Η Άγκυρα, εδώ και μήνες, παρουσίαζε την άφιξη των πρώτων Eurofighter ως μια σχεδόν ιστορική στιγμή για την τουρκική πολεμική αεροπορία.
Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις που είχαν διαρρεύσει στον τουρκικό Τύπο, τα πρώτα αεροσκάφη θα έφταναν μέσα στον Φεβρουάριο, ανοίγοντας –υποτίθεται– μια νέα εποχή ισχύος για την Άγκυρα.
Μόνο που ο Φεβρουάριος πέρασε, ο Μάρτιος προχωρά, και τα Eurofighter εξακολουθούν να βρίσκονται… κάπου μεταξύ δελτίων Τύπου και πολιτικών δηλώσεων.
Η τουρκική ηγεσία είχε επενδύσει επικοινωνιακά στην υπόθεση αυτή.
Μετά τον αποκλεισμό από το πρόγραμμα των F-35, το Eurofighter παρουσιαζόταν ως η απάντηση της Άγκυρας και ως απόδειξη ότι η Τουρκία μπορεί να βρει εναλλακτικές λύσεις για τον εκσυγχρονισμό της αεροπορίας της.
Οι δηλώσεις ήταν μεγαλοπρεπείς, τα σενάρια εντυπωσιακά και τα χρονοδιαγράμματα… αισιόδοξα.
Στην πράξη, όμως, τα πράγματα αποδεικνύονται λιγότερο θεαματικά.
Οι διαπραγματεύσεις για τα Eurofighter εξαρτώνται από μια σειρά χωρών της κοινοπραξίας – με βασικούς παίκτες τη Γερμανία, τη Βρετανία, την Ιταλία και την Ισπανία – και η διαδικασία μόνο απλή δεν είναι.
Η πολιτική διάσταση, οι ισορροπίες στο ΝΑΤΟ και οι ενστάσεις ορισμένων κυβερνήσεων φαίνεται πως μετατρέπουν την «άμεση παράδοση» σε μια υπόθεση που μετακινείται συνεχώς προς το μέλλον.
Έτσι, ενώ η Άγκυρα μιλούσε για αεροσκάφη που θα βρίσκονταν ήδη σε τουρκικές βάσεις, προς το παρόν η μόνη σταθερή παρουσία είναι οι ανακοινώσεις και οι διαρροές περί «προόδου».
Σε ένα γνώριμο μοτίβο της τουρκικής επικοινωνιακής στρατηγικής, τα μεγάλα προγράμματα παρουσιάζονται πρώτα ως δεδομένα και μόνο αργότερα αποκαλύπτεται πόσο περίπλοκη είναι στην πραγματικότητα η υλοποίησή τους.
Το αποτέλεσμα είναι ότι τα πολυδιαφημισμένα Eurofighter θυμίζουν όλο και περισσότερο μια άφιξη που αναβάλλεται συνεχώς – σαν πτήση που ανακοινώνεται στον πίνακα αφίξεων αλλά δεν εμφανίζεται ποτέ στον διάδρομο.
Μέχρι να υπάρξει πραγματική εξέλιξη, η υπόθεση λειτουργεί περισσότερο ως επικοινωνιακή άσκηση παρά ως επιχειρησιακή ενίσχυση. Και όσο περνούν οι εβδομάδες χωρίς αεροσκάφη, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για την Άγκυρα να διατηρήσει το αφήγημα της «άμεσης ενίσχυσης» της αεροπορίας της.
Για την ώρα, λοιπόν, τα Eurofighter της Τουρκίας πετούν κυρίως… στη σφαίρα των δηλώσεων.