Τι αναφέρει ο αμερικανός αναλυτής Michael Rubin
Λίγο μετά τις 2 π.μ. ώρα Καράκας στις 3 Ιανουαρίου 2026, οι Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ κατέβηκαν στο αρχηγείο του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, τον συνέλαβαν γρήγορα και τον μετέφεραν με ελικόπτερο, πλοίο και αεροπλάνο στη Νέα Υόρκη, όπου ο αυτοαποκαλούμενος επαναστάτης αντιμετωπίζει τώρα κατηγορίες στο Περιφερειακό Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης σχετικά με ναρκοτρομοκρατία, εμπορία ναρκωτικών και όπλων.
Ενώ πολλοί πολιτικοί των ΗΠΑ επέκριναν τόσο τη νομιμότητα των ενεργειών του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ όσο και τα κίνητρά του, κανείς δεν έχυσε δάκρυα για τον Μαδούρο, έναν βάναυσο δικτάτορα του οποίου τα χρόνια στην εξουσία, πρώτα ως αντιπρόεδρος και στη συνέχεια μετά τον θάνατο του Ούγκο Τσάβες, ως πρόεδρος, φτώχυναν τη χώρα. Ούτε πολλοί Αμερικανοί αξιωματούχοι κανενός κόμματος αμφισβητούν τις διασυνδέσεις του Μαδούρο με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης ή με τρομοκρατικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστεί από τις ΗΠΑ, όπως η Χεζμπολάχ και η Χαμάς.
Υπάρχει προηγούμενο για τη σύλληψη του Μαδούρο. Τον Δεκέμβριο του 1989, ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος ξεκίνησε την Επιχείρηση «Δίκαιη Αιτία» για να συλλάβει τον δικτάτορα του Παναμά Μανουέλ Νοριέγκα. Η στρατιωτική δράση ολοκληρώθηκε λίγο περισσότερο από ένα μήνα αργότερα, όταν οι αμερικανικές δυνάμεις συνέλαβαν και απέλασαν τον Νοριέγκα. Ένα δικαστήριο του Μαϊάμι απήγγειλε στον Νοριέγκα δέκα κατηγορίες σχετικά με εμπορία ναρκωτικών, εκβιασμό και ξέπλυμα χρήματος. Αρχικά καταδικάστηκε σε σαράντα χρόνια φυλάκισης, αλλά ένας δικαστής μείωσε τα 30 χρόνια. Λόγω καλής συμπεριφοράς, ο Νοριέγκα εξέτισε μόνο δεκαεπτά χρόνια, μετά την ολοκλήρωση των οποίων αντιμετώπισε δίκη στη Γαλλία και φυλάκιση στον Παναμά για άλλες κατηγορίες, όπου τελικά πέθανε το 2017.
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα πρέπει να ανησυχεί πολύ. Όπως ο Τσάβες και μέσω αυτού ο Μαδούρο, ο Ερντογάν αξιοποίησε μια αρχική εκλογική νίκη για να αποκτήσει σιδηρά λαβή στην εξουσία. Δεν έχει κερδίσει καμία εκλογή νόμιμα εδώ και δύο δεκαετίες, είτε χειραγωγώντας τα αποτελέσματα των εκλογών είτε φυλακίζοντας υποψηφίους της αντιπολίτευσης. Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα κατατάσσουν την Τουρκία και τη Βενεζουέλα δίπλα-δίπλα στην κακοποίηση του Τύπου. Τόσο ο Ερντογάν όσο και ο Μαδούρο έχουν αγκαλιάσει, αν όχι υποστηρίξει, επαναστατικές και τρομοκρατικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς και της Χεζμπολάχ. Τα μέλη της οικογένειας του Ερντογάν επωφελήθηκαν από το πετρέλαιο και το εμπόριο με το Ισλαμικό Κράτος.
