ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ στο Μπαλουχιστάν ήταν εξαιρετικά ανησυχητικά τον τελευταίο καιρό. Μόνο οι τελευταίες ημέρες οδήγησαν στην κορύφωση της έντασης στην ταραγμένη περιοχή. Η ωμή βία που χρησιμοποίησαν οι αρχές για να σταματήσουν μια ειρηνική συγκέντρωση διαμαρτυρίας έχει πυροδοτήσει μια ήδη ασταθή κατάσταση. Η επαρχία στέκεται επικίνδυνα πολωμένη. Ωστόσο, όσοι βρίσκονται στην εξουσία φαίνεται να μην έχουν συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης.
Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την επαρχία έχουν συγκεντρωθεί στο Γκουαντάρ, διαμαρτυρόμενοι όχι μόνο για τις εξαναγκαστικές εξαφανίσεις αλλά και για τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Σύμφωνα με πληροφορίες, πολλοί άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και προσωπικό ασφαλείας, σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις. Δεκάδες διαδηλωτές έχουν συλληφθεί και έχουν τοποθετηθεί οδοφράγματα σε πολλά σημεία.
Όλες οι προσπάθειες της διοίκησης, ωστόσο, απέτυχαν να σταματήσουν τη συγκέντρωση που οργανώθηκε από την Επιτροπή Baloch Yakjehti και υποστηρίζεται από ορισμένα εθνικιστικά κόμματα των Μπαλόχ. Δεν ήταν η πρώτη τέτοια διαμαρτυρία κατά των εξαναγκαστικών εξαφανίσεων στην επαρχία και έξω από αυτήν, αλλά σίγουρα ήταν η πιο συνεπής τα τελευταία χρόνια. Με επικεφαλής τον Mahrang Baloch, τον νεαρό ιατρό γιατρό, το BYC έχει αναδειχθεί ως η πιο ισχυρή φωνή ενάντια στην κρατική καταπίεση.
Οργισμένοι διαδηλωτές σταμάτησαν τη ζωή σε όλες τις μεγάλες πόλεις στο νότιο Μπαλουχιστάν, το οποίο έχει γίνει το επίκεντρο της δυσαρέσκειας. Η χρήση βίας από τη διοίκηση και τα οδοφράγματα για να σταματήσει η πορεία έχουν εξοργίσει περαιτέρω το κοινό. Οι διαμαρτυρίες κατά του κατεστημένου έχουν εξαπλωθεί σε μεγάλο μέρος της επαρχίας. Αντικατοπτρίζουν την αυξανόμενη αποξένωση του πληθυσμού των Μπαλώχ, ο οποίος εδώ και καιρό στερείται τα θεμελιώδη δικαιώματά του.
Ένας μεγάλος αριθμός από τους διαδηλωτές είναι γυναίκες, τα μέλη των οικογενειών των οποίων είτε αγνοούνται εδώ και χρόνια είτε έχουν σκοτωθεί, με τα σκληρά βασανισμένα πτώματά τους να βρίσκονται πεταμένα. Φέρεται να τους περισυνέλαβαν προσωπικό ασφαλείας.
Το έχει βιώσει και η ίδια η Mahrang Baloch. Ο πατέρας της απήχθη το 2009 και τα βασανισμένα λείψανά του βρέθηκαν το 2011. Αυτά τα γεγονότα την ώθησαν να γίνει ακτιβίστρια των Μπαλόχ.
Οι διώξεις ανδρών πολιτικών ακτιβιστών ανάγκασαν τις γυναίκες συγγενείς τους να βγουν στους δρόμους και να ηγηθούν του κινήματος. Ο αριθμός των εξαναγκαστικών εξαφανίσεων και των περιστατικών δικαστικών δολοφονιών έχουν αυξηθεί, με το κράτος να αντιμετωπίζει αυξανόμενη αυτονομιστική στρατιωτικότητα. Ο κύριος στόχος της ειρηνικής διαμαρτυρίας είναι να επιστήσει την προσοχή στα δεινά του άτυχου πληθυσμού.
Δυστυχώς, οι κραυγές τους για δικαιοσύνη έχουν πέσει στο κενό. οι αρχές, αντί να κατευνάσουν τα δεινά τους, πνίγουν τις φωνές των διαδηλωτών. Ακούμε το ίδιο παλιό μάντρα αντικρατικών στοιχείων να βρίσκονται πίσω από τις διαδηλώσεις. Δεν υπάρχει συνειδητοποίηση του διευρυνόμενου χάσματος μεταξύ του λαού των Μπαλόχ και του κράτους. Ο λαός δεν έχει καμία εμπιστοσύνη στο χειραγωγημένο πολιτικό σύστημα που επιβλήθηκε στην επαρχία μέσω των στημένων εκλογών. Η εξουσία του κράτους αμφισβητείται τώρα όλο και περισσότερο από τη λαϊκή εξουσία ως αντίποινα για την καταστολή της δημοκρατικής διαδικασίας.
