Τι αναφέρει το ισραηλινό ΜΜΕ maariv
”Απομένει μια εβδομάδα μέχρι την κρίσιμη συνάντηση μεταξύ του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ – μια συνάντηση που μπορεί να επηρεάσει άμεσα το μέλλον του ιρανικού καθεστώτος, ακόμη και την εικόνα του ίδιου του Ανώτατου Ηγέτη, Αλί Χαμενεΐ.
Ο Νετανιάχου αναμένεται να αναχωρήσει για τις Ηνωμένες Πολιτείες την επόμενη εβδομάδα για να πραγματοποιήσει διαβουλεύσεις και συνομιλίες με τον Τραμπ σχετικά με ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αντιμετώπισης του Ιράν και ό,τι απομένει από τους αντιπροσώπους του.
Υπό τις τρέχουσες συνθήκες, φαίνεται ότι η κύρια προτεραιότητα του Τραμπ είναι να επικεντρωθεί στην απομάκρυνση του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο. Ωστόσο, ο Νετανιάχου θα επιδιώξει να πείσει τον Τραμπ να συμμετάσχει άμεσα μαζί με το Ισραήλ σε μια επίθεση κατά του Ιράν, ή τουλάχιστον να του δώσει το «πράσινο φως» για να υποστηρίξει μια τέτοια κίνηση, και να συμμετάσχει στην υπεράσπιση του Ισραήλ σε περίπτωση που η Τεχεράνη απαντήσει με πιθανές πυραυλικές επιθέσεις.
Σε αυτό το πλαίσιο, και ενώ ο Τραμπ μίλησε πρόσφατα για την προθυμία του να ανατρέψει τον Μαδούρο, ο υπουργός Άμυνας, Πιτ Χασέθ, επανέφερε το ιρανικό καθεστώς στο επίκεντρο, ανακοινώνοντας ότι ο αμερικανικός στρατός θα ενισχυθεί ώστε να μπορεί, εάν χρειαστεί, να επαναλάβει βήματα παρόμοια με μια επίθεση σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Παράλληλα με την αναμενόμενη επίσκεψη του Νετανιάχου στην Ουάσινγκτον, το ιρανικό καθεστώς προσπάθησε να μεταδώσει αποτρεπτικά μηνύματα στο Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιδεικνύοντας τις πυραυλικές του δυνατότητες. Εκτοξεύσεις πυραύλων από διάφορες περιοχές του Ιράν, μαζί με δηλώσεις του ναυτικού διοικητή των Φρουρών της Επανάστασης, Αλί Ρεζά Τανγκσίρι, σχετικά με έναν πύραυλο με βεληνεκές που υπερβαίνει τα 1.300 χιλιόμετρα – όλα αυτά είχαν ως στόχο να μεταδώσουν μια σαφή απειλή για το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους περιφερειακούς συμμάχους τους.
Σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύτηκε στο Iran International, μπορεί να γίνει κατανοητό ότι ο Ανώτατος Ηγέτης Αλί Χαμενεΐ έχει αφήσει στην άκρη ένα μεγάλο μέρος των προτεραιοτήτων της χώρας, κυρίως τη διαχείριση της καθημερινής ζωής των πολιτών, και έχει επικεντρώσει το μεγαλύτερο μέρος των προσπαθειών του στην αύξηση της παραγωγής πυραύλων. Αυτή η προσέγγιση βασίζεται στην αντίληψη ότι οι πυραυλικές επιθέσεις του ιρανικού καθεστώτος κατά τη διάρκεια του 12ήμερου Πολέμου ήταν αποτελεσματικές και ότι στο μέλλον θα μπορούσαν επίσης να αποτρέψουν μια νέα επίθεση από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζουν οι ηγέτες των Φρουρών της Επανάστασης στον Χαμενεΐ – και την αποδέχτηκε, ενώ οι ενδείξεις δείχνουν ότι αυτή η εικόνα απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Πολλά από τα ανώτερα στελέχη των Φρουρών της Επανάστασης, που μιλούσαν πριν από τον πόλεμο για μια αποφασιστική αποτρεπτική ικανότητα, δεν πρόλαβαν καν να δουν την έναρξή του και σκοτώθηκαν στα πρώτα λεπτά. Η δολοφονία μεγάλου αριθμού ανώτερων αξιωματούχων που ήταν υπεύθυνοι για το πυρηνικό πρόγραμμα στα πρώτα λεπτά αποκάλυψε επίσης ότι οι προηγούμενες εκτιμήσεις για τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν ήταν υπερβολικά υπερβολικές.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο πρώην Ιρανός Πρόεδρος Χασάν Ρουχανί δήλωσε πρόσφατα στις ομιλίες του ότι οι διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης παρουσιάζουν μια ψευδή εικόνα για τις στρατιωτικές τους δυνατότητες. Ο Ρουχανί, ο οποίος ηγήθηκε του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για χρόνια, τόνισε ότι τέτοιοι ισχυρισμοί έχουν γίνει στο παρελθόν, αλλά δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Φαίνεται ότι αυτές οι δηλώσεις φέρουν, εκτός από την προσέλκυση της κοινής γνώμης, ένα άμεσο μήνυμα και στον Χαμενεΐ.
Τους τελευταίους μήνες, ο Ρουχανί προσπάθησε, μέσω συναντήσεων με υπουργούς και υφυπουργούς από την προηγούμενη κυβέρνησή του, να μεταφέρει αποτελεσματικά τις θέσεις του στον Χαμενεΐ και ταυτόχρονα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Αφενός, φοβάται την κατάρρευση ολόκληρης της δομής του καθεστώτος και, αφετέρου, θέλει να διαδραματίσει πιο εξέχοντα ρόλο στις μελλοντικές εξισώσεις ισχύος. Φαίνεται ότι ο Ρουχανί προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως μια επιλογή που θα μπορούσε, σε περίπτωση εκδίωξης ή αποδυνάμωσης του Χαμενεΐ, να καταλήξει σε συμφωνία με τη Δύση και να διατηρήσει μια τροποποιημένη εκδοχή του ιρανικού καθεστώτος.
Ωστόσο, αυτό το σενάριο συναντά σοβαρά εμπόδια – από την πιθανότητα ο ίδιος ο Ρουχανί να παραγκωνιστεί στις διαμάχες για την εξουσία, έως την ευρεία απόρριψη από τον ιρανικό λαό, ο οποίος δεν θέλει ούτε τον Χαμενεΐ ούτε προσωπικότητες όπως ο Ρουχανί, ο Χαταμί ή ο Αχμαντινετζάντ.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Χαμενεΐ έχει δείξει μέχρι στιγμής ότι δεν δίνει σημασία στην κριτική του Ρουχανί και βασίζεται ολοένα και περισσότερο στους Φρουρούς της Επανάστασης – τόσο στην εσωτερική καταστολή όσο και στην εξωτερική σύγκρουση. Αυτή η τάση αντικατοπτρίζεται και στην πρόταση προϋπολογισμού του επόμενου έτους: Στο πλαίσιο μιας οικονομικής ύφεσης και συρρίκνωσης, η κυβέρνηση σκοπεύει να αυξήσει σημαντικά το φορολογικό βάρος, το οποίο τελικά θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμών των αγαθών και των υπηρεσιών και σε ένα αυξανόμενο βάρος για τους πολίτες.”