Ο Ερντογάν μπορεί να μην νοιάζεται, αλλά αντ’ αυτού μπορεί κυριολεκτικά να τη γλιτώσει με φόνο λόγω των στενών προσωπικών του δεσμών με τον Τραμπ. Θα έκανε λάθος. Οι στενοί δεσμοί του με τον Λευκό Οίκο πιθανότατα θα διαλυθούν όταν ο Τραμπ αποχωρήσει από το αξίωμα. Πράγματι, ο Ερντογάν θα πρέπει να αναλογιστεί άλλους ηγέτες που κάποτε πόνταραν σε στενούς δεσμούς με την Ουάσινγκτον. Η πολιτική τύχη τόσο του Νορέιγκα όσο και του Μαδούρο άλλαξε με την πολιτική των ΗΠΑ. Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρίγκαν και η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών αρχικά αγκάλιασαν τον Νοριέγκα ως πιθανό σύμμαχο ενάντια στις κομμουνιστικές εξεγέρσεις, προτού ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος, πρώην διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, αποφασίσει ότι το τίμημα της ανοχής των δραστηριοτήτων και των συμπεριφορών του Νοριέγκα ήταν πολύ μεγάλο για να το αντέξει κανείς. Ομοίως, η κυβέρνηση Ομπάμα κάποτε αγκάλιασε την αφήγηση Τσάβες/Μαδούρο, με τον Τζον Κέρι ως υποψήφιο των Δημοκρατικών για την προεδρία του 2004 να δηλώνει ότι θα υποστήριζε δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες όπως ο Τσάβες, ακόμη και αν ήταν «ατελείς».
Ούτε τέτοιες ανατροπές περιορίζονται στη Λατινική Αμερική. Λιγότερο από μια δεκαετία αφότου ο Ρίγκαν απεικόνισε τον Ιρακινό Πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν ως δύναμη μετριοπάθειας στη Μέση Ανατολή, ο πρεσβύτερος Μπους βρισκόταν σε πόλεμο μαζί του. Ένας προοδευτικός διάδοχος του Τραμπ θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου ως παρία και όχι ως συνεργάτη.
Αυτό που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ο Ερντογάν, ωστόσο, δεν είναι μόνο η μείωση της περιουσίας του, αλλά και η μεταχείριση που θα έπραττε ο Μαδούρο. Η σύζυγος του Μαδούρο φέρεται να ξέπλυνε χρήματα από ναρκωτικά στην Τουρκία, κάτι που η επικείμενη δίκη του Μαδούρο μπορεί να αποκαλύψει. Ο Ερντογάν επέβλεψε ένα σχέδιο αποφυγής κυρώσεων ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων με το Ιράν, το οποίο βασίζεται στην ανταλλαγή χρυσού με πετρέλαιο. Η υποστήριξή του σε τρομοκρατικές ομάδες, από τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ μέχρι αντιινδικές ομάδες στο Κασμίρ, είναι ευρέως γνωστή. Το 2015, η τουρκική εφημερίδα Cumhuriyet δημοσίευσε φωτογραφίες και βίντεο της υπηρεσίας πληροφοριών της Τουρκίας – της οποίας ο τότε διευθυντής είναι σήμερα υπουργός Εξωτερικών – να προμηθεύει όπλα σε ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα. Αντί να καταστείλει τους Τούρκους προμηθευτές της Αλ Κάιντα, ο Ερντογάν διέταξε το υπουργείο Δικαιοσύνης του να απαγγείλει κατηγορίες στην εφημερίδα. Φήμες και στοιχεία σχετικά με την φερόμενη εμπλοκή του Ερντογάν σε εμπορία ναρκωτικών στροβιλίζονται.
