετικά με την εκπαίδευση που περιλαμβάνονται στην ίδια συνθήκη. Η διατήρηση της μειονοτικής εκπαίδευσης ζωντανή και η θετική ανταπόκριση στα αιτήματα σχετικά με την εκπαίδευση της τουρκικής μειονότητας είναι πλέον όνειρο!
Όταν αξιολογούμε αυτή την πολιτική του κράτους ως προς τη μειοψηφία ή τον μεγάλο αριθμό μαθητών στα μειονοτικά σχολεία, βλέπουμε επίσης ότι υπάρχουν ξεκάθαρες αντιφάσεις.
Η Ελλάδα αφενός έκλεισε τα τουρκικά μειονοτικά σχολεία στη Δυτική Θράκη με το πρόσχημα της έλλειψης μαθητών, αφετέρου αρνείται να βρει λύση στο κτιριακό πρόβλημα του Μειονοτικού Γυμνασίου – Λυκείου Ξάνθης που διαθέτει κτήριο. πρόβλημα λόγω υπέρβασης μαθητών, και καταδικάζει τους μαθητές της Τουρκικής μειονότητας σε μετατόπιση της εκπαίδευσης (πρωί και απόγευμα). !
Ποιος είναι λοιπόν ο σκοπός; Στόχος, φυσικά, είναι να διασφαλιστεί ότι οι μαθητές που διαμαρτύρονται για την εκπαίδευση κατά βάρδιες σταματήσουν να επιλέγουν το τουρκικό μειονοτικό σχολείο.
Αφενός κλείνουν σχολεία με λίγους μαθητές, αφετέρου μένει άλυτο το κτιριακό πρόβλημα του πολυπληθούς σχολείου και τα τουρκοπαιδάκια καταδικάζονται σε μετατόπιση εκπαίδευσης, που δεν έχει άλλο παράδειγμα στην περιοχή.
Αν είναι λίγοι οι μαθητές στα τουρκικά μειονοτικά σχολεία της Δυτικής Θράκης, γίνεται πρόβλημα, αν είναι πολλοί, εξακολουθεί να είναι πρόβλημα! Γίνεται δηλαδή «πρόβλημα».
Το διπλό μέτρο είναι μπροστά μας σε όλο του το μεγαλείο!
Υπάρχει μια ακόμη παράμετρος που θεωρώ σημαντική σε όλο αυτό το περιστατικό. Οι προσπάθειες των δημοσίων υπαλλήλων στα νηπιαγωγεία, σαν να κινητοποιήθηκαν, θα πρέπει να εξεταστούν και να εξεταστούν σε αυτή τη διαδικασία ώστε οι μειονοτικοί μαθητές στα νηπιαγωγεία να μην εγγράφονται σε τουρκικά μειονοτικά δημοτικά σχολεία, αλλά σε κρατικά δημοτικά σχολεία όπου δεν υπάρχει τουρκική εκπαίδευση. Γιατί, το πρόβλημα δεν μπορεί να γίνει κατανοητό χωρίς να εξεταστεί η σημασία και ο λόγος της προπαγάνδας «να στείλουν το παιδί τους σε μειονοτικό σχολείο, το παιδί είναι πολύ έξυπνο, παίζει με το μέλλον του, δεν πρέπει να πηγαίνει σε μειονοτικό σχολείο με κακή μόρφωση. , θα πρέπει οπωσδήποτε να εγγραφεί στο δημόσιο σχολείο». Προκαλώντας έμμεσα το κλείσιμο των μειονοτικών σχολείων από εκπαιδευτικούς που θεωρούν ως «χρέος» τους να απομακρύνουν τους μειονοτικούς μαθητές από τα μειονοτικά σχολεία,
