Ο Κίμωνας ήταν Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός-ναύαρχος του πρώτου μισού του 5ου αιώνα π.Χ.. Γεννήθηκε το 510 π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Μιλτιάδης, ο νικητής του Μαραθώνα.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Κίμωνα υπήρξαν πολύ δύσκολα, αφού ο πατέρας του πεθαίνοντας του άφησε χρέος τεράστιο: το πρόστιμο που του είχε επιβληθεί για την αποτυχημένη εκστρατεία στην Πάρο.
Ο Κίμωνας από το 471 π.Χ. τέθηκε επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων και με αφετηρία το Βυζάντιο ξεκίνησε η πρώτη συμμαχική επιχείρηση: να εκκαθαριστούν τα θρακικά παράλια από τις περσικές φρουρές. Πρώτα πολιορκήθηκε η Ηιόνα επιτυχώς και στη συνέχεια ο Δορίσκος.
Το 468 π.Χ. οι Πέρσες ξεκίνησαν να συγκεντρώνουν στρατό και στόλο στην Παμφυλία με προφανή σκοπό να κινηθούν προς τη Μικρά Ασία και το Αιγαίο. Ο Κίμων ορίστηκε αρχηγός της εκστρατείας με 300 συμμαχικές τριήρεις (200 Αθηναϊκές) και 5.000 οπλίτες.
Στις εκβολές του ποταμού Ευρυμέδοντα, μετά από τις συμπλοκές σε ξηρά και θάλασσα, οι Περσικές δυνάμεις διαλύθηκαν. Η νίκη αυτή απογείωσε το κύρος της συμμαχίας, και είχε ως αποτέλεσμα κάθε πόλη της Ιωνίας, της Καρίας και της Λυκίας, να προσχωρεί στη συμμαχία για να διατηρήσει την ανεξαρτησία της.
Το 450 π.Χ. ο Κίμων έπλευσε στην Κύπρο, με 200 τουλάχιστον συμμαχικές τριήρεις, για να εκδιώξει τους Πέρσες και να αποκαταστήσει την Αθηναϊκή κυριαρχία στην ανατολική Μεσόγειο. Στην Κύπρο πολιόρκησε το Μάριον και το Κίτιον. Εικάζεται πως το Μάριον κυριεύτηκε, όμως η πολιορκία του Κιτίου τραβούσε σε μάκρος, και επιπλέον οι αμυνόμενοι είχαν στις επάλξεις τους τοξότες, που προκαλούσαν φθορά στους πολιορκητές.
Οι πολιορκητές υπέφεραν και από έλλειψη εφοδίων. Στο Κίτιον ο Κίμων άφησε την τελευταία του πνοή. Πριν πεθάνει έδωσε εντολή να λυθεί η πολιορκία και να επιστρέψουν στην Αθήνα, χωρίς να γνωστοποιήσουν τον θάνατό του: επί 30 ημέρες όλοι νόμιζαν ότι στρατηγούσε ο Κίμων.
Κατά την επιστροφή, έγινε ναυμαχία και πεζομαχία στη Σαλαμίνα της Κύπρου, όπου οι Αθηναίοι νίκησαν (μεταθανάτια αμοιβή του Κίμωνα – από τη νίκη αυτή έμεινε η φράση «και νεκρός ενίκα»). Η σορός του επιστράφηκε στην πόλη των Αθηνών και τάφηκε με μεγάλες τιμές στις Μελίτιδες Πύλες.
Φρεγάτα “Κίμων” και Κίμων
Με μια ανάλυση που με λίγες ή πολλές παραλλαγές εμφανίστηκε και σε άλλα μέσα ενημέρωσης της Τουρκίας, το Haber Globar αποδίδει στην Ελλάδα νοσταλγία της Αθηναϊκής Συμμαχίας και της κυριαρχίας των αρχαίων Αθηνών στη Μεσόγειο. Σύμφωνα με το τουρκικό μέσο αυτή η νοσταλγία κρύβεται πίσω από την απόκτηση της φρεγάτας “Κίμων”.
“Ο ‘Κίμων’ είναι γνωστός στην αρχαιότητα ως ιδρυτής της Συμμαχίας της Δήλου, με επικεφαλής την Αθήνα, στη Μεσόγειο. Συγκαταλέγεται επίσης στους πρωταγωνιστές των πολέμων κατά των Περσών τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Ανατολική Μεσόγειο. Στα ελληνικά ΜΜΕ, οι ειδήσεις για τη φρεγάτα τονίζουν αυτά τα χαρακτηριστικά του Κίμωνα.
Η Ελλάδα και οι Ελληνοκύπριοι δίνουν τον τελευταίο καιρό πολιτικά μηνύματα μέσω αρχαίων αναφορών. Πέρυσι, η Αθήνα και οι Ελληνοκύπριοι είχαν δώσει σε στρατιωτικά προγράμματα με τις ΗΠΑ ονόματα που αντανακλούν το βάρος της Ελλάδας στην αρχαία Μεσόγειο. Ο Επίτιμος Αντιναύαρχος Γιάνκι Μπαγτζίογλου, σχολιάζοντας το μυθολογικό όνομα της Αθήνας, τόνισε ότι στον στρατιωτικό τομέα ακολουθεί πορεία εξαρτημένη από το εξωτερικό”, γράφει το Haber Global.
“Ο Κίμων, που έδωσε το όνομά του στη φρεγάτα, υπήρξε σημαντική φιγούρα στους αγώνες κατά των Περσών τον 5ο αιώνα π.Χ. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη νίκη του κατά του περσικού στόλου κοντά στον αρχαίο ποταμό “Ευρυμέδοντα”, στην περιοχή της σημερινής Σπάρτης Πισιδίας. Επιπλέον, ο Κίμων υπήρξε ο πρώτος διοικητής της Συμμαχίας της Δήλου το 478 π.Χ., με την υποστήριξη της Σπάρτης και άλλων ελληνικών πόλεων-κρατών”.
Φυσικά σε όλα τα τουρκικά μέσα αναφέρεται ότι ο Κίμων “δημιούργησε έτσι μια ναυτική συμμαχία κατά της περσικής απειλής”, χωρίς να αναλύουν το γεγονός ότι αν η Ελλάδα θέλει να επαναλάβει κάτι τέτοιο και αν γι’ αυτό τον λόγο ονόμασε τη φρεγάτα “Κίμων”, τότε σημαίνει ότι υπάρχει απειλή όπως υπήρχε τότε από τους Πέρσες.
Όπως συνεχίζει το Haber Global “η Συμμαχία της Δήλου ήταν μια ευρεία συνομοσπονδία που οργάνωνε κοινή ναυτική ισχύ. Με τον καιρό, εξελίχθηκε σε στοιχείο ενίσχυσης της αθηναϊκής ηγεμονίας”.