Μια ανάλυση που δημοσιεύτηκε στην ισραηλινή εφημερίδα The Jerusalem Post ανέφερε ότι οι επιθέσεις που εξαπολύθηκαν κατά του Ιράν έχουν δημιουργήσει μια νέα ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.
Έχει υποστηριχθεί ότι οι εξελίξεις στο Ιράν θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν όχι μόνο το τέλος μιας εποχής αλλά και την αρχή μιας νέας γεωπολιτικής αντιπαλότητας.
Η ανάλυση της Jerusalem Post υποστήριξε συγκεκριμένα ότι οι εξελίξεις στη Συρία θα μπορούσαν να είναι καθοριστικές στη διαμόρφωση νέων ισορροπιών δυνάμεων.
Η ανάλυση σχολίασε ότι η επιρροή της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή έχει αυξηθεί.
Η ανάλυση ανέφερε επίσης ότι ο ρόλος της Τουρκίας στις νέες ισορροπίες που ενδέχεται να προκύψουν στην περιοχή μετά τη μείωση της επιρροής του Ιράν παρακολουθείται στενά.
Μια αξιολόγηση στην εφημερίδα The Jerusalem Post υποδηλώνει ότι μια νέα εποχή ανταγωνισμού μπορεί να ξεκινήσει στη Μέση Ανατολή μετά την αποδυνάμωση του Ιράν και ότι η Τουρκία θα μπορούσε να είναι ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν αυτή τη διαδικασία.
Η ανάλυση υποδηλώνει ότι οι εξελίξεις στην περιοχή δεν περιορίζονται στις υπάρχουσες συγκρούσεις, αλλά οδηγούν και σε αναζήτηση μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων.
Η πιο σημαντική και επικίνδυνη ρωγμή σε αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων είναι η αυξανόμενη φιλοδοξία της ισλαμιστικής Τουρκίας. Για μήνες, η κυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν υιοθέτησε μια στρατηγική που έδινε προτεραιότητα στην επιβίωση του κληρικού καθεστώτος στην Τεχεράνη ως αντίβαρο στην δυτική επιρροή.
Τώρα που το ιρανικό καθεστώς βρίσκεται σε επιθανάτιο σταυροδρόμι, η Άγκυρα μετατοπίζει το μήνυμά της για να προετοιμαστεί για μια άμεση αντιπαράθεση με τη νέα περιφερειακή πραγματικότητα. Τούρκοι αρθρογράφοι που είναι φιλοκυβερνητικοί έχουν αρχίσει να παρουσιάζουν το Ισραήλ ως το τελευταίο εμπόδιο για την περιφερειακή σταθερότητα, με ορισμένους να ισχυρίζονται ρητά ότι μετά το Ιράν, θα είναι η σειρά της Τουρκίας.
Η Τουρκία θα καλύψει το κενό που άφησε το IRGC
Αυτή η ρητορική δεν είναι τυχαία. Είναι μια υπολογισμένη προσπάθεια να τοποθετηθεί η Τουρκία ως ο μοναδικός εναπομείνας υπέρμαχος του πολιτικού Ισλάμ σε ένα κενό που άφησε το IRGC. Η Άγκυρα φοβάται ότι μια κυβέρνηση στην Τεχεράνη, ευθυγραμμισμένη με τη Δύση ή φιλική προς το Ισραήλ, θα μεταβάλει μόνιμα την ισορροπία δυνάμεων, αφήνοντας τον Ερντογάν ως περιφερειακό εξαιρετήριο.
Τα σημάδια αυτής της μετατόπισης είναι πιο ορατά στη Συρία, η οποία έχει γίνει το επίκεντρο της νέας διαμάχης για την εξουσία. Ο πρόσφατος διορισμός του Κούρδου διοικητή Σιπάν Χέμο ως Βοηθού Υπουργού Άμυνας της Συρίας για την Ανατολική Περιοχή αποτελεί μια κρίσιμη στιγμή.
