Δείτε τι αναφέρει ο Μ.Ρούμπιν:
”Οι εορτασμοί που τερμάτισαν τον περισσότερο από μισό αιώνα τυραννίας της οικογένειας Άσαντ στη Συρία τελείωσαν. Βραχυπρόθεσμα, η Ρωσία και το Ιράν είναι χαμένοι. Η Τουρκία είναι η νικήτρια. Εξάλλου, η Τουρκία ήταν ο κύριος υποστηρικτής της ανταρτικής ομάδας Hay’at Tahrir al-Sham που σάρωσε τη Συρία.
Είναι απλώς ψευδές ότι η Τουρκία, μια αδιάκριτη δύναμη, είναι μια δύναμη σταθερότητας στην περιοχή.
Πολλοί επαγγελματίες της άμυνας εξακολουθούν να αγκαλιάζουν την Τουρκία λόγω του ρόλου της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Ήταν μία από τις δύο μόνο χώρες του ΝΑΤΟ που συνόρευαν με τη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και έχει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό από οποιαδήποτε χώρα του ΝΑΤΟ. Ο αριθμός των στρατευμάτων, ωστόσο, είναι μια μέτρηση χωρίς νόημα. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η δυνατότητα αξιοποίησής τους για αποστολές του ΝΑΤΟ.
Ενώ η στρατηγική σημασία της αεροπορικής βάσης Ιντσιρλίκ έχει μειωθεί με το άνοιγμα εναλλακτικών λύσεων στην Ελλάδα και τη Ρουμανία, καθώς και με πιο προηγμένα αμφίβια επιθετικά πλοία ικανά να μεταφέρουν F-35 σχεδόν οπουδήποτε στον κόσμο, η γραφειοκρατική δυναμική παραμένει στο Πεντάγωνο που θέλει να χάσει. οποιαδήποτε πρόσβαση βάσης. Στην πραγματικότητα, όπως το Κατάρ με την αεροπορική βάση al-Udeid, η Τουρκία χρησιμοποιεί το Ιντσιρλίκ ως κάρτα χωρίς φυλακή για να αποφύγει την ευθύνη για οποιονδήποτε αριθμό κακοήθων συμπεριφορών. Οι επαγγελματίες της άμυνας υποστηρίζουν ότι ο σταθμός ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης της Τουρκίας στη Μαλάτια είναι απαραίτητος για την ανίχνευση τυχόν εκτόξευσης ενός πιθανού ιρανικού πυρηνικού όπλου.
Πάρα πολλοί δυτικοί αξιωματούχοι και αναλυτές κάνουν δύο βασικά λάθη όταν πρόκειται για την Τουρκία. Πρώτον, βλέπουν την Τουρκία όπως ήταν, ή όπως θέλουν να είναι, παρά όπως είναι. Δύο δεκαετίες Ερντογάν έχουν μεταμορφώσει τη χώρα αμετάκλητα. Δεύτερον, πιστεύουν ότι επειδή η Τουρκία δεν είναι Ιράν ή Ρωσία, αντιπροσωπεύει μια θετική δύναμη.
Η σχέση του Ιράν με τον Μπασάρ αλ Άσαντ αποτελούσε απειλή. Η Ισλαμική Δημοκρατία αγκάλιασε τους Αλαουί της Συρίας ως μηχανισμό δικής της επαναστατικής εξαγωγής. Αλλά ένας εξτρεμισμός δεν διαγράφει την απειλή ενός άλλου. Η υποστήριξη της Τουρκίας στα ριζοσπαστικά σουνιτικά κινήματα είναι καλά τεκμηριωμένη. Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ανοιχτός σχετικά με την αγκαλιά του με τη Χαμάς, αλλά υπάρχουν ενδείξεις για τη διπλωματική και οικονομική, αν όχι στρατιωτική, συνενοχή του με τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία της σουνιτικής ισλαμιστικής αντιπολίτευσης, μέχρι και την Αλ Κάιντα, ακόμη και που συνδέονται με το Ισλαμικό Κράτος. ομάδες.
