Τι αναφέρει το ισραηλινό ynetnews
Το γεωπολιτικό τοπίο του Λεβάντε βίωσε μια βαθιά αναστάτωση αυτή την εβδομάδα, όχι από τον γνωστό θόρυβο του πυροβολικού, αλλά από τις κλινικές, αποφασιστικές αίθουσες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες.
Σε μια κίνηση που σηματοδοτεί το τέλος μιας δεκαετούς εποχής στρατηγικής υπομονής, οι Ευρωπαίοι νομοθέτες έδωσαν ένα συντριπτικό πλήγμα στο «νεοοθωμανικό» σχέδιο του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη Συρία.
Με μια συγκλονιστική πλειοψηφία 363 ψήφων έναντι 71, το Κοινοβούλιο δεν εξέδωσε απλώς μια καταδίκη. Ουσιαστικά διέλυσε την αφήγηση που η Άγκυρα έχει σχολαστικά διαμορφώσει για να δικαιολογήσει την παρουσία της στον κατεστραμμένο από τον πόλεμο βορρά.
Για πολύ καιρό, η διεθνής κοινότητα παρακολουθούσε με αυξανόμενη ανησυχία καθώς ο Ερντογάν χρησιμοποιούσε το συριακό κενό για να ενδυναμώσει ένα συνονθύλευμα πολιτοφυλακών πληρεξουσίων, των οποίων το ιδεολογικό DNA είναι πολύ πιο κοντά στον ριζοσπαστισμό του παρελθόντος παρά στη δημοκρατία του μέλλοντος.
Υπό το πρόσχημα της δημιουργίας μιας «Ζώνης Ασφαλείας», η Τουρκία επιβλέπει μια περιοχή όπου η σκληροπυρηνική διακυβέρνηση που βασίζεται στη Σαρία συχνά αντικαθιστούσε την πολιτική τάξη και όπου ο πρωταρχικός στόχος δεν ήταν η ήττα της τρομοκρατίας, αλλά η εκτόπιση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων υπό την ηγεσία των Κούρδων.
Το ευρωπαϊκό ψήφισμα τελικά αποκαλεί αυτό το στοίχημα για αυτό που είναι: μια επικίνδυνη αποσταθεροποίηση που έχει διευκολύνει άμεσα την αναζωπύρωση του Ισλαμικού Κράτους.
Η πιο ανατριχιαστική αποκάλυψη στην έκθεση των Βρυξελλών είναι η άμεση σύνδεση μεταξύ των στρατιωτικών επιχειρήσεων που υποστηρίζονται από την Τουρκία και της απόδρασης εκατοντάδων κρατουμένων του ISIS. Ενώ η Άγκυρα συχνά παρουσιάζεται ως πρωτοπόρος κατά της τρομοκρατίας, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει επισημάνει την αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι οι τουρκικές εισβολές έχουν διαρκώς θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια των κέντρων κράτησης, επιτρέποντας σε ριζοσπαστικοποιημένους μαχητές να γλιστρήσουν πίσω στις σκιές.
Αυτό δεν είναι απλώς μια περιφερειακή ανησυχία. Είναι μια άμεση απειλή για την εθνική ασφάλεια ολόκληρης της λεκάνης της Μεσογείου. Όταν οι πολιτικές ενός συμμάχου του ΝΑΤΟ έχουν ως αποτέλεσμα την απόδραση των πιο επικίνδυνων εξτρεμιστών του κόσμου, ο όρος «σύμμαχος» αρχίζει να χάνει το νόημά του.
Είναι ενδιαφέρον ότι το ψήφισμα κάνει το βήμα να αναφέρει τόσο το Ισραήλ όσο και την Τουρκία ως παράγοντες που χρησιμοποιούν τη Συρία ως θέατρο έμμεσων αντιπαλοτήτων. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ανάγνωση αποκαλύπτει μια έντονη διάκριση στα μάτια των Ευρωπαίων υπευθύνων χάραξης πολιτικής.
