Tι αναφέρει ο γνωστός αμερικανός αναλυτής Michael Rubin
”Πρέπει το Ισραήλ να χτυπήσειτο πυρηνικό εργοστάσιο της Τουρκίας; Ο πυρηνικός σταθμός μπορεί να ξεκινήσει τη δοκιμαστική λειτουργία το 2025. Η κίνηση προς τη λειτουργία έρχεται μόλις 15 χρόνια από τότε που η Τουρκία υπέγραψε συμφωνία με τη Ρωσία για συνεργασία στην κατασκευή πυρηνικού σταθμού κοντά στη Μερσίνα.
Ένα τέτοιο πυρηνικό εργοστάσιο δεν πρέπει ποτέ να επιτρέπεται να λειτουργεί.
Η Τουρκία είναι μια μεγάλη σεισμική ζώνη. Καταστροφικοί σεισμοί χτυπούν την Τουρκία κάθε λίγα χρόνια. Ακόμη και αν προεξοφλήσει τη διαφθορά στον κατασκευαστικό τομέα της Τουρκίας, το εργοστάσιο στο Akkuyu αποτελεί έναν αβάσιμο κίνδυνο για όλη την Ευρώπη.
Μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η πιθανότητα η Τουρκία να χρησιμοποιήσει το πυρηνικό της εργοστάσιο για να αποκτήσει σχάσιμο υλικό για πυρηνικά όπλα. Τούρκοι αξιωματούχοι —ακόμα και Αμερικανοί ομολόγοι— μπορεί να πουν ότι το εργοστάσιο στο Akkuyu είναι ανθεκτικό στη διάδοση. Αφήστε στην άκρη ότι η «απόδειξη διάδοσης» δεν είναι ποτέ απόλυτη. Όπως και με τον μη στρατιωτικό πυρηνικό αντιδραστήρα του Ιράν στο Μπουσέρ, το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η εκτροπή στο μη στρατιωτικό ενεργειακό εργοστάσιο, αλλά η χρήση του πολιτικού προγράμματος ως κάλυψης για την απόκτηση και την εκτροπή αγαθών σε ένα κρυφό πρόγραμμα.
Ένα πυρηνικό εργοστάσιο στην Τουρκία θα αλλάξει για πάντα τη δυναμική της περιοχής. Η Τουρκία είναι ταυτόχρονα μια αλυτρωτική δύναμη, που αμφισβητεί ανοιχτά συμφωνίες αιώνων που καθορίζουν τα σύνορά της και είναι χορηγός της τρομοκρατίας σε όλα εκτός από τον χαρακτηρισμό. Ο Ερντογάν υποστηρίζει ανοιχτά τόσο τη Χαμάς όσο και τη Χαϊάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ, και υπάρχουν άφθονες ενδείξεις ότι έχει βοηθήσει επίσης και τα δύο μέλη της Αλ Κάιντα στη Συρία και το Ισλαμικό Κράτος.
Εάν η Τουρκία αποκτήσει ένα πυρηνικό όπλο, μπορεί όχι μόνο να ανταποκριθεί στις απειλές της εναντίον άλλων περιφερειακών κρατών, αλλά θα μπορούσε επίσης να αισθανθεί τόσο ανοσία πίσω από το δικό της πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο που θα μπορούσε να αυξήσει τη χορηγία της τρομοκρατίας χωρίς φόβο τιμωρίας ή ευθύνης. Μια τέτοια πολιτική αντικατοπτρίζει εκείνη με την οποία πολλές δυτικές χώρες εξετάζουν το ενδεχόμενο απόκτησης πυρηνικών από το Ιράν.
Από την ισραηλινή σκοπιά, δεν έχει σημασία αν ένα πυρηνικό όπλο προέρχεται από το Ιράν ή την Τουρκία. Εάν ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνεχίσει να ζητά επιθέσεις στο εβραϊκό κράτος, το Ισραήλ δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να απαντήσει.
Εδώ, το παρελθόν είναι προηγούμενο. Το 1981, ισραηλινά αεροσκάφη επιτέθηκαν στον γαλλικής κατασκευής πυρηνικό αντιδραστήρα Osirak λίγο πριν την τροφοδοσία του. Η ήρεμη διπλωματία είχε αποτύχει και οι δυτικοί ηγέτες παρέμειναν βυθισμένοι είτε σε ευσεβείς πόθους σχετικά με την υποτιθέμενη μετριοπάθεια του Ιρακινού Προέδρου Σαντάμ Χουσεΐν είτε απλώς υπολόγισαν ότι η πιθανότητα ενός ιρανικού πυρηνικού όπλου δεν υπήρχε πρόβλημα. Η ίδια δυναμική ίσχυε με το εργοστάσιο επεξεργασίας πλουτωνίου Al Kabir κοντά στο Deir ez-Zour στην ανατολική Συρία που κατέστρεψαν τα ισραηλινά αεροσκάφη το 2007. Τα ισραηλινά αεροσκάφη πέταξαν σχεδόν 1.000 μίλια για να καταστρέψουν το Osirak. Η απόσταση μεταξύ Τελ Αβίβ και Deir ez-Zour ήταν μόλις 400 μίλια, αν και η κυκλική διαδρομή του Ισραήλ έκανε αυτή ίσως διπλάσια. Η ευθεία απόσταση μεταξύ του Τελ Αβίβ και του εργοστασίου Akkuyu είναι λίγο πάνω από 325 μίλια.