Ενώ εκ πρώτης όψεως φαίνεται να είναι μια τοπική διοικητική κίνηση από την κυβέρνηση του Προέδρου Αχμέντ αλ-Σαράα, στην πραγματικότητα είναι ένα μήνυμα ότι η Τουρκία και οι περιφερειακοί εταίροι της κινούνται ταχύτερα από τη Δύση για να εδραιώσουν τους χώρους που κάποτε κατείχε το Ιράν.
Η Τουρκία αντιμετωπίζει τη Συρία ως στρατηγική σκακιέρα, τοποθετώντας τα μέσα πληροφοριών και αεράμυνας για να δημιουργήσει στρατηγικό βάθος που φέρνει τη σφαίρα επιρροής της πιο κοντά στα σύνορα του Ισραήλ από ποτέ.
Ενσωματώνοντας Κούρδους διοικητές, οι οποίοι κάποτε ήταν η ραχοκοκαλιά του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η Δαμασκός και η Άγκυρα εξουδετερώνουν αποτελεσματικά την επιρροή της Δύσης στο μεταπολεμικό περιβάλλον.
Η πρόκληση για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ είναι ότι η Τουρκία είναι ένας κρατικοκεντρικός παράγοντας ενσωματωμένος στο δυτικό σύστημα μέσω του ΝΑΤΟ, καθιστώντας τις ισλαμιστικές της φιλοδοξίες πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπιστούν από το μοντέλο της Τεχεράνης που καθοδηγείται από πληρεξούσιους.
Ο Ερντογάν πιστεύει ότι το δικό του πολιτικό μέλλον συνδέεται με το αποτέλεσμα στο Ιράν και είναι αποφασισμένος να αποτρέψει ένα γεωπολιτικό αποτέλεσμα που ενδυναμώνει το Ισραήλ εις βάρος της Τουρκίας.
Αυτός ο ανταγωνισμός μεταξύ των νικητών της τρέχουσας σύγκρουσης αντικατοπτρίζει τους ελιγμούς που παρατηρήθηκαν μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου οι ατομικοί στόχοι προωθήθηκαν εις βάρος μιας διαρκούς ειρήνης.
Η Μέση Ανατολή έχει σε μεγάλο βαθμό καθαριστεί από τις παραδοσιακές της απειλές, αλλά τώρα αντιμετωπίζει μια εξελιγμένη, κρατική πρόκληση από τον Βορρά που έχει ως στόχο να αποτρέψει μια πραγματική Pax Israeliana – μια κατάσταση όπου η δύναμη του Ισραήλ διατηρεί την περιοχή σταθερή.
Για να διασφαλιστεί ότι η καταστροφή του ιρανικού καθεστώτος θα οδηγήσει σε μια σταθερή τάξη ασφαλείας, η συμμαχία πρέπει να κοιτάξει πέρα από το άμεσο πεδίο της μάχης. Οι τακτικές επιτυχίες εναντίον ιρανικών πυραυλικών συστοιχιών και ναυτικών σκαφών είναι απαραίτητες, αλλά δεν επαρκούν αν το ιδεολογικό κενό γεμίσει ένας ενδυναμωμένος τουρκικός ισλαμισμός.
Το δόγμα της νίκης πρέπει να εξελιχθεί από την προσωρινή συγκράτηση των απειλών σε μια θεωρία μόνιμης σταθεροποίησης.
Αυτό σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε ότι η ειρήνη του 2026, που κερδήθηκε με κόπο, δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από ένα προοίμιο μιας νέας και ακόμη πιο εδραιωμένης περιφερειακής σύγκρουσης, αν ο συνασπισμός δεν ενεργήσει με την ίδια αποφασιστικότητα απέναντι σε αυτόν τον νέο ανταγωνισμό όπως έκανε και απέναντι στο ιρανικό καθεστώς.
Η Στιγμή του 1919 είναι εδώ. Το ερώτημα είναι αν έχουμε τη στρατηγική διορατικότητα για να την αποτρέψουμε από το να γίνει Στιγμή του 1939. Η νίκη επί των μουλάδων είναι μόνο το πρώτο βήμα σε έναν πολύ μεγαλύτερο αγώνα για την ψυχή της Μέσης Ανατολής.