Το Ιράν έχει αναπτύξει τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ένα εκτεταμένο οπλοστάσιο βαλλιστικών και πυραύλων πλεύσης, το οποίο αποτελεί βασικό πυλώνα της στρατηγικής αποτροπής της χώρας και σημαντικό στοιχείο της στρατιωτικής της ισχύος στη Μέση Ανατολή.
Στους μικρότερης εμβέλειας πυραύλους περιλαμβάνονται οι Shahab-1 και Fateh-110 με εμβέλεια περίπου 300 χιλιομέτρων, καθώς και οι Raad-500, Shahab-2 και Fateh-313 που φτάνουν περίπου τα 500 χιλιόμετρα. Στην κατηγορία μεσαίας εμβέλειας βρίσκονται οι Quds-1 (600 χλμ.), Ya-Ali (700 χλμ.), Zolfaghar (700 χλμ.) και Qiam-1 (800 χλμ.).
Μεγαλύτερης εμβέλειας συστήματα είναι οι Qadr-380 και Shahab-3, που φτάνουν περίπου τα 1.300 χιλιόμετρα, καθώς και ο Kheibarshekan με εμβέλεια περίπου 1.450 χιλιομέτρων. Ακόμη πιο ισχυροί είναι οι Emad και Khorramshahr που μπορούν να φτάσουν περίπου τα 1.700 χιλιόμετρα.
Στην κατηγορία των πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς βρίσκονται οι Ghadr και Sejjil με εμβέλεια έως 2.000 χιλιόμετρα, ενώ ο Soumar, ένας πύραυλος cruise, εκτιμάται ότι μπορεί να φτάσει έως και τα 2.500 χιλιόμετρα.
Η γεωγραφική απεικόνιση του γραφήματος του Al Jazeera δείχνει ότι με αυτούς τους πυραύλους το Ιράν έχει τη δυνατότητα να πλήξει στόχους σε μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής, αλλά και σε περιοχές της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, της Κεντρικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής.
