«Η Ευρώπη δεν μπορεί να νικήσει τη Ρωσία αγνοώντας την Τουρκία» – Σκληρή ανάλυση για τον ρόλο της Άγκυρας σε ΝΑΤΟ, Ουκρανία και Ανατολική Μεσόγειο
Σφοδρή κριτική στην ευρωπαϊκή πολιτική απέναντι στη Ρωσία και την Τουρκία ασκεί ο αναλυτής Σάι Γκαλ, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει τη ρωσική απειλή χωρίς να λαμβάνει υπόψη τον ολοένα και σημαντικότερο γεωπολιτικό ρόλο της Άγκυρας.
Στην ανάλυσή του, υποστηρίζει ότι η Τουρκία αξιοποιεί τη στρατηγική της θέση και τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ για να αυξήσει την επιρροή της, ενώ παράλληλα διατηρεί ανοικτούς διαύλους με τη Ρωσία, το Ιράν και άλλους περιφερειακούς παράγοντες.
Η Ρωσία ως αναθεωρητική δύναμη
Ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει τη Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν ως αναθεωρητική πυρηνική δύναμη, υποστηρίζοντας ότι η εισβολή στη Γεωργία το 2008, η προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και η ευρείας κλίμακας εισβολή στην Ουκρανία το 2022 αποτελούν μέρος μιας ενιαίας στρατηγικής αμφισβήτησης της ευρωπαϊκής τάξης ασφαλείας.
Κατά την άποψή του, η Ευρώπη δεν πρέπει να επιδιώξει απλώς την επιβίωση της Ουκρανίας, αλλά την ήττα της ρωσικής στρατηγικής, μέσω στρατιωτικής, οικονομικής και διπλωματικής πίεσης.
Η Τουρκία ως κρίσιμος γεωπολιτικός παίκτης
Σύμφωνα με την ανάλυση, η Άγκυρα έχει αξιοποιήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία για να ενισχύσει τη διαπραγματευτική της ισχύ απέναντι στη Δύση.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η Τουρκία λειτουργεί ως σημαντικός κόμβος:
- ενεργειακών διαδρομών,
- εμπορίου,
- μεταφοράς αγαθών,
- ναυτιλιακών οδών,
- αλλά και πολιτικής διαμεσολάβησης μεταξύ Δύσης και Ρωσίας.
Κατά την ίδια ανάλυση, αυτή η θέση επιτρέπει στην Άγκυρα να αποκτά σημαντικά στρατηγικά οφέλη.
Επικρίσεις για τη στάση της Ευρώπης απέναντι στην Τουρκία
Το άρθρο υποστηρίζει ότι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιδεικνύουν μεγάλη ανοχή απέναντι στην Τουρκία, παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Κατά τον αρθρογράφο, η Ευρώπη αποδέχεται τον αυξημένο ρόλο της Άγκυρας προκειμένου να διατηρήσει τη συνοχή του ΝΑΤΟ και να εξασφαλίσει τη συνεργασία της Τουρκίας σε κρίσιμα ζητήματα ασφαλείας.
Αναφορές στην Κύπρο και την Ελλάδα
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην Κυπριακή Δημοκρατία, με τον συντάκτη να υποστηρίζει ότι το βόρειο τμήμα της Κύπρου παραμένει κατεχόμενο ευρωπαϊκό έδαφος και ότι η κατάσταση αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό διμερές πρόβλημα.
Παράλληλα, αναφέρεται στις διαφωνίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, κάνοντας λόγο για ζητήματα όπως:
- οι θαλάσσιες ζώνες,
- η έρευνα και διάσωση,
- η ενεργειακή ασφάλεια,
- οι θαλάσσιοι διάδρομοι,
- και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Η Ανατολική Μεσόγειος ως πεδίο στρατηγικού ανταγωνισμού
Κατά την ανάλυση, η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους γεωπολιτικούς χώρους του 21ου αιώνα.
Ο αρθρογράφος εκτιμά ότι η περιοχή δεν αφορά μόνο τους υδρογονάνθρακες, αλλά και:
- τις θαλάσσιες εμπορικές οδούς,
- τα ενεργειακά καλώδια,
- τα λιμάνια,
- τις ψηφιακές υποδομές,
- τις διασυνδέσεις Ευρώπης – Μέσης Ανατολής – Ινδίας,
- καθώς και τις νέες στρατηγικές πρωτοβουλίες, όπως ο IMEC.
Η σημασία των στρατηγικών υποδομών
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον έλεγχο των υποδομών.
Ο συντάκτης υποστηρίζει ότι όποιος ελέγχει ενεργειακούς διαδρόμους, λιμάνια, καλώδια και θαλάσσιες οδούς αποκτά ουσιαστική γεωπολιτική ισχύ, υποστηρίζοντας ότι αυτό αποτελεί βασικό στοιχείο της σύγχρονης διεθνούς πολιτικής.
Το βασικό μήνυμα της ανάλυσης
Ο αρθρογράφος καταλήγει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να διαμορφώσει μια αποτελεσματική στρατηγική απέναντι στη Ρωσία εάν δεν αντιμετωπίσει ταυτόχρονα τον γεωπολιτικό ρόλο της Τουρκίας.
Κατά την εκτίμησή του, η ευρωπαϊκή ασφάλεια συνδέεται άμεσα με τις εξελίξεις στην Ουκρανία, την Ανατολική Μεσόγειο, την Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ θεωρεί ότι οι στρατηγικές υποδομές, οι ενεργειακοί διάδρομοι και οι θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας θα καθορίσουν τη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ευρώπης τα επόμενα χρόνια.