Ενώ η εμπλοκή του Ισραήλ είναι ουσιαστικά ένα αμυντικό, φιλοεθνικό δόγμα ασφάλειας που στοχεύει στην αποτροπή της εδραίωσης της υποστηριζόμενης από το Ιράν τρομοκρατίας στα άμεσα σύνορά του, η εμπλοκή της Τουρκίας θεωρείται ως μια προσπάθεια ριζικής αλλαγής της δημογραφίας και της ιδεολογίας της περιοχής.
Η ευρωπαϊκή στροφή υποδηλώνει την συνειδητοποίηση ότι ενώ το Ισραήλ ενεργεί για να αποτρέψει την κάλυψη ενός κενού από την Τεχεράνη, οι πληρεξούσιοι του Ερντογάν δημιουργούν ένα κενό που καλύπτεται από τον ίδιο τον ριζοσπαστισμό για τον οποίο η Ευρώπη ξόδεψε δισεκατομμύρια για να τον περιορίσει.
Η εκπληκτική υιοθέτηση από το ψήφισμα της συμφωνίας ολοκλήρωσης μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και των SDF σηματοδοτεί μια κρίσιμη στιγμή στον δυτικό πραγματισμό. Σηματοδοτεί μια πολιτική «κοσμικού μετώπου» – μια αναγνώριση ότι η διατήρηση μιας εθνικής κρατικής δομής, όσο ατελής κι αν είναι, είναι ένας πιο αξιόπιστος εγγυητής ασφάλειας από ένα άνομο σύνορο που κυβερνάται από «ελαφρύ» φέουδα της Σαρία.
Χαιρετίζοντας αυτή τη συνεργασία, η Ευρώπη ουσιαστικά αποκλείει τον Ερντογάν, σηματοδοτώντας ότι το μέλλον της Συρίας πρέπει να αποφασιστεί από εκείνους που είναι αφοσιωμένοι στην καταπολέμηση του ISIS, και όχι από εκείνους που χρησιμοποιούν την παρουσία της ομάδας ως βολικό πρόσχημα για εδαφική επέκταση.
Η Ευρώπη υποστηρίζει αυτή τη νέα στάση με κάτι περισσότερο από απλή ρητορική. Η ανακοίνωση ενός πακέτου οικονομικής στήριξης 620 εκατομμυρίων ευρώ για το 2026 και το 2027 είναι μια στρατηγική ομοβροντία «ήπιας ισχύος». Διαθέτοντας αυτά τα κεφάλαια για ανεξάρτητες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τοπικές πρωτοβουλίες οικοδόμησης της ειρήνης, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να χτίσει ένα βασικό προπύργιο ενάντια στην ιδεολογική εξαγωγή της τουρκικής κατοχής.
Αυτή είναι μια σαφής προσπάθεια παράκαμψης των δομών των υποστηριζόμενων από την Τουρκία «προσωρινών κυβερνήσεων» και αντ’ αυτού ενδυνάμωσης μιας κοινωνίας των πολιτών που αντιστέκεται στον ριζοσπαστισμό που συχνά συναντάται μετά τους πληρεξουσίους της Άγκυρας.
Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών έσπευσε να απορρίψει αυτά τα ευρήματα ως «αβάσιμες», αλλά η τεράστια κλίμακα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας υποδηλώνει ότι η αξιοπιστία της Άγκυρας έχει φτάσει σε ιστορικό χαμηλό. Η συναίνεση στις Βρυξέλλες δεν είναι πλέον θέμα κομματικών διαμαχών. είναι μια ενιαία υπεράσπιση της ευρωπαϊκής και περιφερειακής ασφάλειας εναντίον ενός ηγέτη που έχει περάσει χρόνια παίζοντας και τις δύο όψεις του τζιχαντιστικού νομίσματος.