Η συγκέντρωση της Παρασκευής 28ης Φεβρουαρίου δεν είναι μία συγκέντρωση για τα Τέμπη ή μάλλον όχι μόνο για τα Τέμπη. Είναι μία συγκέντρωση για την Ελλάδα.
Δεν μας αφορά αυτό που έγινε στα Τέμπη; Δεν μας αφορά το τι αντιπροσωπεύει το έγκλημα στα Τέμπη; Ξεκάθαρα είναι η εικόνα ενός Κράτους που λειτουργεί με τη λογική «πάμε και όπου βγει» και τελικά συντρίβεται…
Μέσα σε αυτό το τρένο βρισκόμαστε όλοι μας.
Παραθέτουμε ένα ενδεικτικό απόσπασμα μιας ανάρτησης που αποτυπώνει τον σφυγμό της επικείμενης συγκέντρωσης:
«Κλείνουν για πρώτη φορά τα μπουζουξίδικα. Αναβάλλονται συναυλίες.
Ακυρώνονται καρναβαλικές εκδηλώσεις.
Κλείνουν σχολεία, κλείνουν σχολές, κλείνει η εστίαση.
Δένουν τα πλοία στα λιμάνια.
Απεργούν μέχρι και οι Ελεγκτές Εναέριας Κυκλοφορίας.
Όλη η Ελλάδα στο πόδι.
Όλη η Ελλάδα μια κραυγή: Δικαίωση.
Για τα παιδιά που δεν είχαν οξυγόνο.
Για τα παιδιά που κάηκαν ζωντανοί.
Για τους 57 που έκαναν το τελευταίο τους ταξίδι.
Όλη η Ελλάδα στο πόδι.
Χωρίς ταμπέλες.
Χωρίς κομματικές ταυτότητες.
Την 1η Μαρτίου, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο».