”Καμπανάκι” από ΜΜΕ του Λιβάνου:
Πίσω από την πλάτη του Ισραήλ και εις βάρος του Ιράν: Ο Τραμπ έδωσε στην Τουρκία ένα χρυσό αυγό για 20 χρόνια
Ο λιβανέζικος ιστότοπος “Al-Nashra” δημοσίευσε μια εις βάθος ανάλυση της πρόσφατης συμφωνίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας στον τομέα του φυσικού αερίου, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μια ευρεία πολιτική ρύθμιση που επηρέασε άμεσα την κατάπαυση του πυρός στη Γάζα. Σύμφωνα με την ερμηνεία, η συμφωνία δεν είναι μια καθαρά εμπορική συμφωνία, αλλά μέρος μιας αμερικανικής στρατηγικής κίνησης για την αναμόρφωση της Μέσης Ανατολής, επιστρέφοντας παράλληλα την Τουρκία στον κύκλο της δυτικής επιρροής και αποδυναμώνοντας το Ιράν.
Η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ουάσινγκτον και Άγκυρας περιλαμβάνει την προμήθεια αμερικανικού φυσικού αερίου στην Τουρκία για είκοσι χρόνια, μαζί με την ανανέωση των συνομιλιών για την πώληση αεροσκαφών F-35 στον τουρκικό στρατό. Ταυτόχρονα, η Τουρκία επέβαλε νέες κυρώσεις στο Ιράν μετά την ενεργοποίηση του ευρωπαϊκού “μηχανισμού ενεργοποίησης”. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτές οι κινήσεις αποτελούν αναπόσπαστο μέρος ενός ολοκληρωμένου αμερικανικού σχεδίου που στοχεύει στην αναμόρφωση της περιφερειακής ισορροπίας δυνάμεων.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, υποστηρίζει η ανάλυση, επιδίωξαν να τερματίσουν τον πόλεμο στη Γάζα χωρίς να φαίνεται ότι υπέκυψαν στις διεθνείς πιέσεις ή στις παγκόσμιες διαμαρτυρίες στους δρόμους. Το Ισραήλ, από την πλευρά του, χρειαζόταν μια ανακούφιση από τη διεθνή διπλωματική πίεση και τον φόβο της πλήρους απομόνωσης. Η Τουρκία, με την οικεία ρεαλιστική της προσέγγιση, ήταν η φυσική υποψήφια για τον ρόλο του μεσολαβητή, χάρη στους άμεσους δεσμούς της με τη Χαμάς αφενός και στην ικανότητά της να διατηρεί μια λεπτή ισορροπία με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες αφετέρου. Η ανταμοιβή που έλαβε η Άγκυρα για τον κεντρικό της ρόλο περιλαμβάνει όχι μόνο τη μακροπρόθεσμη συμφωνία φυσικού αερίου, αλλά και το άνοιγμα τεράστιων οικονομικών οριζόντων στους τομείς της μεταφοράς, αποθήκευσης και διανομής φυσικού αερίου στην περιοχή. Η πολιτική εξίσωση που διέπει τη συμφωνία, σύμφωνα με το Al-Nashra, είναι απλή: φυσικό αέριο και ένας σημαντικός περιφερειακός ρόλος σε αντάλλαγμα για μια εκεχειρία στη Γάζα και συνεργασία με την αμερικανική πολιτική.
Από την τουρκική οπτική γωνία, η συμφωνία σηματοδοτεί μια επιστροφή στο κέντρο της δυτικής λήψης αποφάσεων μετά από χρόνια περιθωριοποίησης. Η Άγκυρα τη βλέπει ως μια ευκαιρία να επαναβεβαιώσει τη θέση της ως ζωτικού μεσολαβητή μεταξύ Ουάσινγκτον και Μέσης Ανατολής, ένα εισιτήριο επιστροφής στο τραπέζι όπου λαμβάνονται στρατηγικές αποφάσεις για το μέλλον της περιοχής.
Στην Τεχεράνη, ωστόσο, οι εξελίξεις ερμηνεύονται με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Η συμφωνία ΗΠΑ-Τουρκίας, σε συνδυασμό με τις νέες ευρωπαϊκές και τουρκικές κυρώσεις, θεωρείται ως η αρχή μιας νέας εκστρατείας διεθνούς πίεσης στο Ιράν.
Οι τουρκικές κυρώσεις σε ιρανικές οντότητες που συνδέονται με το πυρηνικό πρόγραμμα δεν είναι οικονομικά σημαντικές, αλλά στέλνουν ένα σαφές πολιτικό μήνυμα σχετικά με την αλλαγή της τουρκικής θέσης. Η Ουάσινγκτον βλέπει τη συμφωνία ως ένα πολυδιάστατο επίτευγμα: χαλάρωση της πίεσης στο Ισραήλ, ηρεμώντας το παλαιστινιακό μέτωπο, επαναφέροντας την Τουρκία στην αγκαλιά της Δύσης και στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα στο Ιράν και τη Ρωσία ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να ελέγχουν ό,τι συμβαίνει στην περιοχή. Μέσω του οικονομικού κινήτρου της συμφωνίας για το φυσικό αέριο, η Αμερική μπόρεσε να στρατολογήσει την Τουρκία σε μια προσπάθεια να επηρεάσει τη Χαμάς, μειώνοντας παράλληλα τους τουρκικούς δεσμούς με την Τεχεράνη και τη Μόσχα.
Η συμφωνία γίνεται έτσι ένα ακόμη εργαλείο στον οικονομικό και πολιτικό πόλεμο που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του Ιράν. Συμβάλλει στην ενίσχυση του οικονομικού ασφυκτικού ελέγχου της Τεχεράνης, της στερεί την επιρροή της στη Γάζα μέσω της τουρκικής μεσολάβησης και ολοκληρώνει την αμερικανική εκστρατεία πίεσης στο Ιράν στο Ιράκ μέσω του ζητήματος των λαϊκών δυνάμεων και στον Λίβανο μέσω της Χεζμπολάχ.”