Είναι απλώς ψευδές ότι η Τουρκία, μια αδιάκριτη δύναμη, είναι μια δύναμη σταθερότητας στην περιοχή. Η Τουρκία αποσταθεροποιεί την Κύπρο, στέλνει drones και άλλα όπλα στους ισλαμιστές στη Λιβύη και στη συνέχεια χρησιμοποιεί τους Λίβυους ως μισθοφόρους στις άλλες μάχες της. Η υποστήριξη της Τουρκίας στις ισλαμιστικές και αντιδημοκρατικές φατρίες στη Σομαλία διακινδυνεύει όλο και περισσότερο την εύθραυστη σταθερότητα στο Κέρας της Αφρικής. Η υποστήριξή της στη Χαμάς έχει ρίξει μια σωσίβια σχεδία σε μια ομάδα που είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για τη θηριωδία της 7ης Οκτωβρίου 2023, τη μεγαλύτερη μονοήμερη σφαγή Εβραίων από το Ολοκαύτωμα.
Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά το χτύπημα των δυνάμεών της εκτός των συνόρων της Τουρκίας δεν θα προκαλέσει ρήτρες αυτοάμυνας του ΝΑΤΟ.
Η ατζέντα της Τουρκίας στη Συρία δεν είναι η συριακή σταθερότητα ή μια Συρία σε ειρήνη με την ίδια και τους γείτονές της. Αντίθετα, η Τουρκία αξιοποιεί τους Σύρους ισλαμιστές εναντίον μειονοτικών ομάδων, ιδιαίτερα των Αρμενίων Χριστιανών στο Χαλέπι και των Κούρδων της Συρίας στη βορειοανατολική Συρία. Ο Ερντογάν, για λόγους προφανώς τόσο παράλογους όσο και ρατσιστικούς, απλώς αρνείται να ανεχθεί τη συριακή αυτοδιοίκηση και την ύπαρξη της Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας. Εκείνοι από την κοινότητα των δεξαμενών σκέψης της Ουάσιγκτον που παπαγαλίζουν τουρκικά σημεία συζήτησης για την περιοχή ως τρομοκρατική βάση για το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) που απειλεί την Τουρκία, ή μια φιλοϊρανική σατραπεία, είναι αποκλειστικά εκείνοι που δεν έχουν και συχνά αρνούνται να επισκεφθούν το περιφέρεια να ερευνήσουν μόνοι τους.
Ενώ ο Abu Muhammad al-Jawlani μιλάει για ανοχή και ακόμη και για εκλογές, η Τουρκία απαιτεί από τη Hay’at Tahrir al-Sham να υπακούσει στις εντολές της να στοχοποιήσει τους Κούρδους. Ουσιαστικά, η Τουρκία βλέπει τη Hay’at Tahrir al-Sham όπως το Ιράν βλέπει τη Χεζμπολάχ: μια ομάδα που διεκδικεί την τοπική νομιμότητα και φοράει εθνικιστικό μανδύα, αλλά στην πραγματικότητα λειτουργεί ως αντιπρόσωπος μιας ξένης δύναμης. Ο Ερντογάν δίνει προτεραιότητα στην επιθυμία του να σκοτώσει ένοπλους Κούρδους -την ίδια ομάδα που συμμαχεί και συνεργάζεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες για να περιορίσει και να νικήσει το Ισλαμικό Κράτος- έναντι του κινδύνου να σκοτώσει τους Αμερικανούς που συνεργάζονται μαζί τους.
Εάν οι δυνάμεις που υποστηρίζονται από την Τουρκία ενθαρρύνουν την τρομοκρατία και συνεχίσουν να αποτελούν απειλή για τις αμερικανικές δυνάμεις που αντιμετωπίζουν το Ισλαμικό Κράτος στην περιοχή, εναπόκειται στις Ηνωμένες Πολιτείες να ξεκινήσουν μια συζήτηση σχετικά με το εάν μπορεί να είναι απαραίτητο να στοχεύσουν τις φιλοτουρκικές οργανώσεις στην περιοχή.
Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά το χτύπημα των δυνάμεών της εκτός των συνόρων της Τουρκίας δεν θα ενεργοποιούσε ρήτρες αυτοάμυνας του ΝΑΤΟ. Ούτε πρέπει να υπάρχει οργή σε μια τέτοια συζήτηση, ειδικά όταν οι ενέργειες της Τουρκίας ήδη διασχίζουν τον Ρουβίκωνα και θέτουν σε κίνδυνο τις αμερικανικές δυνάμεις και συμφέροντα.
Εάν η Τουρκία είναι πρόθυμη να σκοτώσει Αμερικανούς που ενεργούν επιδιώκοντας την επίσημη αμερικανική πολιτική στη Συρία, τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να υιοθετήσουν την ίδια πολιτική και να είναι πρόθυμες να σκοτώσουν Τούρκους έξω από τα σύνορα της Τουρκίας. Είναι μια δύσκολη συζήτηση, αλλά είναι όλο και πιο απαραίτητη.