”Εκτίμηση της Μοσάντ: Αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν – όχι άμεσα, αλλά σε περίπου ενός έτους μετά το τέλος του πολέμου!”
Τα λόγια του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για αναστολή των επιθέσεων σε ιρανικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας για πέντε ημέρες δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μικρή σκάλα για να κατέβει από το μεγάλο δέντρο που ανέβηκε μια μέρα νωρίτερα, όταν παρουσίασε το τελεσίγραφο σχετικά με το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ.
Η αλήθεια είναι ότι η υπαναχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ ήταν αναμενόμενη, ακόμη και αν είχε επιλέξει να επιτεθεί στους σταθμούς παραγωγής ενέργειας, θα το είχε κάνει με περιορισμένο τρόπο, κάτι σαν να χτυπούσε μια δεξαμενή καυσίμων ή έναν μετασχηματιστή που θα είχε δημιουργήσει πολλά πυροτεχνήματα και τίποτα περισσότερο.
Το ζήτημα σήμερα είναι το γεγονός ότι οι ΗΠΑ λένε ότι διεξάγουν κάποιο είδος συνομιλιών με τους Ιρανούς. Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιος; Άλλωστε, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει πραγματικά κανένας σημαντικός παράγοντας εντός του ιρανικού καθεστώτος που να μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει την εξουσία εντός του ιρανικού κατεστημένου να λάβει μοιραίες αποφάσεις σχετικά με τη συνέχιση ή τη διακοπή του πολέμου. Φαίνεται ότι ο Μοχάμεντ Μπακέρ Καλιμπάφ αναδεικνύεται ως ο πιο ισχυρός άνθρωπος στο Ιράν αυτή τη στιγμή. Αυτός είναι που λαμβάνει τις αποφάσεις και διαχειρίζεται τα πράγματα έναντι των ΗΠΑ.
Το δεύτερο ζήτημα είναι αν η μικρή σκάλα του Τραμπ θα οδηγήσει στη μεγάλη σκάλα από την οποία θα μπορεί να κατέβει ο Μοχάμεντ Μπακέρ Καλιμπάφ, η οποία είναι η παράδοση του Ιράν, ναι, η παράδοση του Ιράν, όχι η αποχώρηση των ΗΠΑ από την εκστρατεία.
Το θέμα είναι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να τερματίσουν την εκστρατεία χωρίς να εκπληρώσουν ορισμένους από τους πολεμικούς στόχους που έθεσαν για τον εαυτό τους: την παραλαβή 450 κιλών εμπλουτισμένου ουρανίου, την πλήρη συμφωνία για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ και την αποσυναρμολόγηση ή τη δημιουργία ενός μηχανισμού παρακολούθησης βαλλιστικών όπλων. Χωρίς αυτό, η κυβέρνηση Τραμπ δεν μπορεί να κλείσει μια συμφωνία και δεν μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο.
Όποιος πιστεύει ότι ο στόχος του πολέμου ήταν η απομάκρυνση του καθεστώτος του Αγιατολάχ κάνει λάθος. Στο Ισραήλ, σε αντίθεση με τα δημοσιεύματα των τελευταίων ημερών, σύμφωνα με τα οποία η Μοσάντ προέτρεψε για μια εκστρατεία για την άμεση ανατροπή του καθεστώτος στο Ιράν, δεν το έχουν πει αυτό από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα. Καμία στρατιωτική ή πολιτική προσωπικότητα δεν το έχει καταλάβει.
Αντιθέτως, κάθε δήλωση ανέφερε ότι ο σκοπός της στρατιωτικής επιχείρησης είναι να υπονομεύσει, να σοκάρει και να αποδυναμώσει το ιρανικό καθεστώς και να δημιουργήσει μια πλατφόρμα για τον λαό του Ιράν ώστε να ξεσηκωθεί και να βγει στους δρόμους για να πραγματοποιήσει πραξικόπημα. Εδώ είναι σημαντικό να τονιστεί και να σημειωθεί ότι, όσο ισχυρή κι αν είναι μια στρατιωτική επιχείρηση, δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το καθεστώς. Για να αλλάξει το καθεστώς, πρώτα απ’ όλα, χρειάζεται μια τοπική ή εξόριστη εναλλακτική λύση που να μπορεί να υποδυθεί το απερχόμενο καθεστώς.
Η εκτίμηση είναι ότι η τρέχουσα εκστρατεία, είτε ολοκληρωθεί σε μέρες είτε σε εβδομάδες, έχει ως στόχο να δημιουργήσει μια πραγματικότητα στην οποία το καθεστώς στο Ιράν είναι εκτεθειμένο σε εξωτερική επίθεση. Το καθεστώς δεν είναι ολοκληρωτικό και είναι πιθανό να αποφασιστεί μια κίνηση που θα το ωθήσει στο σημείο να πραγματοποιήσει μια επανάσταση στο τέλος, και αυτό θα μπορούσε να διαρκέσει μήνες ή και χρόνια.