Παρότι έχουν πραγματοποιηθεί επιθέσεις στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αυτές έχουν επικεντρωθεί κυρίως σε εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου. Η ζημιά σε τέτοιες εγκαταστάσεις δεν ενέχει τον κίνδυνο ενός «πυρηνικού επεισοδίου» όπως εκείνα του Τσερνόμπιλ ή της Φουκουσίμα, όπως εξηγούν ειδικοί στο BBC News.
Αυτό συμβαίνει επειδή στις εγκαταστάσεις εμπλουτισμού δεν λαμβάνει χώρα πυρηνική αντίδραση. Σε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα, τα άτομα του ουρανίου διασπώνται μέσω μιας ελεγχόμενης αντίδρασης σχάσης, η οποία παράγει θερμότητα για την παραγωγή ενέργειας, αλλά και απόβλητα που είναι πιο ραδιενεργά από το αρχικό καύσιμο.
Αντίθετα, οι εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου παράγουν απλώς το καύσιμο.
Ο επιστήμονας υλικών πυρηνικής ενέργειας Simon Middleburgh από το Πανεπιστήμιο Bangor εξηγεί ότι εάν μια τέτοια εγκατάσταση βομβαρδιστεί, «το ουράνιο που βρίσκεται υπό εμπλουτισμό πιθανόν να εκτοξευθεί στο περιβάλλον». «Όμως δεν είναι πιθανό να προκληθεί πυρηνική αντίδραση, και έτσι οι κίνδυνοι θα είναι τοπικοί, χωρίς σημαντικό ραδιολογικό αντίκτυπο πέρα από μια μικρή ζώνη αποκλεισμού γύρω από την εγκατάσταση».