Τι αναφέρει το ισραηλινό ynet.co.il
”Δεν θα πάει τουρκικός στρατός στη Γάζα, παρά τα όσα είπε ο Ντόναλτ Τραμπ δημόσια!Οι σύμβουλοι του Τραμπ προφανώς του εξήγησαν ότι το Ισραήλ έχει δίκιο στην αντίθεσή του σε μια τουρκική παρουσία κοντά στα βόρεια και νότια σύνορά του, και ως εκ τούτου ο Τραμπ έκανε τα γλυκά μάτια στον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη δήλωσή του στο Μαρ-α-Λάγκο, αλλά δεν έχει καμία πρόθεση να αναγκάσει τον Νετανιάχου να καταπιεί έναν τουρκικό βάτραχο.
Αναλυτικά
”Οι προσδοκίες ήταν ότι η σύνοδος κορυφής στο Mar-a-Lago θα ήταν μοιραία και ότι θα υπήρχαν διαφωνίες σχετικά με τη μετάβαση στη Φάση 2 στη Γάζα και σε άλλους τομείς, αλλά φαίνεται ότι η μόνη διαφωνία ήταν η συμπεριφορά του Ισραήλ στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια.
Οι προσδοκίες στο Ισραήλ, τόσο των μέσων ενημέρωσης όσο και των υπευθύνων λήψης αποφάσεων στην Ιερουσαλήμ και το αμυντικό κατεστημένο, ήταν ότι αυτή θα ήταν μια μοιραία συνάντηση στην οποία θα γινόταν τελικά σαφές πόσο η κυβέρνηση Νετανιάχου είναι σε θέση να συντονίσει τις δράσεις και τις κινήσεις της με την κυβέρνηση Τραμπ, και αυτό που είναι πιο σημαντικό – πόσο συμφωνούν ο Νετανιάχου και ο Τραμπ για το τι πρέπει να συμβεί στο επερχόμενο ημερολογιακό έτος που ξεκινά σε δύο ημέρες, το οποίο είναι ένα έτος εκλογών δραματικής σημασίας για τον πρωθυπουργό, και ένα έτος ενδιάμεσων εκλογών για τον Αμερικανό πρόεδρο.
Με βάση τα όσα συνέβησαν χθες στην αρχή της συνάντησης και στο δείπνο στην έπαυλη του Τραμπ και μετά, μπορεί να υποτεθεί ότι δεν ελήφθησαν αποφασιστικές αποφάσεις ή συμφωνίες για κανένα θέμα, ούτε προέκυψαν σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των μερών, όπως φοβόταν το Ισραήλ. Το νόημα επί του θέματος είναι ότι τίποτα δεν αλλάζει: στη Γάζα – η κίτρινη γραμμή παρέμεινε όπως ήθελε το κατεστημένο ασφαλείας για αρκετό καιρό, ίσως και για χρόνια, και στις άλλες αρένες – το Ισραήλ είναι λίγο πολύ ελεύθερο να κάνει ό,τι κρίνει κατάλληλο. Αυτό είναι ουσιαστικά αυτό που απαίτησε το κατεστημένο ασφαλείας στις συζητήσεις που προηγήθηκαν του ταξιδιού του Νετανιάχου.
Η μόνη διαμάχη που φαίνεται να έχει συζητηθεί σοβαρά είναι οι ενέργειες του Ισραήλ στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, όπου ο Νετανιάχου κλήθηκε από τους Αμερικανούς να σταματήσει την κατασκευή νέων οικισμών, να σταματήσει να αποδυναμώνει την Παλαιστινιακή Αρχή – και πάνω απ ‘όλα να αποτρέψει τις ταραχές των εξτρεμιστών εποίκων στους Παλαιστίνιους. Δεν είναι σαφές τι απάντησε ο Νετανιάχου, αλλά στο ζήτημα της Δυτικής Όχθης, ο Τραμπ και ο λαός του ήταν κατηγορηματικοί στις απαιτήσεις τους από το Ισραήλ.
Ωστόσο, συνέβη κάτι εκπληκτικό: Ο Τραμπ έκανε δηλώσεις στην αρχή της συνάντησης, αλλά και μέσα στην αίθουσα συζήτησης, που φαινόταν να προέρχονται απευθείας από τον πίνακα μηνυμάτων του Γραφείου του Πρωθυπουργού στην Ιερουσαλήμ, σε όλους τους τομείς. Όταν ζητήθηκε από τον πρόεδρο να επεκταθεί πέρα από τις γενικές δηλώσεις, τις απέφυγε ή είπε αόριστα πράγματα που θα μπορούσαν να ερμηνευτούν με πολλούς τρόπους. Ο Νετανιάχου δεν μίλησε και ήταν σαφές ότι προτιμούσε να ενεργήσει σύμφωνα με το ρητό «η δουλειά των δίκαιων γίνεται από τους άλλους».