Το Μπαλουχιστάν είναι μάρτυρας μιας σύγκρουσης χαμηλής έντασης εδώ και αρκετά χρόνια, με την τελευταία φάση να ξεκινά περίπου δύο δεκαετίες πίσω από τη σχετική ειρήνη από το 1980 έως το 1988 — το τελευταίο ήταν το έτος που αποκαταστάθηκε η πολιτική κυριαρχία μετά την εποχή Ζία, και οι εθνικιστές των Μπαλόχ άρχισαν να να επανενταχθεί στο πολιτικό ρεύμα. Αλλά αυτή η ανησυχητική ηρεμία έληξε όταν, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του στρατηγού Μουσάραφ, ο αρχηγός της φυλής Nawab Akbar Bugti σκοτώθηκε σε επιχείρηση του στρατού το 2006. Η δυσαρέσκεια που σιγοβράζει για άλλη μια φορά ξεχύθηκε καθώς άρχισαν νέες εχθροπραξίες. Αντί να βρει μια πολιτική λύση για τον τερματισμό της αυξανόμενης δημόσιας δυσαρέσκειας, το κράτος υιοθέτησε την κινητική επιλογή.
Τα παράπονα των Baloch είναι πολύ αληθινά και μακροχρόνια. Ωστόσο, η βία έχει χρησιμοποιηθεί για να συντρίψει τη φωνή του λαού. Παρά τον φυσικό της πλούτο, η επαρχία είναι η πιο υπανάπτυκτη περιοχή στο Πακιστάν και κατατάσσεται χαμηλά σε κοινωνικούς δείκτες. Ακόμη και η πολυδιαφημισμένη ανάπτυξη υπό το CPEC δεν έχει κάνει πολλά για να σώσει το Μπαλουχιστάν από τη φτώχεια.
Το λιμάνι Gwadar του Μπαλουχιστάν, το οποίο υποτίθεται ότι είναι το εμβληματικό έργο του CPEC πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, έχει γίνει αναπάντεχα το κύριο κέντρο της δημόσιας αναταραχής. Ενώ ο τοπικός πληθυσμός ζει σε απόλυτη φτώχεια, με ελάχιστες εγκαταστάσεις εκπαίδευσης και υγειονομικής περίθαλψης στη διάθεσή του, η εξαιρετική ακίνητη περιουσία στην ακτή παραχωρείται σε ξένους. Η πόλη έχει γίνει τόπος πολλών διαδηλώσεων τα τελευταία χρόνια. Αλλά το BYC δεν έλαβε άδεια να οργανώσει μια συγκέντρωση στην πόλη για «λόγους ασφαλείας».
Σε τέτοιες συνθήκες, πολλοί νέοι των Μπαλόχ, οι οποίοι είχαν χάσει την ελπίδα τους στην ελαττωματική δημοκρατική πολιτική διαδικασία, έχουν την τάση να ενταχθούν σε μαχητικές ομάδες. Οι εξωδικαστικές δολοφονίες και η παράνομη κράτηση πολιτικών ακτιβιστών έχουν σπρώξει πολλούς μορφωμένους και δυσαρεστημένους νέους στον τοίχο. Ένας μεγάλος αριθμός φοιτητών Μπαλόχ φέρεται να έχει συλληφθεί από τις υπηρεσίες ασφαλείας από πανεπιστημιουπόλεις της χώρας. Ο φόβος είναι ότι δεν θα έρθουν ποτέ σπίτι.
Τέτοια δρακόντεια μέτρα και η άρνηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων ήταν ο κύριος λόγος πίσω από την άνοδο της αυτονομιστικής μαχητικότητας στην επαρχία. Σίγουρα, υπάρχει κάποια αλήθεια στον ισχυρισμό περί εξωτερικής υποστήριξης για μαχητικές ομάδες των Μπαλόχ, αλλά η πραγματική αιτία της μαχητικότητας έχει τις ρίζες της στην κρατική καταστολή και την άρνηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Η κρατική καταστολή παρέχει έτοιμες στρατολογήσεις σε μαχητικές ομάδες. Οι αρχές δεν μπορούν να ελέγξουν την αυξανόμενη δημόσια δυσαρέσκεια καταφεύγοντας στη ωμή βία. Όπως έδειξαν τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας, η κατασταλτική δράση δεν μπορεί να λειτουργήσει για να συντρίψει τον αγώνα του λαού.
Κάποιος πρέπει να ακούσει τι λένε ο Mahrang Baloch και άλλοι ηγέτες των Baloch. Θέλουν απλώς το κράτος να σταματήσει τις εξαναγκαστικές εξαφανίσεις και να δώσει στον λαό των Μπαλόχ τα δημοκρατικά πολιτικά του δικαιώματα. Θέλουν επίσης ο λαός των Μπαλόχ να πάρει το μερίδιο που τους αναλογεί στην ανάπτυξη και τους τοπικούς οικονομικούς πόρους. Εάν αυτές οι πιο λογικές φωνές καταπιεστούν, δεν θα υπάρχει ελπίδα για το μέλλον.