Η αλαζονεία του Ερντογάν απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει κάψει γέφυρες. Η Τουρκία μόλις έχασε μια δικαστική υπόθεση που διήρκεσε χρόνια και αφορούσε την επίθεση των σωματοφυλάκων του Ερντογάν σε ειρηνικούς διαδηλωτές στο Sheridan Circle της Ουάσινγκτον. Η τουρκική πρεσβεία έχει σταματήσει εδώ και καιρό να εκπροσωπεί τα τουρκικά συμφέροντα και αντ’ αυτού λειτουργεί ως πολιτικό γραφείο για το πολιτικό κόμμα του Ερντογάν. Μέλη του Κογκρέσου σε όλο το πολιτικό φάσμα των ΗΠΑ περιφρονούν τον Ερντογάν.
Ο Ερντογάν διαπρέπει εδώ και καιρό στο να κερδίζει την εύνοια των προέδρων των ΗΠΑ, αλλά η τύχη του μπορεί να τελειώσει σύντομα. Το ερώτημα που πρέπει να εξετάσει είναι αν είναι πιθανό ένας μελλοντικός πρόεδρος των ΗΠΑ να διατάξει μια επιχείρηση τύπου Μαδούρο εναντίον του Ερντογάν. Όπως ακριβώς η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών εισήγαγε πυρήνες στο Καράκας για να εντοπίσει την τοποθεσία του Μαδούρο, είναι πιθανό να το έχουν κάνει και στην Τουρκία. Οι κινήσεις του Ερντογάν μπορεί να είναι μυστικές για τους Τούρκους, αλλά όχι για τους Αμερικανούς.
Το μέγεθος των παλατιών του Ερντογάν και η σχετική απομόνωσή τους κάνουν μια «αρπαγή και αρπαγή» σχετικά εύκολη. Ενώ ο Ερντογάν έχει εκκαθαρίσει τον στρατό για να περικυκλώσει τον εαυτό του με πιστούς, αυτό έχει γίνει εις βάρος της ικανότητας του ίδιου του τουρκικού στρατού. Είναι ένα πράγμα να βομβαρδίζεις άοπλους Κούρδους αγρότες και άλλο να αντιμετωπίζεις τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ.
Η Τουρκία μπορεί να φωνάζει για το ΝΑΤΟ, αλλά αυτό θα καταρρεύσει με το συμπέρασμα ότι η πιθανή νοθεία του Ερντογάν στις επερχόμενες εκλογές του 2028 τον αποκλείει από τον νόμιμο ηγέτη της Τουρκίας. Το ΝΑΤΟ θα έπρεπε επίσης να εκδώσει ένα πόρισμα του Άρθρου V, αλλά δεν θα το έκανε ποτέ εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών, ακόμη και αν ο Ερντογάν είχε φίλους μεταξύ των Ευρωπαίων ηγετών που μπορεί να τον φοβούνται αλλά δεν τον συμπαθούν. Ο Ερντογάν θα δυσκολευόταν επίσης να κερδίσει μεγάλη συμπάθεια εάν ένα αμερικανικό δικαστήριο απήγγειλε κατηγορίες εναντίον του πριν οι Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ τον απαγγείλουν, δεδομένου του πώς αυτός και ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν σχεδίασαν μια παγκόσμια εκστρατεία έκδοσης για την επιστροφή πολιτικών και θρησκευτικών αντιφρονούντων στην Τουρκία για να αντιμετωπίσουν βασανιστήρια και φυλάκιση.
Μπορεί να φαίνεται απίθανο σήμερα να εξεταστεί μια μελλοντική επιχείρηση για την παράδοση του Ερντογάν στη Νότια Περιφέρεια της Νέας Υόρκης, αλλά ο Ερντογάν μπορεί να κάνει το τελευταίο του στοίχημα εάν πιστεύει ότι είναι άτρωτος στη μοίρα του Μαδούρο. Μπορεί να διαπιστώσει ότι τη στιγμή που τα χέρια του θα δεθούν με φερμουάρ πίσω από την πλάτη του και θα του τοποθετηθούν γυαλιά και ωτοασπίδες που προκαλούν στέρηση αισθήσεων στο κεφάλι, όλοι οι φίλοι τους οποίους κάποτε λάτρευε θα εξαφανιστούν.