Δεν έχει σημασία αν ο Τραμπ πιστεύει πραγματικά ότι ο Νετανιάχου είναι δίκαιος ή αν τα κομπλιμέντα που έκανε στον πρωθυπουργό είχαν σκοπό να μαλακώσουν τον Νετανιάχου και τις θέσεις του, αλλά είναι απολύτως σαφές ότι ο Τραμπ αποφάσισε εκ των προτέρων ότι η συνάντηση στο Μαρ-α-Λάγκο δεν θα ήταν ο τόπος και η ώρα όπου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα διευθετούσαν τα σημεία συμφωνίας και διαφωνίας τους και θα συντόνιζαν τα βήματά τους για το μέλλον.
Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι ο λόγος που η συνάντηση στη Φλόριντα δεν ήταν τόσο δραματική και μοιραία όσο αναμενόταν είναι ότι οι Αμερικανοί απλώς δεν είναι ακόμη έτοιμοι και δεν θέλουν να προχωρήσουν αμέσως στην επόμενη φάση, όχι μόνο στη Γάζα αλλά και σε άλλα μέτωπα. Το κλειδί βρίσκεται στη Γάζα, όπου οι Αμερικανοί δεν έχουν ακόμη καταφέρει να δημιουργήσουν μια δύναμη σταθεροποίησης – η οποία αποτελεί σημαντικό στοιχείο απαραίτητο για την εφαρμογή της δεύτερης φάσης του σχεδίου των 20 σημείων του Τραμπ.
Οι μόνοι που είναι προς το παρόν πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε αυτή τη δύναμη σταθεροποίησης είναι η Τουρκία και η Ιταλία, αλλά το Ισραήλ αρνείται τη συμμετοχή της Άγκυρας όχι μόνο στη δύναμη σταθεροποίησης, αλλά και στην ανοικοδόμηση των ερειπίων της Λωρίδας, και η Ρώμη από μόνη της δεν θέλει να συμμετέχει σε μια δύναμη που υποτίθεται ότι είναι διεθνής. Η Ινδονησία έχει επίσης εκφράσει την προθυμία της, αλλά μόνο να στείλει ιατρικές και πολιτικές ομάδες βοήθειας και όχι μάχιμες δυνάμεις, και σε κάθε περίπτωση, κανένας από τους πιθανούς υποψηφίους για τη δύναμη σταθεροποίησης δεν είναι πρόθυμος να αντιμετωπίσει τη Χαμάς και να την αφοπλίσει.
Το Παλαιστινιακό Συμβούλιο που υποτίθεται ότι θα κυβερνά τη Γάζα και θα διαχειρίζεται τις πολιτικές της υποθέσεις επίσης δεν υπάρχει ακόμη ούτε στα χαρτιά, και το πιο σημαντικό – η Χαμάς δεν συμφωνεί να αφοπλιστεί όπως υποσχέθηκε στους μεσολαβητές, όταν ανακοίνωσε με μισή καρδιά ότι συμφώνησε με το σχέδιο των 20 σημείων. Εν τω μεταξύ, οι διαπραγματεύσεις που διεξάγουν οι μεσολαβητές με τη Χαμάς για τον αφοπλισμό συνεχίζονται χωρίς κανένα πραγματικό αποτέλεσμα.
Σε αυτή την κατάσταση, αυτό που απομένει για τους Αμερικανούς είναι να εφαρμόσουν το «Πράσινο Σχέδιο Ράφα», το οποίο εφαρμόζεται στο σύνολό του – συμπεριλαμβανομένης της παρουσίας της δύναμης σταθεροποίησης εάν και όταν αυτή εγκατασταθεί – στο έδαφος που ελέγχεται από το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας. Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ σε κάθε περίπτωση δεν έχουν κανένα σχέδιο και καμία δυνατότητα να κάνουν οτιδήποτε στο έδαφος δυτικά της Κίτρινης Γραμμής που ελέγχεται από τη Χαμάς, όπου βρίσκονται σχεδόν δύο εκατομμύρια κάτοικοι της Λωρίδας της Γάζας. Και όταν οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία δυνατότητα να κάνουν τίποτα για την ανοικοδόμηση ολόκληρης της Λωρίδας της Γάζας, συμπεριλαμβανομένου του δυτικού τμήματός της, δεν υπάρχει λόγος ο Τραμπ και οι απεσταλμένοι του, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, να μπουν σε διαμάχη με τον Νετανιάχου και το ισραηλινό κατεστημένο ασφαλείας και να απαιτήσουν, για παράδειγμα, περαιτέρω αποσύρσεις των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων.
Ο Τραμπ δεν έχει καμία πρόθεση να αναγκάσει τον Νετανιάχου να καταπιεί έναν τουρκικό βάτραχο
Όσο για το Ιράν, ο Τραμπ δεν έχει καμία πρόθεση να εισέλθει σε σύγκρουση μαζί του, ειδικά όταν η Τεχεράνη φαίνεται να βρίσκεται σε κατάσταση συνεχιζόμενης οικονομικής και υποδομικής κατάρρευσης, και υπάρχει πιθανότητα το καθεστώς να καταρρεύσει. Σε μια τέτοια κατάσταση, το Ισραήλ επίσης δεν έχει κανένα συμφέρον να επιτεθεί, κάτι που θα μπορούσε να ενώσει τον λαό γύρω από το καθεστώς.