Για το Ισραήλ να επιτεθεί στον πυρηνικό αντιδραστήρα της Τουρκίας μπορεί να είναι ευκολότερο από την επιχείρηση στο Ιράκ με αυστηρά στρατιωτική έννοια. Σε αντίθεση με την Τουρκία, το Ισραήλ διαθέτει μαχητικά F-35 Joint Strike Fighters και δεν χρειάζεται να πετάει πάνω από ενδιάμεσες χώρες για να χτυπήσει μέσα στην Τουρκία. Τα F-16 της Τουρκίας είναι πολύ καλά στο να επιτίθενται σε άοπλους Κούρδους και Αρμένιους, αλλά η εκκαθάριση πιλότων από τον Ερντογάν άφησε την τουρκική Πολεμική Αεροπορία ένα βλήμα του πρώην εαυτού της. Η Τουρκία μπορεί να διαθέτει αντιαεροπορικά συστήματα, αλλά αυτά μπορεί να είναι λίγο καλύτερα από εκείνα στα οποία βασίζεται το Ιράν.
Διπλωματικά, ωστόσο, οι συνέπειες μιας επίθεσης στην Τουρκία θα ήταν βαθιές, ειδικά με τις ρήτρες συλλογικής αυτοάμυνας του ΝΑΤΟ. Σε περίπτωση που το Ισραήλ (ή οποιαδήποτε άλλη χώρα) επιτεθεί στον ιστότοπο του Akkuyu κρυφά και δεν διεκδικήσει πίστωση, θα είναι δυνατό να παρακαμφθούν τέτοιες ανησυχίες. Αφού διατύπωσε τόσες πολλές θεωρίες συνωμοσίας και παρείχε στους συμμάχους φακέλους γεμάτους φτωχές πληροφορίες, η λέξη της ίδιας της Τουρκίας δεν έχει νόημα.
Το Ισραήλ μπορεί να είναι η πιο τολμηρή, αλλά δεν είναι η μόνη χώρα που δεν θέλει να ζήσει σε έναν κόσμο με πυρηνική Τουρκία. Άλλες χώρες του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, έχουν επίσης λόγους να φοβούνται το πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας. Πολλές χώρες του ΝΑΤΟ—ιδιαίτερα η Σουηδία και η Φινλανδία—έχουν κάθε λόγο να τραβήξουν την Τουρκία στα κάρβουνα. Το Ισραήλ μπορεί να είναι ο κύριος ύποπτος, αλλά σε μια εποχή drones και τεχνολογίας stealth, οι διπλωμάτες θα αρνούνταν να ενεργήσουν χωρίς την οριστική απόδειξη ότι η Ιερουσαλήμ έφταιγε.
Στη συνέχεια, υπάρχουν άλλα μέσα για να τεθεί εκτός λειτουργίας ο πυρηνικός αντιδραστήρας της Τουρκίας. Ο ιός Stuxnet οδήγησε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν χρόνια πίσω. Η Τουρκία δεν είναι απρόσβλητη από κυβερνοεπιθέσεις. Ακόμη και αν το Ισραήλ ήταν υπεύθυνο για την εισαγωγή ενός ιού στο ατομικό λογισμικό της Τουρκίας, δεν είναι σαφές ότι το ΝΑΤΟ θα το θεωρούσε αυτό ως λόγο αντίδρασης.
Η Τουρκία, φυσικά, θα αντιδρούσε με μανία. Εάν η Τουρκία καταλάβαινε ότι το ΝΑΤΟ ή όχι, δεν πέφτει πλέον κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ, ίσως ήταν αρκετό για να εξαναγκάσει τον Ερντογάν να βγει από τη συμμαχία, σκοτώνοντας ουσιαστικά δύο πουλιά με μια πέτρα.
Η Τουρκία μπορεί να πιστεύει ότι το Akkuyu θα κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο το 2025, αλλά, στην πραγματικότητα, αυτή μπορεί να είναι η χρονιά που σβήνουν τα φώτα της πυρηνικής τοποθεσίας, μια για πάντα.