Και το πιο σημαντικό είναι ότι το Ιράν εξακολουθεί να μην αποκαθιστά το πυρηνικό έργο, και στον τομέα των βαλλιστικών πυραύλων, αποκαθιστά κυρίως τα μέσα και τις εγκαταστάσεις για την παραγωγή πυραύλων – και είναι λιγότερο πιθανό να παράγει νέους πυραύλους. Αυτή είναι η κατάσταση προς το παρόν, φυσικά, αλλά το Ιράν εξακολουθεί να μην συμφωνεί να διεξάγει διαπραγματεύσεις που θα περιλαμβάνουν τόσο το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του όσο και τη διεθνή ανατροπή, και ως εκ τούτου ο Τραμπ έχει ακόμη και συμφέρον να εντείνει τις απειλές εναντίον του και να δείξει ότι οι ΗΠΑ συνεργάζονται χέρι-χέρι με το Ισραήλ, έτσι ώστε ο Ανώτατος Ηγέτης Αλί Χαμενεΐ να αποφασίσει και να δώσει στον λαό του την άδεια να καθίσει επιτέλους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Στον Λίβανο και τη Συρία, οι ΗΠΑ δεν έχουν πραγματικές νέες προτάσεις ή σχέδια για τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ και τη σταθεροποίηση του καθεστώτος στη Δαμασκό, και ως εκ τούτου και σε αυτούς τους τομείς καθυστερούν και υποστηρίζουν τις απειλές του Ισραήλ, ελπίζοντας ότι αυτό θα ωθήσει τις κυβερνήσεις και στις δύο χώρες να είναι ευέλικτες και να κάνουν αυτό που θέλει το Ισραήλ. Όσον αφορά τη Συρία, μπορεί να υποτεθεί ότι ο Τραμπ έχει ψυχράνει την αγάπη του για τον Πρόεδρο Άχμεντ αλ-Σαρά μετά τη δολοφονία Αμερικανών από έναν αξιωματικό ασφαλείας του καθεστώτος και μετά την πρόσθετη σφαγή Αλαουιτών που έλαβε χώρα τις τελευταίες ημέρες.
Όσο για την Τουρκία, οι σύμβουλοι του Τραμπ προφανώς του εξήγησαν ότι το Ισραήλ έχει δίκιο στην αντίθεσή του σε μια τουρκική παρουσία κοντά στα βόρεια και νότια σύνορά του, και ως εκ τούτου ο Τραμπ έκανε χαζομάρες στον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στη δήλωσή του στο Μαρ-α-Λάγκο, αλλά δεν έχει καμία πρόθεση να αναγκάσει τον Νετανιάχου να καταπιεί έναν τουρκικό βάτραχο.
Το συμπέρασμα είναι ότι οι Αμερικανοί επί του παρόντος δεν έχουν καμία δυνατότητα και κανένα εναλλακτικό σχέδιο για να αλλάξουν ριζικά την κατάσταση στη Γάζα, το Ιράν και τα άλλα θέατρα πολέμου που είναι ακόμα ανοιχτά, και ως εκ τούτου δεν υπάρχει επί του παρόντος κανένας λόγος για τον Τραμπ να ξεκινήσει μια σοβαρή και αμφιλεγόμενη συζήτηση με τον Νετανιάχου σε μια ισραηλινή εκλογική χρονιά, στην οποία οποιαδήποτε παραχώρηση στις αμερικανικές απαιτήσεις θα μπορούσε να διαλύσει τον συνασπισμό του.
Αντίθετα, ο Τραμπ προτίμησε να δώσει στον Νετανιάχου ένα πολιτικό-εκλογικό δώρο κατακλύζοντάς τον με κομπλιμέντα, και μάλιστα επανέλαβε την υποστήριξή του στο αίτημά του να δώσει ο Πρόεδρος Γιτζάκ Χέρτζογκ χάρη στον πρωθυπουργό. Αλλά δεν υπάρχουν δωρεάν γεύματα: ο Νετανιάχου σίγουρα θα πρέπει να πληρώσει στο μέλλον για το μασάζ εγωισμού και την ενίσχυση της βάσης που έλαβε στην είσοδο της έπαυλης του Τραμπ. Αυτή είναι μια γνωστή μέθοδος στις επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις: να «μαλακώνεις» τον σύντροφο έτσι ώστε αργότερα να είναι συναισθηματικά και πρακτικά δύσκολο γι’ αυτόν να σου πει «όχι» όταν απαιτείς ουσιαστικές παραχωρήσεις από αυτόν.
Τι αναφέραμε νωρίτερα:
Τι αναφέραμε χθες: